Konkurs: Wygraj subskrypcję na LGBT Film Festival online i inne gadżety od Outflim!

Moim zdaniem Najlepszym Filmem kina LGBT+ jest "Piękny drań" reżyserii John'a Butler'a. Opowiada on o wrażliwym, młodym geju, który jest dręczony w szkole za swoją orientację. Gdy dowiaduje się, że do jego pokoju ma wprowadzić się inny chłopak wyrzucony z poprzedniej szkoły za bójki jest przerażony ale nie ma powodów. Chłopak okazuje się być miły i znosi jego orientację bez komentarzy. Niestety nowy chłopak "siedzi w szafie" i robi wszystko aby nikt nie dowiedział się o jego orientacji. Na szczęście homoseksualny nauczyciel z ich szkoły stanowi dla nich wzór do naśladowania i pomaga im z nietolerancją panującą w szkole, dzięki czemu obaj chłopcy otwierają się na ludzi i samych siebie.

Jestem młodą osobą LGBT bo mam zaledwie 16 lat i zmagam się z problemami w postaci homofobicznego, transfobicznego i seksistowskiego ojca, z którym na szczęście mam słaby kontakt ale gdy się widzimy, muszę zamykać się przy nim w szafie. Niestety ale trafił mu się homoseksualny i transseksualny syn a jego seksistowskie podejście do mnie siedzenie cicho wcale nie jest łatwe. W szkole było źle. Głównie w podstawówce, dziewczyny z klasy potrafiły wyrzucić mnie z szatni z parszywym uśmiechem na ustach mówiąc, że "nie będą przebierały się z lesbą" lub "transem". Jako, że siedziałem wtedy w szafie i nie chciałem wywoływać skandalu siedziałem cicho i przez cały semestr przebierałem się na wf w szkolnej ubikacji.
Filmy i dręczonych w szkole nastolatkach podnoszą mnie na duchu. Czemu? Bo w takich filmach zawsze jest dobre zakończenie aby poprawiać humor takim nastolatkom jak ja. Dzięki "Pięknemu draniowi" przełamałem się i powiedziałem o moich problemach zaufanemu nauczycielowi, który natychmiast podjął działania mające na celu pomóc mi zarówno w domu jak i w szkole i od razu podziałało. Teraz mam o wiele lżej i cieszę się gdy ktoś promuje takie filmy gdyż każdy może znaleźć w nich pewne rady, wskazówki i propozycje jak postępować i poradzić sobie ze swoimi problemami.
Dzięki wybranemu przeze mnie filmowi zrozumiałem również, że wszystko jeszcze może się ułożyć, że jest nadzieja i moje życie nie jest przesądzone z góry. Teraz gdy moi przyjaciele i znajomi wspominają mi o problemie wyjścia z szafy tłumaczę im, że nie mają się z czym spieszyć a na pocieszenie urządzam im seans filmowy gdzie oglądamy "Pięknego drania". Łącznie obejrzałem go od początku do końca siedem razy i za każdym razem czuje przypływ energii i chęć do działania. Trzecią zaletą w powyższego filmu jest to, że gdy będę pełnoletni chce zostać wolontariuszem i chce pomagać młodym osobom LGBT+ ale jak na razie służę im poradą.
Mam nadzieję, że państwo rozpatrzą mój udział w konkursie i podzielą się moimi doświadczeniami związanymi z powyższym filmem aby służyć pomocą innym.
Pozdrawiam
-Adam Zalewski

