Ten film coś we mnie wyzwolił...

Hmm w okresie nastoletnim?! Zaraz, zaraz nadal jestem nastolatkiem :D A więc najważniejszym serialem był dla mnie serial SKAM - oczywiście cały, ale szczególnie 3 sezon o Isaku i Evenie. Poruszał on problemy odkrywania swojej orientacji, dojrzewania a także wyjścia z szafy. Serial ten pokazał mi, że nie warto przejmować się zdaniem innych. Że to my jesteśmy reżyserami naszego życia i znajdą się wierni współautorzy, którzy nadadzą wszystkiemu kolorów i pomogą iść przed siebie z podniesioną głową pomimo wszelakich problemów. Pozdrawiam gorąco ♥
Paweł

Muszę się szczerze przyznać, że długo się ukrywałam i starałam się nie wchodzić w ten świat. Ze swoją orientacją właściwie pogodziłam się już naprawdę z pół roku temu. Od zawsze wiedziałam, że kobiety pociągają mnie o wiele bardziej, ale reakcja rodziny, przyjaciół, otoczenia mnie przerażała. Powiedziałam raz bratu w okresie gimnazjum, że podoba mi się koleżanka. Jego reakcja w stosunku do mnie była bardzo agresywna, zaczął mnie gnębić i dokuczać. Z biegiem czasu postanowiłam jednak to zwalić na po prostu zbyt młody wiek do przystosowania... 

Jedyne co z kultury ruszałam w tej tematyce to były pojedyncze filmy, które nie zapadały mi w pamięci i opowiadania amatorskie. Jednak teraz obejrzałam film, który popchnął mnie do tego, że postanowiłam przyznać się najbliższym do swojej orientacji. W końcu, jestem taka już od wielu lat... A tym filmem jest właśnie "Twój Simon". Historia tego chłopaka pokazała mi, że nie warto się ukrywać z tym kim się jest, a jeśli inni nas szczerze kochają, to to zaakceptują. Nie chcę dłużej rezygnować z własnego szczęścia z obawy przed odrzuceniem. Nie jest to mój "nastoletni czas" ale na pewno przełomowy w moim życiu. Pora sięgnąć po swoje szczęście i przestać się bać, jak to właśnie zrobił Simon.
Izabela

Mimo że wciąż jestem nastolatkiem, to potrafię podzielić swój okres nastoletni na dwie części. Pierwsza to ta przed jakimkolwiek kontaktem z LGBTQ. Druga to te lepsze zdarzenia - począwszy od chęci poszukiwania odpowiedzi na pytanie "kim jestem?", a skończywszy na obecnej sytuacji. To wszystko nie byłoby możliwe, gdyby nie książka "Oddam ci słońce" Jandy Nelson, w której po raz pierwszy zetknąłem się z wątkiem homoseksualnym. Do dziś z przyjemnością do niej wracam i przerabiam od deski do deski. I choć wspomniany wątek nie jest motywem przewodnim, to bardzo dosadnie wieńczy całą fabułę. Książka sama w sobie też jest warta uwagi. Przy niej po raz pierwszy poważnie się wzruszyłem. Przedstawia dzieje dwójki bliźniąt z dwóch perspektyw: oczami przesądnej Jude, kiedy rodzeństwo ma 16 lat oraz poszukującego Noaha, w wieku 14 lat. Od początku wiadomo, że na przestrzeni tych dwóch lat wydarzyło się coś, co rozerwało ich wyjątkową więź. W miarę pochłaniania kolejnych rozdziałów poznaje się powalającą historię z dwóch stron- od początku, za sprawą Noaha, i równolegle od końca, dzięki Jude. Właśnie dzięki tej książce zacząłem odkrywać siebie. Zaraziłem się nieustanną chęcią poszukiwania prawdy na temat tego, kim jestem, kim chcę być i JAK chcę być. Nie wiem, jak potoczyłyby się moje losy, gdyby nie to dzieło.
Filip

