Krzywym okiem: Fantasy noworoczna

- Witold Jabłoński -

Sapiensi:

Lubimy nasze życie, lubimy kochać i śmiać się. Kochamy kolorowe stroje, kunsztowną biżuterię, wyszukane fryzury. Kochamy piękno w każdej postaci, niezależnie od płci. Lubimy też jednak myśleć i tworzyć, za co tak bardzo nie znoszą nas tępi Neandertale. Nienawidzą nas, bo jesteśmy od nich ładniejsi i mądrzejsi, a nasze bytowanie jest znacznie przyjemniejsze niż ich. Natura dostarcza nam wszystkiego, co smaczne i zdrowe, a także służy naszej urodzie. Dlatego czcimy jej potęgę, uosobioną w postaciach różnych bogów. Uważamy, że byłoby niesprawiedliwością czcić jednego boga, wtedy człowiek nie ma wyboru. Każda łąka, każdy zagajnik, każde uprawne pole może być boskim sanktuarium, a zarazem obiektem twórczej pracy. Nie narzucamy swoich bóstw innym, szanujemy cudze przekonania i jesteśmy na nie otwarci. No, może oprócz okrutnego bożka Neandertalów…

Nazywamy nasz ustrój demokracją, ponieważ władza jest w rękach większości, nie zaś nielicznej grupy albo opętanej żądzą panowania jednostki. Za Mędrca może być uznany każdy z nas, bez względu na kolor skóry, pochodzenie społeczne, płeć, nawet wiek. Przede wszystkim liczą się wiedza i zdrowy rozsądek, a także postępowe zasługi dla otoczenia. Każdy, kto zbuduje coś pożytecznego, cieszy się powszechnym szacunkiem, jest odpowiednio wynagradzany. Ta sama swoboda, która cechuje nasze życie publiczne, przejawia się także w codziennych stosunkach osobistych. Nie wtrącamy się do tego, co wolny i dorosły człowiek robi w czterech ścianach własnego domu. Nie odnosimy się do innych podejrzliwie ani zawistnie. Wystrzegamy się jednak pilnie bezprawia, dobrze wiemy bowiem, że prawdziwa demokracja tym różni się od anarchii, że opiera się na rozumnych prawach i kompetentnych sądach.

Nasza kraina stoi otworem dla całego świata. Nie strzeżemy zazdrośnie naszych dokonań ani wynalazków, przeciwnie, chętnie się nimi chwalimy i dzielimy. Żadne zakazy nie ograniczają nikomu widzieć i poznawać rzeczy, których ujawnienie może przynieść powszechną korzyść, powiększyć naszą wiedzę i mądrość. Nic na to nie poradzimy, że nie wszystkich na tym świecie Matka Natura obdarzyła równie hojnie urodą i intelektem…

Ten, kto pragnie żyć pięknie, powinien poznać wszelkie piękno, jakie ofiaruje mu życie. Żyjemy w fajnym świecie, rządzonym przez inteligentnych, rozsądnych ludzi. Dlatego nikomu nie zazdrościmy ani nie narzucamy naszego stylu bycia. Nie mamy nic nawet przeciwko Neandertalom, chociaż są tak głupi i brzydcy. Po prostu odgradzamy się od nich wysokimi murami i przemyślnymi pułapkami. Niech sobie żyją po swojemu, byle daleko od nas. Niech trzymają się swojej strony Tęczy.

Neandertale:

Nienawidzimy Sapiensów. Są zarozumiali i samolubni. Nie znosimy ich gładkich twarzy i przemądrzałych uśmieszków, nie cierpimy kolorowych szmatek, w jakie się chętnie stroją. Wolimy naszą prostą skórzaną odzież, w której wszyscy wyglądamy tak samo. U nas panuje pod tym względem prawdziwa równość. Sapiensi mówią, że jesteśmy głupi i brzydcy, ale my kochamy naszą tradycyjną ciemność, nasze niskie czoła, wały nadoczodołowe i świńskie oczka. Dlatego kochamy nasze samice i płodzimy z nimi bez przerwy podobnych sobie. Żeby było nas jak najwięcej. Kochamy nasze żony i dzieci dopóki nam są posłuszne. Gdy się buntują, tłuczemy je pałkami, bo każdy ojciec rodziny ma takie prawo dane przez jedynego, prawdziwego boga, który stworzył Neandertalów na swój obraz i podobieństwo.

Uwielbiamy naszego wodza, gdy nas prowadzi do walki pod plemiennym totemem. Słuchamy go we wszystkim, bo ma najniższe czoło, najbardziej masywny kark i najlepiej wywija maczugą, gdy napadamy na osady Sapiensów. Jeszcze bardziej wielbimy totem, odziedziczony po przodkach. Gotowi jesteśmy oddać za niego życie, tak samo, jak za niewidzialnego Mzimu, panującego w naszych mrocznych jaskiniach. Przebiegły szaman zawsze opowiada obcym, że to bożek dobry i miłosierny, ale my wiemy swoje. Jeśli się go rozgniewa, łamiąc ustanowione przez niego tabu, potrafi być okrutny i mściwy jak każdy z nas. Dlatego chronimy przed obcymi naszą tradycję i wiarę. Dbamy o czystość rasy, by nie przedostała się do nas zgnilizna umysłowa Sapiensów: ich swobody i obyczajowe nowinki, których nam nie potrzeba.

Sapiensi są zakałą świata, dlatego chcemy ich zniszczyć. W imię naszego Mzimu i plemiennego totemu. Kiedy zniszczymy wszystko, co zbudowali, gdy zatłuczemy maczugami ostatniego zepsutego mądralę i zostaną tylko sami uczciwi Neandertale, zapanuje królestwo boże na ziemi. Tak nam obiecuje szaman i wierzymy mu, bo jesteśmy najsilniejsi na świecie, wolno więc nam niszczyć i zabijać tych, co wyglądają i myślą inaczej. Wodzu, prowadź!…

I wszystko byłoby proste, gdyby nie ta przeklęta Tęcza. Co roku próbujemy ją spalić, ale wciąż się odradza. Szaman mówi, że to wynik podłych sztuczek Sapiensów. Trudno. Jak lubi śpiewać wódz: Nasz będzie jutrzejszy dzień!

Co było dalej? Lodowiec się w końcu roztopił. Neandertale wyginęli, bo nie potrafili zbudować tamy ani nawet zwyczajnej tratwy, umieli tylko niszczyć. Garstka, która zdołała się wspiąć na wysokie drzewa i skały, przetrwała na obrzeżach cywilizacji i stworzyła legendę o potopie, sprowadzonym przez bóstwo zagniewane grzechami tego świata. Ich niedobitki wciąż się gdzieś czają w mrokach ignorancji, czekając, kiedy wreszcie nadejdzie ich czas, a ciemności znowu okryją ziemię.

A jaki z tego morał?... Nie lękajcie się! Tępa, brutalna siła zwycięża tylko doraźnie. Na dłuższą metę wygrywa zawsze twórcza myśl postępowa. I tym optymistycznym akcentem pragnę zakończyć ową historię, bo tak powinna się kończyć każda porządna baśń.