Diwy w duetach

Powrót Mrocznego Ryśka

Nowa płyta Aphex Twina pasuje do dzisiejszego przeglądu jak pięść do nosa, ale może akurat by mu się to spodobało? W poniedziałek swoją premierę miała pierwsza od 13 lat (słownie: trzynastu lat) płyta Aphex Twina, "Syro".

Richard D. James jest legendą muzyki elektronicznej, dla wielu Mozartem naszych czasów, kimś bez kogo nie byłoby współczesnej muzyki. Kimś o kim krążą legendy: o prywatnym czołgu, którym jeździ po pewnym irlandzkim miasteczku, o tym, że w Londynie mieszka w starym banku, czy o płytach, które wydał w tajemnicy pod innymi pseudonimami. Jedno jest pewne: obok Ryśka nie można przejść obojętnie i nigdy nie wiadomo, czy mówi coś na serio, czy to kolejna jego zgrywa. Dlatego pierwsze doniesienia o nowym albumie Aphexa potraktowałam z przymrużeniem oka (które to już w ostatnich latach?), ale stało się. Z miesiąc temu poszło info, szybkie promo – w stylu Ryśka, czyli od krążącego nad Londynem sterowca z logo AT po zapowiedź płyty w sieci TOR i już mamy "Syro".

Ale co tak właściwie mamy? Przede wszystkim powrót do korzeni. Jest bardzo aphexowo, klasycznie, IDM-owo, oj jak wspaniale. Pierwszy raz słuchałam płyty w tramwaju (bo nie mogłam się doczekać) i podczas przemieszczania się po mieście i strasznie się wkurzałam, że nie mogę się na niej w pełni skupić. Taka to płyta. Dłuższa, wymagająca, przekombinowana, przesterowana. Ciężko mi jeszcze wybrać ulubione fragmenty, ale mam wrażenie, że też będą one się zmieniać w zależności od nastroju, pogody, pory dnia. Muszę jeszcze dodać, że uwielbiam album "Drukqs" – "Syro" jest dla mnie utrzymany w tym klimacie. Może mniej "aisatsana [102]" (oj mogło być więcej takich "przerywników") i mniej szaleństwa, ale w końcu Aphex też już swoje lata ma.

Rysiek wraca w dobrym stylu.