Aktywna scena gejowska? Obecnie wygląda to niewesoło

W sali haskiego ratusza poczytny polski pisarz Michał Witkowski zaprezentował fragment swojej książki "Lubiewo". Stanowił on dobrą ilustrację do debaty toczącej się wśród polskich homoseksualistów, prezentujących z jednej strony nurt młodych, pragnących w pełni korzystać ze swojej subkultury oraz starszych, chcących wieść mieszczański żywot i domagających się praw do małżeństw. Tak widzi to przynajmniej Witkowski, samemu zaliczając się do nurtu świadomie niezaangażowanego.

W Hadze obecni byli również przedstawiciele dwóch organizacji walczących o prawa mniejszości seksualnych, Monika Świątek z Lambdy oraz Lech Uliasz z KPH. Nie podzielali oni beztroski i nonszalancji autora "Lubiewa". Lech Uljasz zauważył, że pozycja homoseksualistów w dzisiejszej Polsce nie jest łatwa, zwłaszcza po dojściu do władzy konserwatywnego rządu, głoszącego przestrzeganie tradycyjnych katolickich wartości. Tym niemniej polska Ambasada w Hadze była współorganizatorem tej debaty, a jej I sekretarz odczytał list podsekretarz stanu Joanny Kluzik-Rostkowskiej. W liście podkreśliła ona wagę, jaką nowy rząd przywiązuje do spraw tolerancji. Nie bez przyczyny jej departament nosi nazwę ds. Kobiet, Rodziny i Przeciwdziałania Dyskryminacji. Nie dodała, że jednym z pierwszych posunięć nowego gabinetu było rozwiązanie urzędu Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. W swoim liście Kluzik-Rostkowska zaapelowała o nie czynienie z problemu homoseksualizmu politycznej kwestii. Jest to szkodliwe i powoduje niepotrzebną polaryzację. Według obecnych aktywistów, spraw emancypacji i polityki nie da się jednak rozdzielić. Od ostatnich wyborów klimat dla mniejszości seksualnych w Polsce pogorszył się i zwiększyła się liczba słownych napaści na te grupy. Według aktywistów rząd uchyla się od dyskusji z nimi. Jacek Biegała zapewnił obecnych, iż rząd chce z nimi rozmawiać. Prawodawstwo polskie spełnia kryteria unijne w zakresie równouprawnienia.

Osobnym problemem jest stosunek społeczeństwa. Zwłaszcza w małych miasteczkach i na wsiach istnieje duży dystans wobec homoseksualizmu. Michał Witkowski osobiście nie czuje się dyskryminowany. Po wydaniu książki nie spotkał się on z żadnymi agresywnymi reakcjami. Przyznaje jednak, że po książkę sięgnąć trzeba świadomie, podczas gdy na przykład kampania plakatowa, mająca oswoić z homoseksualizmem (i o wiele mniej kontrowersyjna niż jego teksty), spotkała się z potępieniem.

Wg Witkowskiego najlepszy efekt przynosi publiczne ujawnianie swojego homoseksualizmu przez znane osoby. Młodzi aktywiści - Świątek i Uljasz - zauważają przede wszystkim konieczność rozmawiania z młodzieżą. Dostęp z tą problematyką do szkół jest jednak trudny. Pozytywnym aspektem obecnej sytuacji jest tocząca się żywa dyskusja na temat homoseksualizmu. Swoje poparcie dla ruchów gejowskich wyrażają coraz częściej osoby spoza tego środowiska. Na nieszczęście dla pani podsekretarz stanu, ale między innymi dzięki jej rządowi, dyskusja o prawach mniejszości seksualnych staje się sprawą polityczną

"De Volkskrant", Wim Bossema, Jan Hunin
Przekład "Zieloni 2004"