W momencie uświadamiania sobie swojej seksualności mało wiedziałam i znałam takich postaci, czy to książkowych czy filmowych. Zaczęłam więc szukać i w krótkim czasie znalazło się wiele obrazów kobiet i mężczyzn, które tylko uświadczyły mnie w prawdzie, na temat siebie. Najbardziej jednak pamiętną parą, był duet Naomi i Emily z serialu "Skins". Początkowo ten związek nie wydawał się mieć racji bytu, przez charakter i zaprzeczenia ze strony Naomi. Z rozwojem jednak akcji Emily skradła jej serce. W pamiętnej scenie balu, gdzie mimo strachu, wyznała, że kocha Naomi i chce z nią być. Wtedy zrozumiałam, że nie będzie łatwo iść przez życie będąc lesbijką, a życie to nie film czy książka z happy endem, ale jeśli chce się być szczęśliwym to trzeba działać. Mimo obaw, strachu, walczyć i starać się z całych sił osiągnąć szczęście i ostatecznie, znaleźć miłość.
lupus22

Zdecydowanie: "Dom na krańcu świata". Ten film mimo iż ciężki do zrozumienia dla mnie za pierwszym razem (oglądałem go po raz pierwszy mając 12 lat) pokazał mi jak różnorodna i niejednoznaczna może być nasz seksualność. Swoisty trójkąt miłosny w jaki wdali się bohaterowie był dla mnie zjawiskiem obcym jak z kosmosu. Nigdy wcześniej nie sądziłem, że jest możliwe życie razem we trójkę nie tylko w łóżku ale też na co dzień. Że można kochać dwie osoby i nie musieć wybierać między nimi. Oczywiście kiedy inni znajomi komentowali głównie miłość damsko-męską ja po cichu kibicowałem Bobbiemu i Jonathanowi. Ich niezwykła relacja i miłość od najmłodszych lat tak pięknie opisana uczuciami (a nie samym seksem) dała mi nadzieję. "Dom na krańcu świata" ukazał mi, że gdzieś tam żyją ludzie inaczej postrzegający świat, ludzie którzy kochają na wiele sposobów i nie oceniają pochopnie. Zobaczyłem, że można wybrać ścieżkę, która wydaje się niemożliwa i chodź płaci się za to często wysoką cenę (film nie kończył się usłany różami) możemy wybrać przyszłość, która będzie nasza a nie narzucona przez kogoś. Film dał mi 3 najważniejsze rzeczy, które dały mi siłę na kolejne lata: 
Nadzieję , że nie jestem jedyny i kiedyś spotkam kogoś takiego jak ja. 
Odwagę przeciwstawienia się narzucanym przez wszystkich dookoła stereotypom i standardom 
Szersze perspektywy w marzeniach i pragnieniach. Wiedziałem, że mogę starać się osiągnąć to czego wcześniej nawet nie byłem w stanie sobie wyobrazić.

Widziałem już film "Love, Simon" i żałuję, że nie było takiego filmu kiedy odkrywałem moją seksualność. Wspaniale ukazane rozterki i uczucia zagubionego nastolatka oraz świetna fabuła czynią z tego filmu cudo. Powinno się go puszczać w szkołach :)
Bartosz

W okresie nastoletnim film "Kyss Mig" był dla mnie najważniejszy, ponieważ dzięki temu filmowi odkryłam swoje prawdziwe ja. Po obejrzeniu go wiedziałam, że bardziej preferuję dziewczyny, dodał mi odwagi. Zrozumiałam, że to nic złego i trzeba z tym żyć. Zazdrościłam bohaterkom (Frida i Mia) takiej miłości. Chciałam tak jak one. Na szczęście dzisiaj mam wspaniałą, kochającą dziewczynę i jestem ogromnie szczęśliwa.
Paulina

