Za Biblię do więzienia i groźne pocałunki

Czy można leczyć osoby homoseksualne?

Jasne. Z grypy, z anginy… Żart z brodą, ale niestety wciąż aktualny, bo magików obiecujących cudowną przemianę nadal nie brakuje, mimo że żadne poważne organizacje takowych terapii nie rekomendują. I mimo, że co rusz a to eks-geje stają się eks-eks-gejami, a to założyciele stowarzyszeń pomagających „wyjść” z homoseksualności również okazują się być podwójnymi eks (spotkało to założycieli m.in. organizacji Exodus oraz, ostatnio, John Paulka). Cóż, pieniądz nie śmierdzi, a takowe „terapie” jednakowoż kosztują. Również w Polsce. Tyle że kosztują nie tylko pieniądze, ale czasami też zdrowie albo życie.

Jedna z najsmutniejszych historii związanych z „terapiami” reperatywnymi wiąże się z dwójką „terapeutów”, którzy niestety do dziś robią za guru również polskich placówek oferujących „leczenie” z homoseksualności – Josephem Nicolosim i George’em Rakersem (ten drugi, nomem omen, został w 2009 roku przyłapany z innym mężczyzną, rzekomo jego tragarzem). W 2003 roku samobójstwo popełnił jeden z ich pacjentów Kirk Murphy. Jako pięciolatek został poddany okrutnej „terapii”, która miała zapobiec jego potencjalnej homoseksualności (która przejawiała się w tym, że bawił się lalkami i wolał towarzystwo dziewczynek). I podczas gdy „terapeuci” ogłosili sukces, Murphy nigdy nie pozbierał się po tym, co zafundowało mu tych dwóch światłych naukowców. W wieku 38 lat skutecznie targnął się na swoje życie.

Z „leczeniem” z homoseksualności wiąże się inny, chyba najbardziej popularny mit, jakoby została ona wykreślona z listy chorób przez głosowanie. Nie została, zwyczajnie uznano, że nie ma żadnych dowodów na to, by osoby homoseksualne jakkolwiek różniły się od heteroseksualnych pod względem zdrowia psychicznego i społecznego dostosowania. Owo głosowanie miało miejsce w 1974 roku, a więc rok po wykreśleniu homoseksualności z listy chorób Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Czego dotyczyło? Cóż, jak można było przewidzieć, znalazło się iluś tam lekarzy i psychoanalityków, którzy nadal uznawali homoseksualność za patologię, i to właśnie oni zorganizowali petycję, w której nawoływali APA do wycofania się ze zmian. Słynne głosowanie dotyczyło właśnie tej petycji. Większość członków APA poparła wcześniejszą decyzję o usunięciu homoseksualności z listy chorób.

Czy za używanie słów „mama” i „tata” zamkną mnie w getcie?

Nie. Nie w Polsce, nie w Kalifornii i nie w Amsterdamie. Nigdzie. Tak samo jak nikt nie postuluje zakazu poloneza na studniówkach i nie opowiada przedszkolakom o seksie analnym (ani żadnym innym). Niestety nadal wiele osób nie tylko w takie opowieści wierzy, ale też je bezrefleksyjnie powtarza. Tak samo jak historie o tym, że parady mają coś wspólnego z obniżającym się poziomem akceptacji osób nieheteronormatywnych, podczas gdy wszystkie badania wskazują na to, że owa akceptacja rośnie (nawet jeśli chodzi o małżeństwa czy adopcję dzieci – tak, piszę o Polsce!).

O co jednak chodzi z tym gettami dla homofobów i resztą? Krótko: w Amsterdamie nikt nie chce wsadzać do gett za homofobię (ani za nic innego, bo pomysł nie przeszedł), był za to projekt, by uciążliwych lokatorów z mieszkań komunalnych przesiedlać na jakiś czas do kontenerowców na obrzeżach miasta. Jako przykład uciążliwości podano między innymi nękanie (bicie, niszczenie mienia itp.) sąsiadów na tle homofobicznym. I stąd się owa bajka o gettach dla homofobów wzięła. W Kalifornii nikt nie zakazał używania w szkołach słów „mama” i „tata”, a jedynie wydano zbiór wytycznych dla nauczycieli, które mają ograniczyć dyskryminację uczniów ze względu na ich pochodzenie, wyznanie, niepełnosprawność itp. O „mamie” i „tacie” słowa tam nie ma, uczula się za to nauczycieli na to, że nie wszyscy uczniowie takowych mają. KPH nie postulowało zakazu tańczenia poloneza na studniówkach, a tylko wskazało, że niemożliwość zatańczenia z parterem jest formą dyskryminacji. I tak dalej.


Z tego krótkiego i siłą rzeczy niepełnego zestawienia wniosek jest właściwie tylko jeden: naprawdę nie warto wierzyć we wszystko, co się czyta i słyszy. A nawet gorzej: warto nie wierzyć. I często mówić „sprawdzam”. Bo, co powoli staje się chyba pointą większości moich tekstów, jak my tego nie będziemy robić, to nikt tego za nas nie zrobi.

I żeby nie było, że jestem taka mądra: ja też bardzo długo wierzyłam w owo słynne głosowanie.