Wykluczenie niejedno ma imię

Bifobia – to właśnie ten rodzaj uprzedzeń i stereotypów, budujących kolejny rodzaj „fobii”, uderza najmocniej w społeczność osób biseksualnych. Do tej pory nie wiem, który aspekt bifobii pozostaje najboleśniejszy - czy fakt, że napływa ona zarówno z mainstream’ owego środowiska heteronormy jak i środowiska LGBT, czy też brutalne przemilczenie istnienia takiego zjawiska. Można wręcz odnieść wrażenie, że w opinii działaczy i aktywistów ruchu LGBT osoby Bi są wręcz zasymilowane z literką „L” czy „G”, więc wymienianie ich osobno komplikuje jedynie debatę publiczną. Jakiż to błąd! Zdaję sobie sprawę, że dla przeciętnego heteryka utożsamianie osoby Bi po prostu z gejem czy lesbijką może wynikać z ignorancji czy odruchowego uproszczenia (zakładam optymistyczny wariant). Jednak w odniesieniu do aktywistów LGBT trzeba wymagać nieco więcej - w końcu to oni prowadzą „w naszym imieniu” dyskurs publiczny. To od nich zależy, czy, jak i czy w ogóle dostrzegane będą osoby biseksualne.

O wiele jednak gorszym rodzajem bifobii jest ta płynąca z wewnątrz - „szerokich mas” społeczności LGBT. Niestety, reakcje osób homoseksualnych (szczególnie gejów) na osoby Bi burzą mit o rzekomej otwartości i tolerancji obecnej wśród „branży”. Wielokrotnie przekonałem się, że stereotypy i uprzedzenia ze świata heteronormy w niemal niezmienionej postaci zadomowiły się w „światopoglądzie” niektórych osób homoseksualnych. Wystarczy wymienić takie rewelacje i „oczywistości” o osobach Bi jak:

–„to okres przejściowy, już niedługo się określisz czy na pewno jesteś homo”;
–„boję się, że mnie zdradzisz z dziewczyną/chłopakiem (mit podwójnej konkurencji) - nie przeżył(a)bym tego”;
–„jak nie potrafisz się określić, to jak mogę Ci zaufać?”;
–„osoby Bi albo należą do obu „światów” równocześnie, albo co gorsza do żadnego w ogóle”;
– „to jesteś w końcu homo, czy nie?”

Takie opinie, słyszane nieraz i znane mi „autopsji”, stanowią tylko wierzchołek góry lodowej, której ogólny zarys tematyczny da się z powyższego wywnioskować. Geje czy lesbijki często nie potrafią zrozumieć czym jest i na czym polega orientacja psychoseksualna osób biseksualnych. Dają sobie bowiem narzucić, na równi z heterykami, wspomniany wyżej podział na „naszych” - więc homo oraz „tamtych” - czyli hetero. Ile w tym winy mediów i opinii publicznej, a ile wewnętrznej ignorancji oraz złej woli - nie podejmę się odpowiedzi.

Wszystko to pogłębia jedynie i tak częste zagubienie oraz osamotnienie osób Bi. Zamiast czuć się wartościową częścią tęczowego świata LGBT, często odczuwają swoiste „zaklinowanie” pomiędzy dwoma wymiarami - do świata hetero nie należą od chwili wyoutowania się przed sobą samymi, a do świata LGBT niektórzy usilnie zamykają im drzwi. Ten oto stan zawieszenia deprecjonuje Naszą orientację, sprawia, że słabsze osoby poddają się presji i czują się po prostu gorsze.

Oczywiście opisywane przeze mnie zjawisko bifobii nie panuje niepodzielnie nad całą „branżą” - jak każde zjawisko społeczne, bifobia jest właściwa jedynie pewnej części społeczności. Przejawiają ją jednostki i jako indywidualne, jednostkowe zachowanie powinna być traktowana. Za każdym razem objawia się bowiem inaczej, z innych powodów, z innym asortymentem uprzedzeń i w różnym natężeniu. Pamiętając, że w swym życiu spotkałem mnóstwo gejów czy lesbijek, którym moja orientacja w niczym nie przeszkadzała, była czymś naturalnym i oczywistym - nie mogę pominąć faktu istnienia bifobii, która spotyka Nas, osoby biseksualne, ze strony świata do którego należymy. Bowiem takie wykluczenie boli chyba najbardziej.

Od autora: artykuł powstał w oparciu o moje indywidualne doświadczenia oraz rozmowy. Dlatego też stanowi jak najbardziej subiektywny obraz poruszonego problemu i jako taki należy go traktować.