Komisja ds. mediów

Tomasz Raczek napisał o gejach w przedmowie do pewnej książki (też o gejach, dodajmy że jednej z ostatnio licznie wydanych). Napisał niegłupio na tyle, że wszystkie branżowe portale z uznaniem jego słowa przepisały. Tak naprawdę pewnie głównie dla ostatniego zdania, w którym napomyka, że autor omawianej powieści (płci męskiej) pozostaje jego wieloletnim partnerem.

Dla kogo odkrycie, dla tego odkrycie - dość że czarno na białym i w druku. "Fakt", jak to "Fakt": poszedł na skróty i od ostatniego zdania zaczął, upubliczniając wyznanie nagłówkiem na pierwszej stronie. Wszędobylskie internetowe serwisy plotkarskie również nie traciły czasu na refleksje, tylko od razu zaczęły typować następnych w kolejce. Może i niegłupio, zważywszy, że część kandydatów do ujawnienia to chwilowo bezrobotni gwiazdorzy telewizyjni, którym głośna prowokacja promocyjna zapewne mogła by się przysłużyć.

Zwłaszcza, że przypadek Raczka i Szczygielskiego krzepi: obyło się bez obelg, medialnego sączenia jadu, może poza sporadycznymi, złośliwymi dociekaniami, czy aby moment szczerości tylko przypadkiem zbiegł się z premierą promowanej (według niektórych miernej) książki. Duet szybko okrzyknięty został pierwszą polską gejowską parą celebrytów (internet jest cierpliwy i zniesie każde niezgrabnie spolszczone słowo). Ba! pojawiły się nawet pogłoski, jakoby mieli zostać przez jeden z kolorowych magazynów typowani w plebiscycie na Parę Roku. Do tej roli są dobrze przygotowani i przygotowywani, występując ręka w rękę w telewizji śniadaniowej TVN - wkrótce najbardziej progejowskiej audycji w naszej telewizji, skoro niespełna dzień później swój elementarz promował Robert Biedroń.

Można by pomyśleć, że normalnieje nam w kraju, i to niespełna kilka tygodni po wyborach. Oto umęczone społeczeństwo nabrało świeżego powietrza do płuc, mózgi mu przewietrzyło, i geje mogą bez ryzyka ukrzyżowania lub co najmniej zakrzyczenia, manifestować się na łamach wreszcie wolnych mediów, gdzie nikt nie zada im niefrasobliwych pytań, kto robi w związku za żonę, dlaczego wybrali akurat homoseksualizm i wypierają możliwość wyleczenia.

Można by, gdyby nie wyniki pewnego sondażu, ogłoszonego na łamach GW, w którym Polacy zostali zapytani, kogo nie chcą za szefa w pracy. Gazeta podstępnie uznała, że przy okazji hipotetycznych zależności służbowych, do głosu dojdą bardziej ukryte motywacje i uprzedzenia rodaków. Niewiele się pomyliła: niepełnosprawny zwierzchnik nie odpowiada 30% ankietowanych, ateisty nie chce 40%, ciemnoskórego - 45%, Żyda - 50%. Pederaści właściwie zamykają tę smutną stawkę, do spółki z chorymi psychicznie: możliwość pracowania bez rękawiczek i poślizgu 'pod gejem' dopuszcza zaledwie 16 procent ankietowanych.

Niby nic nowego: rzeczywistość telewizyjna nie zawsze pokrywa się z codziennym życiem, o czym tak często zapominają np. nasi rządzący. Jednak medialny wyłom został uczyniony i nie trzeba już przełączać się na satelitę i czytać zagranicznych serwisów, by przekonać się, że może być inaczej.