Siedemnastoletnia Sofia stoi u progu wielkiej kariery sportowej, gdy dowiaduje się o niechcianej ciąży. W kraju, w którym aborcja to przestępstwo, jedynym wsparciem staje się dla niej queerowa drużyna siatkarska.

Siedemnastoletnia Sofia to wschodząca gwiazda brazylijskiej siatkówki. Ma przed sobą najważniejszy turniej w życiu, stypendium na wyciągnięcie ręki i bilet do lepszego świata. Cały ten misterny plan sypie się, gdy dziewczyna odkrywa, że jest w ciąży. W Brazylii aborcja jest nielegalna, więc Sofia zaczyna desperacko szukać wyjścia z sytuacji na własną rękę, trafiając do podziemnej kliniki. Zamiast medycznej pomocy, wpada jednak w pułapkę religijnych fundamentalistów, którzy zrobią absolutnie wszystko, żeby zmusić ją do urodzenia dziecka. Zaczyna się osaczenie.

Reżyserka Lillah Halla robi z tą historią coś niesamowitego - bierze motywujący dramat sportowy i płynnie zamienia go w duszny, niemal horrorowy thriller. Zamiast schematycznej opowieści o walce o puchar, dostajemy kino o ciele, nad którym państwo i kościół chcą przejąć pełną kontrolę. Kiedy tajemnica Sofii wychodzi na jaw, a konserwatywna społeczność zaczyna deptać jej po piętach, Levante nabiera brutalnego tempa. Krytycy z francuskiego serwisu Sortiraparis trafnie zauważyli, że zderzenie z restrykcyjnym prawem sprawia, iż film staje się "asfiksjującym thrillerem, w którym główna bohaterka jest nieustannie szpiegowana, dręczona, a wręcz prześladowana przez resztę miasteczka". Aktywistki z fałszywych klinik antyaborcyjnych przerażają tu bardziej niż klasyczne filmowe potwory.

Ale Sofia nie jest w tym koszmarze sama, i to właśnie tutaj film uderza w najciekawsze tony. Jej drużyna siatkarska to głośny, wściekły i zgrany miks queerowych, trans i niebinarnych osób. Kiedy religijna społeczność próbuje zaszczuć dziewczynę, jej sportowa rodzina natychmiast zwiera szyki. Levante nie bawi się w subtelności ani w grzeczne prośby o tolerancję. To opowieść o radykalnym siostrzeństwie, fizycznej obronie swoich granic i potężnej queerowej solidarności, która kategorycznie odrzuca rolę ofiary. Zamiast kulić się w kącie, dziewczyny z boiska wypowiadają fanatykom otwartą wojnę.