Najlepszy film LGBT dla mnie... Nie jest to film w którym śledzimy losy pary lesbijek, a jest jednocześnie splotem kilku wątków, kilku punktów widzenia, kilku miłości. Miłości do drugiego człowieka jako eros, miłości jako szacunku, miłości do idei, miłości do wolności. Nie jest to film który na pierwszy plan wysuwa naszą społeczność, a robi z niej podstawę. Film niestety swoją premierę miał w bardzo niefortunnym czasie bo tuż po zamachach w Londynie, a w akcji filmu mamy właśnie zamach w tym mieście przeprowadzony przez głównego bohatera. Dlatego też promocja filmu była mocno ograniczona.
Jak już wspomniałam film nie mówi o namiętnym uczuciu a porusza znacznie głębsze problemy również społeczne. Nakręcony został przez transpłciowe kobiety (wtedy jeszcze 2 braci). Film porusza temat wykluczenia i bierności społeczeństwa wobec takowego co sprawia, że zwłaszcza dziś większość powinna go obejrzeć. Głównym wątkiem z początku jest zemsta głównego bohatera za cierpienie którego doświadczył. O samym protagoniście nie wiemy nic, mógł trafić do więzienia za cokolwiek, mogła to być rasa, wiara, orientacją czy poczucie tożsamości.
Na skutek zbiegu okoliczności poznaje kobietę z którą w późniejszym czasie nawiązuje więź. I to za co cenie ten film najbardziej to to, że uświadomił mi, że drugi człowiek to nie jest wygląd, rola społeczna do której go sprowadzamy. Pokazał mi jak złożone mogą być przyczyny i motywacje ludzkiego postępowania, jak działa posłuszeństwo wobec autorytetu (władzy), jak wiele drugi jest aby z nią walczyć. Jak ważne jest bycie sobą. Że kocha się drugą osobę za to kim jest i co sobą reprezentuje, a reszta to tylko dodatek.
W filmie historia dwóch kobiet nie jest przedstawiona od strony romansu, a głębokiej miłości która trwa przez lata i została brutalnie przerwana przez władze, w której ktoś uznał że są wrogiem zdrowego społeczeństwa. Ze względu na to, że wątki LGBT są wplątane stopniowo (postać komika geja, pary lesbijek) film w pierwszym momencie nie kojarzy się z LGBT, a właśnie z głębszym przekazem, dzięki temu spokojnie można go polecić osobom podchodzącym z dystansem do naszej społeczności. Spektakularne sceny walki na miarę tych z matriksa czy wybuchy przeplatające się z fragmentami Szekspira łatwo przyciągną wagę odbiorcy nie związanych ze środowiskiem. Tym bardziej, że przekaz o oddawaniu wolności i cichym przyzwoleniu na dyskryminację jest dzisiaj szczególnie aktualny.
Nie zależy mi na konkursie. Po prostu uważam że jak najwięcej ludzi powinno obejrzeć ten film. Naprawdę daje do myślenia i według mnie jest jednym z najlepszych filmów w historii współczesnego kina w ogóle. Luźna adaptacja komiksu w wykonaniu Wachowskich to po prostu mistrzostwo samo w sobie. Zdecydowanie polecam "V for Vendetta". Jest to najlepszy o tematyce społecznej i własnej tożsamości oraz miłości. Równie skutecznie szarpał moje emocjonalne struny gdy oglądałam go po raz pierwszy mając naście lat jak i po latach. Wydaje mi się że nawet po latach bardziej.
Raz już film przedarł się do szeroko rozumianej popkultury. To z niego pochodzi maska anonymous. Może warto przypomnieć pewne rzeczy.
Nie będę się zagłębiać w szczegóły bo jednak sporo ludzi mogło go nie widzieć, a naprawdę warto. Film ma już 15 lat, jednak pozostałym tęczowym produkcjom ciężko zbliżyć się do tego poziomu. Jest to wysokobudżetowy film zrobiony z rozmachem, który zdobył wiele nagród, za scenariusz, za muzykę, za stroje, za bycie świetnym filmem sci-fi itp.

Moim zdaniem najlepszym filmem jest... "TAMTE DNI, TAMTE NOCE"!

Dlaczego? Po pierwsze - dostał Oscara, nagrodę BAFTA i CRITICS CHOICE. Ten film pokazał, że kino branżowe nie jest skierowane wyłącznie do osób LGBT. Mozna zrobić świetny film o tej tematyce i zachwycić nim szerszą publiczność!

Teraz powiem, co mnie osobiście urzekło w "Tamtych dniach, tamtych nocach. Przede wszystkim klimat - cudowne Włochy, których zapach niemal czułam na własnej skórze. Miałam wrażenie, że czuję zapach cytrusów, które spożywają bohaterowie...