Czytając pytanie konkursowe od razu wiedziałam jaki film wskażę. Jest to "Życie Adeli. Rozdział 1 i 2". Próbuję odnaleźć w pamięci chwilę, w której dowiedziałam się o tym filmie i co zadziwiające... Zupełnie nie umiem sobie przypomnieć. Ale pamiętam dokładnie wieczór, kiedy oglądałam ten film. W tym czasie tj. prawie całej 2 klasie liceum, w mojej głowie pojawiało się mnóstwo pytań. Pytały o to kim właściwie jestem (to pytanie pojawiało się od połowy podstawówki, kiedy dokuczano mi mówiąc m.in. "okropna lesba"), o to z jakim kolejnym chłopakiem spotkać się, by zająć sobie czas i głowę, jednocześnie o to "jak poznać dziewczynę" i o to jak to jest tak naprawdę być zakochanym, totalnie. Film oglądałam bez wielkich oczekiwań i chyba włączyłam go bez przywiązywania większej uwagi do wątku lesbijskiego w filmie. Jednakże szybko na miejscu Adeli "stanęłam" ja. Dziwny związek z chłopakiem, bez głębszych uczuć, z "zewnętrznego przymuszenia". Narastające pytania o to kim jestem... Bądź co bądź chwilowa trudność z pogodzeniem się z samym sobą, potrzeba "przetrawienia" tego, kim jestem. Płakałam praktycznie od połowy filmu, bo wiedziałam co czuje Adela, ja czułam dokładnie to samo. Oczywiście kolejne tyle łez wylałam na zakończenie filmu, a kolejne spływały, gdy znów zaczynałam myśleć nad tym wszystkim, co łączy mnie i Adelę. Nie mówię, że ten film coś zmienił we mnie. Ten film WYZWOLIŁ coś we mnie. Ukazał, że to wszystko, co jest tak głęboko skryte wewnątrz mnie, to sprawa normalna. I że to rzeczywiście we mnie siedzi, mimo, że od lat próbowałam to w sobie schować, bo postanowiłam udowodnić wszystkim wokół, że nie jestem "tą lesbą" jak to o mnie mówili. I wiecie co? Po drugim zobaczeniu tego filmu (łącznie widziałam go co najmniej 5-6 razy) zalana łzami powiedziałam do siebie na głos, że jestem lesbijką. Powiedziałam to pierwszy raz w życiu. Pomyślałam też, że nie mogę się tego wstydzić, że muszę walczyć o swoje szczęście i że to, co najmniej powinno mnie obchodzić, to zdanie innych. Można wierzyć lub nie, ale to naprawdę zadziałało. Oczywiście stopniowo. A teraz? Od prawie dwóch lat jestem w szczęśliwym związku, jestem wyoutowana przed większością znanych mi osób, rok temu na manifestacji z okazji dnia kobiet byłam otulona tęczową flagą, a Instagrama zalewam zdjęciami z dziewczyną. Nie wstydzę się, bo nie mam czego, jestem z siebie dumna, jestem szczęśliwa. I być może doszłabym do tego wszystkiego bez tego filmu. Ale dla mnie ten film zawsze będzie niesamowicie symboliczny (oczywiście tak zupełnie obiektywnie, jest też po prostu dobry!) i jest czymś, co otworzyło mi oczy i głowę, po prostu.
Dominika Wojciechowska

Serialu "Supergirl" raczej nie nazywa się ikonicznym jeśli chodzi o społeczność i życie LGBT, jednak ja znalazłam tam postać, z którą naprawdę się utożsamiałam. W okresie, w którym oglądałam ten serial byłam jeszcze całkowicie ukrytą osobą. Byłam nią w tym stopniu, że ukrywałam się sama przed sobą. Jako że pochodziłam z bardzo religijnej rodziny, chowałam w najgłębszych zakamarkach umysłu to, co uważane było za chore i nienormalne. Aż w końcu na początku liceum coś we mnie pękło. Było to podczas sceny, w której Alex zdaje sobie sprawę, że jest lesbijką. Rozpłakałam się histerycznie, bo uświadomiłam sobie, że ja też mam prawo tak żyć, że mogę żyć w zgodzie ze sobą... i wtedy ruszyła machina. Powiedziałam o tym przyjaciołom, znalazłam dziewczynę, zaczęłam chodzić na parady... Po prostu pozwoliłam sobie na szczęście. I wierzę, że każdy na to zasługuje.
ForeverInTrouble