Międzynarodowy Dzień Zaimków: rozmowa z Radą Języka Neutralnego, prowadzącą stronę zaimki.pl

Queer.pl: Czym jest dla Was niebinarność?

[Tess] Dla mnie jest czymś pomiędzy męskością a kobiecością, taką brakującą cegiełką. Był czas, kiedy zastanawiałam się, czy jestem transpłciowym mężczyzną, bo nie czułam się do końca kobietą… ale mężczyzną czułam się jeszcze mniej. Potem dowiedziałam się o istnieniu niebinarności, ale miałam poczucie, że skoro żeńskie formy mnie nie ranią, to nie łapię się w tę przegródkę. Dopiero kiedy poczytałam więcej historii osób niebinarnych, odkryłam, że hej, to przecież o mnie! W mózgu coś mi „kliknęło” – tak, wreszcie miałam tożsamość, którą mogłam określić siebie. Ale niebinarność nie musi być czymś pomiędzy, są osoby niebinarne, dla których to jest tożsamość zupełnie obok tych dwóch binarnych. Niebinarność to szerokie pole różnorodnych tożsamości, z wyłączeniem dwóch konkretnych – męskiej i kobiecej. 

[Andrea] Choć dla wielu osób niebinarnych płeć jest niezmiernie ważna, dla mnie niebinarność to właśnie… wolność od płci. Po latach słuchania tekstów, że „chłopaki nie płaczą”, że „prawdziwy mężczyzna to musi być taki, siaki i owaki”, po latach niewpasowywania się we wzorce męskości i zmęczenia próbowaniem – ulgą było zorientowanie się, że… wcale nie muszę. Mogę być sobą niezależnie od czyichś oczekiwań i wymagań. Mogę być męska, mogę być kobiecy, mogę nie być żadne z powyższych. Mogę być sobą.

[Rony] Dla mnie niebinarność to bycie ani jednym, ani drugim, ani niczym pomiędzy. Doświadczam dysforii zarówno, gdy ktoś odezwie się do mnie lub o mnie używając form żeńskich, jak i męskich lub traktuje mnie w taki sposób. Za to nawet mnie cieszy, kiedy osoba, z którą rozmawiam, nie potrafi mnie nigdzie zaszufladkować. Podejrzewam, że moja autystyczność może mieć w tym jakiś udział.