Nie trzeba rozumieć - wystarczy współodczuwać, doświadczać, postrzegać: Johhny d'Arc wystąpi na scenie Love Bazaar

Wczoraj na scenie Love Bazaar mieliśmy okazję zobaczyć występy naszych rodzimych osób performerskich. Jedną z nich zaprosiliśmy do rozmowy. Pytamy Sir Johnnego D'Arc, co najbardziej ceni sobie w dragu, jak współpracuje przy tworzeniu wielosobowego show, a także jak widzi przyszłość dragu w takich miejscach jak Fest Festiwal. 

Jak określiłabyś swój drag? Jaki aspekt dragu jest dla Ciebie najważniejszy i który sprawia Ci największą frajdę?

Johnny d'Arc: Właściwie odkąd odeszłam od konwencji drag-kingowej sama nie określam tego, co robię dragiem. Wolę nazywać siebie po prostu performerką. Jeśli już ta etykieta jest konieczna, to queer performance wydaje mi się najtrafniejszy. 

Właśnie dlatego, że queer miał być z definicji niedefiniowalny, czyli wymykający się wszelkim etykietom i szufladkowaniu. Nie mam potrzeby umiejscawiać tego, co robię w zdefiniowanych ramach gatunkowych określających jakieś założenia formalne czy zestaw dostępnych środków ekspresji - lipsync, obcasy czy peruka.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Johnny d'Arc (@sir_johnnydarc)

Często słyszę wtedy, że udało mi się szarpnać za jakąś strunę w jego/jej sercu. Moja ulubiona reakcja to: „Nic nie zrozumiałem, ale bardzo mi się podobało”. Nie trzeba rozumieć, wystarczy współodczuwać, doświadczać, postrzegać. 

Nie chodzi o rozkodowanie moich intencji czy szkolne rozkminy nad tym,„co poeta miał na myśli”. Mój performance raz wykonany na scenie idzie dalej i przechodzi w ręce widza/widzki — to forma podarunku ode mnie. 

We wrześniu ruszacie z wielkim show Relax its Just drag. Jak wyglądają przygotowania? Macie jakieś sekretne sposoby na to, aby zespolić różne estetyki całego składu w jedno show?

Tak, już ruszyliśmy/łyśmy z przygotowaniami. Nie jest to łatwe, zwłaszcza że nie mieszkamy w tym samym mieście. Nie ma dla mnie nic bardziej twórczo pobudzającego niż wspólne próby, podczas których można wymienić inspiracje, uzyskać feedback od bardziej doświadczonych artystek/artystów lub właśnie na odwrót – zyskać świeżość spojrzenia od osób początkujących.

Jest przy tym oczywiście dużo wygłupów, ale i niekiedy sporo frustracji. No i oczywiście obolałe stopy i posiniaczone kolana. Mimo to jest to czas, którego nie zamieniłabym na nic innego! Jasne, każda z nas chce być divą na scenie, ale w tego rodzaju pracy trzeba umieć spoglądać dalej, wyjść poza własny narcyzm i myśleć nad całością spektaklu. Myślę, że tworzymy zgrany zespół, który pokazuje jak różnorodny może być drag. 

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez DUMA (@duma_mag)

Hieemeras to niekwestionowana bogini seksapealu, Twoja Stara to Twoja Stara – jakość sama w sobie, nieporównywalna z nikim innym w swoim wyrazistym, indywidualnym stylu, Graża Grzech to w moich oczach prawdziwa profesjonalistka, która po mistrzowsku potrafi w swój performance wpleść konceptualnie przemyślaną jakość komediową. W Shady Lady najbardziej lubię to, jak pozostaje wierna tradycjom dragu, jednocześnie wciąż na nowo odświeżając je i pokazując nowe możliwości. Hrabina natomiast to czysta siła osobowości. No i ja, dumna reprezentantka AFAB, trochę chaotyczna, raczej dziwna niż piękna, w nieustannym poszukiwaniu osobistej transgresji. 

Jak tu znaleźć wspólny mianownik? Wydaje mi się, że drag przetwarza nasze jednostkowe doświadczenia  i wznosi je na pewien poziom uogólnienia, stwarza możliwość choćby chwilowej identyfikacji, snuję pewną bajkę o marzeniach, o pragnieniach, o utracie i o zwycięstwie. I w tej bajce rozpoznajemy siebie – nie tylko my na scenie, ale także widzowie.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Johnny d'Arc (@sir_johnnydarc)

Niewątpliwie jednak im większa jest społeczna widoczność dragu, tym skuteczniej może on spełniać swoją aktywistyczną funkcję poprzez oswajanie z tym, co postrzegane jako obce, a przez to, budzące lęk lub agresję. To bardzo ważne i potrzebne. Wciąż widzę ogromny, jeszcze niewykorzystany potencjał dragu na scenie teatralnej, zwłaszcza w spektaklach odchodzących od tradycyjnej formuły rewiowej.

Festiwale artystyczne natomiast stwarzają szansę, by drag dotarł do tych, którym akurat nie po drodze do klubu LGBTQ+ lub do teatru, a co za tym idzie, może z jednej strony stać się bardziej inkluzywny, z drugiej-  otworzyć się na szerzej rozumiany, interdyscyplinarny performance. 

Chyba właśnie tu chciałabym widzieć sir Johnny'ego za parę lat. Marzę o tym, by nawiązać współpracę z artystami z innych dziedzin: muzyki eksperymentalnej, kostiumografii czy pantomimy, w której jestem niezmiennie zakochana. Możliwości są nieskończone! Właśnie momenty, w których te obszary nakładają się na siebie, wydają mi się najbardziej obiecujące i wartościowe artystycznie. 

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Johnny d'Arc (@sir_johnnydarc)

Na koniec najważniejsze pytanie. Czy masz jakieś rady dla początkujących drag queens? Jakiej wiedzy tobie zabrakło, gdy startowałaś jako drag?

Po prostu robić swoje, nigdy nie porównywać się do innych i otaczać się życzliwymi ludźmi. I ważna sprawa: nie zazdrościć (bo od tego robią się zmarszczki), tylko uczyć się od tych, których podziwiamy.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez FEST Festival (@fest_festival)