Fenomenalne były też role głównych boharetów - Timothée Chalameta i Armie Hammera. Timothée brawurowo zagrał młodego chłopaka, który odkrywa swoją seksualność. Ta rola wymagała ogromnej dojrzałości. Nie wielu młodych aktorów sprostałoby temu wyzwaniu.

A Armie Hammera? Także bardzo dobry. Idealnie odegrał starszego mężczyznę, który daje się uwieść (a może sam uwodzi?). Obydwoje zagrali tak, że widz ani przez moment nie wątpi w uczucia bohaterów.

TEn film mogę oglądać kilka razy w roku i przy każdym seansie robi na mnie oszałamiające wrażenie! Polecam!

Ostatnimi czasy udalo mi sie zobaczyc film "A potem tanczylismy" ktory bardzo mi sie spodobal. Film przedstawia historie dwoch tancerzy gruzinskiego pochodzenia z ktorych jeden jest gejem a drugi jest biseksualny. Miedzy nimi dochodzi do zblizenia. Szkoda tylko ze cala historia nie konczy sie zwiazkiem na co liczylem po cichu....

Moim zdaniem najlepszym filmem w historii filmowej kina LGBT jest "Tajemnica Brokeback Mountain". Film ten wręcz porusza widzów do łez i jest przykładem ogromnej więzi i miłości dwóch mężczyzn którzy w bardzo ciężkich dla nich czasach, nie mogli bez siebie żyć. Życie głównych bohaterów filmu możemy porównać do aktualnej sytuacji w Polsce, gdzie ludzie o odmiennej orientacji seksualnej są w naszym kraju prześladowani, napadani na ulicach, a czasem nawet odbierają sobie życie za to, że kochają inaczej. Film "Tajemnica Brokeback Mountain" moim zdaniem powinien obejrzeć każdy o wyciągnąć wnioski, które moim zdaniem w większości będą wnioskami zmieniającymi całkowicie zdanie o osobach LGBT. To doskonały film, polecam!

Kino LGBT szczęśliwie jest bardzo zróżnicowane, nie mniej niż cała społeczność. Dzięki temu każdy może znaleźć w nim coś dla siebie - często analogię najbliższej rzeczywistości. Tym trudniej jest mi wskazać ten jedyny - stąd pokuszę się o TOP 3. W moim zestawieniu podium zamyka film "Konstytucja" Rajko Grlićia - dostrzegam w nim bowiem rozterki i sprzeczności targające głównym bohaterem i które stanowią analogię do obecnej sytuacji w Polsce. Drugie miejsce przyznałbym utworowi "Sekretna Miłość" w reżyserii C. Bolan. Opowiada bowiem o historii jakich wiele wokół nas - i tych bardziej rozsławionych jak choćby związek Jerzego Waldorfa jak i tych bliższych nam osobiście. Na szczycie podium postawiłbym dość oczywistą "Tajemnicę Brokeback Mountain". Nie tylko z uwagi na liczne nagrody, ale przede wszystkim dlatego że film ten stanowił w mojej ocenie kamień milowy w otwartej dyskusji dot. problemu homofobii. By nie było zbyt przyziemnie, wisienką na torcie niech będzie osławiona scena pocałunku ?

Pierwszy film, który przychodzi mi do głowy: "Samotny mężczyzna".

