Szukajcie mnie po drugiej stronie

W swej pracy bowiem, jak w życiu, Prince nigdy nie zrezygnuje z żadnej możliwości, nie oprze się żadnej pokusie, gdy się rozpędzi tysiącem tęsknot, nikt i nic go nie powstrzyma, ani pamięcią niedawnych odkryć, ani nieznośną przyjemnością tego, co dobrze znane, tym mniej swym przywiązaniem, najmniej swoją miłością. Zawsze podziwiałem w nim to pożeranie świata, które wydawało mi się wiecznym dążeniem do pełni poznania, do doskonałości wyrazu, dziś myślę, że było permanentną ucieczką. Zawsze ceniłem odwagę jego wyborów, upór w działaniu, dziś myślę, że były gorączką frustracji. Jego sztuka nie dąży do negacji rzeczywistości, bo jest już jej groteskowym, retrospektywnym przenicowaniem. Poczynając od samej techniki: akryl na pleksi, kładziony zawsze od drugiej, niewidocznej strony obrazu, kończąc na samym przedstawieniu: on sam, święty-przegięty, wystawiony na spojrzenia innych, odosobniony, zatrzymany w powolnej agonii niezbornych części swojego ciała. Jeśli w tradycji sięgającej jeszcze czasów starożytnej Grecji, przejętej gwałtem przez chrześcijanką Europę, „to, co po drugiej stronie” zawsze było po stronie prawdy, raz autentyku, innym razem zbawienia, to jest Prince niewątpliwie tej tradycji perwersyjnym uczniem, bo w jego świecie, świecie kopii bez oryginału, mapy bez terytorium, pod powierzchnią wciąż pogrzebana jest (martwa, a jednak) tajemnica. Jeśli obraz (zawsze pełen miejsc ukrytych, odsyłających do głębi swych sensów) zamienia się dziś tak często w fotografię (zawsze pełną światła, które nigdy nie wyjaśnia swej przezroczystości), to tu dzieje się całkiem odwrotnie: fotografia (patrząc na jego prace myślicie, że to są fotografie, a nie są) stopniowo przechodzi w obraz poszukujący interpretacji po drugiej stronie tego, co pokazuje.

Nietrudno się teraz zorientować – wystawa, prócz warstwy estetycznej, performatywnej i dokumentalnej, ma również silny wymiar biograficzny, bez którego z pewnością nigdy by nie powstała. Jest bowiem ostatnim rozdziałem pięcioletniej burzliwej historii łączącej artystę z kuratorem, jej nagłym i nieoczekiwanym finisażem, zaskakującą pointą, która z pewnością nie daje żadnej odpowiedzi. Jeśli opowiada pewną historię, a opowiada historię miłosną, to robi to tylko w pewnej mierze, wystarczającej wszak dla miary tego, co nazywacie bezmiarem. Jeśli wyrazić pragnie więcej niż przedstawia, to robi to tylko do pewnego stopnia, ale akurat w stopniu właściwym temu, co niewyrażalne. Albowiem zwieńczeniem fragmentów dyskursu miłosnego nie może być miłosna dedykacja, zamykająca w jednym miejscu, kogoś, kto był wszędzie i zewsząd się wyłaniał. Zwieńczeniem tym może być jedynie pełne krzyku milczenie, chorobliwe rozpamiętywanie, które nie odnajdzie właściwego wyrazu, nie znajdując nigdy swego kresu. To jest historia, jakich wiele: rozpoznanie-spotkanie-rozstanie, nadejdzie jednak dzień, – i jestem o tym przekonany – w którym Prince Negatif obejmie w posiadanie niejedno królestwo również i w obszarze Waszej wyobraźni, pozostawiając w Waszych ciałach i umysłach wyraźny ślad swej odległej obecności, jak pozostawił go we mnie, na zawsze. Nie znalazłem go gdy był blisko. Teraz szukam go po drugiej stronie.

Sewer Szymon
MiTo

Bądźcie z Princem!
MiTo art.café.books
Ludwika Waryńskiego 28 (Metro Politechnika)
www.mito.art.pl
http://www.facebook.com/MiToArt
www.mitobooks.pl