Filmy LGBT często mówią o żalu, cierpieniu i samotności. "Samotny mężczyzna" robi to jednak tak sprawnie i tak artystycznie, że ciężko jest tego nie docenić. Porusza temat samotności, która pojawia się w życiu niespodziewanie i rozrywa naszą codzienność na kawałki. Mówi o spełniającej się obawie, która tkwi w każdym, kto jest szczęśliwy u boku drugiego człowieka: "On kiedyś może zniknąć z mojego życia". W "Samotnym mężczyźnie" ten ważny "ktoś" znika. Znika ostatecznie, znika nagle, znika tak gwałtownie, że rozbija wszystkie filary dotychczasowej codzienności.
Jest to jednak film, który daje wiele nadziei. Prezentuje kolejne etapy żałoby i powolne wychodzenie z niej. Przedstawia najtrudniejszą część walki z przemijaniem: godzenie się z nim. Nie jest to jednak obraz płytki, pospolity. Twórcy filmu odnoszą się do psychologicznych aspektów wszystkich przywołanych przeze mnie emocji. Rozumieją je. Rozumieją je tak dobrze, że potrafią przekształcać je w przekaz artystyczny. Taki, którego doświadczenie zostaje z nami na długo.
Gra aktorska, muzyka, wykorzystanie barw i światła. To wszystko sprawia, że "Samotny mężczyzna" to nie tyle film, co artystyczno-psychologiczne przeżycie. Jego doświadczenie nie powoduje nagłej zmiany światopoglądu, wywrócenia życia czy niezliczonej ilości doznań. Jest to obraz, który uderza raz, ale wystarczająco silnie. Realnością, emocjonalnością i dobrym wykonaniem.
Nie myślę o tym filmie codziennie. Nie myślę o nim często. Ciężko mi powiedzieć, kiedy ostatnio o nim myślałem. Gdy jednak pada pytanie o najlepszy film LGBT, to jest to pierwszy tytuł, który pojawia się w moich myślach. Nieautentycznym byłoby, gdybym wskazał jakąkolwiek inną produkcję, gdyż, w moim przekonaniu, żadna inna produkcja nie wywołuje poczucia tak pełnej jej realizacji, jak pełnie zrealizowany jest "Samotny mężczyzna".

Ciężko odpowiedzieć na to pytanie, przynajmniej dla mnie. Wiele filmów o tęczowej tematyce to filmy, które z perspektywy czasu ogląda się z lekkim zażenowaniem, lecz niemałym sentymentem. Takim filmem jest dla mnie np. niemiecka "Letnia burza" ("Sommersturm") z rodzimym akcentem w postaci Alicji Bachledy-Curuś w jednej z głównych ról. Film jakich wiele, choć dla dojrzewającego geja był manifestem niebywałej odwagi - chłopak staje twarzą w twarz ze swoją seksualnością, rezygnuje z dziewczyny na rzecz chłopaka i jeszcze zostaje zaakceptowany przez rówieśników-sportowców? Raj! Film prosty, momentami banalny, lecz w kategorii sentymentu nie ma u mnie sobie równych. Ale czy można go nazwać najlepszym filmem o LGBT? Przecież od razu nasuwają się "Tajemnica Brokeback Mountain", "Dziewczyna z portretu" czy "Carol" - filmy obsypane nagrodami ze wspaniałymi kreacjami aktorskimi. Widać więc, że najlepszy tytuł każdy może znaleźć sobie swój.
Jeśli jednak miałbym się zdecydować na jeden film (i zdecydowałbym się uciec od sentymentalności) wybrałbym netflixowego "Alex Strangelove". Historia młodego chłopaka, który - będąc w związku z dziewczyną - łapie się na tym, że zaczyna ulegać urokowi nowego kolegi. Jego piękno polega na tym, że próżno tu szukać klasycznej tęczowej historii z unhappy-endem, gdzie na końcu związek się rozpada, ktoś jest zatłuczony na śmierć albo ucieka w nieszczęśliwy związek z osobą przeciwnej płci. Ten jest filmem dla każdego, w prosty sposób opowiadając historie z jakimi spotykałem się często. Ba, w pewnym momencie to mogła być moja historia. Bez martyrologii, bez czarno-białych postaci otwarcie mówiący o burzy dziejącej się w mózgu Alexa, którego pociąg do kolegi zaskakuje. Dodatkowo pokazuje sytuację z perspektywy jego dziewczyny, która jest co prawda jego przyjaciółką, jednak na przekór schematom nie potrafi sobie poradzić z orientacją chłopaka na pstryknięcie palca. Film potrafi wzruszyć, potrafi rozbawić, jest pięknym, lekkim filmem o dojrzewaniu, z tym, że główny bohater znajduje chłopaka, a nie dziewczynę. Świetny w swej prostocie, urzekający w swojej wyjątkowości i jakże potrzebny dla dojrzewającej młodzieży LGBT.