Konkurs: wygraj książkę Marka Szydlaka "W mojej krwi"

A co dalej z konkursem? Przegapiłem wyniki czy nie zostały podane?

Teraz jest.....

Moim przełomowym momentem w życiu było wyznanie rodzicą że jestem yaoistką (czyli czytam książki zawierające chłopięcą miłość ze scenami erotycznymi) było naprawdę ciężko ponieważ cała moja rodzina składa się z homofobów. Weszłam do i pokazałam rodzicą książki o wspomnianej tematyce. Po 30 minutach zawołali mnie a ja na nogach jak z waty zeszłam do nich pamiętam że mama płakała i mówiła czemu ma takie dziecko o tacie już nie wspomnę. Rozpłakałam się zabrałam to co moje i pobiegłem do pokoju zamykając dzwi na klucz. Całą noc wpatrywałam się w kilka oderwanych stron myśląc dlaczego to akurat ja mam takie zainteresowanie. Następnego dnia zeszłam do rodziców mama patrzyła się z niesmakiem na mnie ale po chwili podeszla i przytuliła. Mówiła że mnie kocha i tak dalej ale żebym na oczy nie pokazywała jej tych książek. I tak się skończyło.


Ja czuje się szczęśliwa że mogę je dalej mieć!! Akceptacja jest BARDZO ważna pamiętajmy o tym!!

Moim przełomowym momentem w życiu, był mój coming out przed rodzicami, a w szczególności przed mamą homofobem. Napisałam list mając 16 lat do rodziców, w którym opisałam to jak wygląda "moja głowa", napisałam o tym również, że mam dziewczynę i opisałam jak wielka walkę z sama sobą przechodzę. Cały list miał 4 strony o wielkości A4, pisany kratka pod kratką. Zostawiłam go w kuchni po czym zasnęłam. W środku nocy obudził mnie tata, poprosił abym przyszła do nich do pokoju. Mama płakała i mówiła że jej nie nawidze, pytała gdzie popełniła błąd, pytała o to co ona mi zrobiła, że ją tak karze. Popłakałam się i poszłam do pokoju. Walczyłam z tym, starałam się poczuć coś do facetów ale oni mnie odrzucali. Pewnego dnia spakowałam się i wyjechałam gdyż miałam już 18 lat. Gdy wróciłam po 2 miesiącach moja mama mnie przytuliła, zrobiła to pierwszy raz od wielu lat. Lecz nadal mówiła o tym, że mam znaleźć faceta, mieć dzieci i tak dalej. Nie wytrzymałam i wyjechałam, nie mialam z nią kontaktu przez 6 miesięcy, nagle zadzwoniła i zapytała jak się czuje, jak u mnie, jak moje zyci, czy mam kogoś. Powiedziałam, że nie mam ale pokochałam kogoś. Nagle się ona rozłączyła. Napisałam jej okpbiecie, która pokochałam. Nie odzywała się przez kilka miesięcy. Nagle zadzwoniła i powiedziała, że mnie kocha. Po 2 latach gdy przechodziłam ciężki okres w życiu powiedziała że mam wrócić. Aktualnie mieszkam z rodzicami i młodszym bratem od 7 miesięcy i moja mama kibicuje mi oraz osoba LGBTQ abyśmy mieli możliwość na normalne życie. Pokazuje mi, że mnie kocha i pragnie tego aby mieć ze mną jak najlepsza relacje. Kocham ją, tatę, młodego i resztę rodzeństwa. Aktualnie mam wsparcie od każdego z nich i doceniam to jak wiele ich to kosztowało aby zaakceptować moje serce. W wieku 23 lat mogę w końcu powiedzieć, że czuję się kochana przez rodzinę oraz akceptowana.



Mam nadzieję, że inni też będą wytrwali po mimo wszystko i otrzymają tą upragnioną akceptację przez najbliżej im osoby :)

Przełomowy moment w moim życiu przydarzył się w pierwszej klasie technikum. Po pierwszych miesiącach w nowej szkole zmieniłem się nie do poznania. Zamknąłem się w sobie, przestałem się uśmiechać, nie byłem już taki życzliwy dla wszystkich. Zacząłem zdawać sobie sprawę, że jestem inny niż wszyscy. Miałem wrażenie, że nie pasuje do tego świata, do otoczenia. Bałem się powiedzieć innym prawdę, więc nie mogłem liczyć na żadne zrozumienie. Przestałem się uczyć, zacząłem wagarować. Mama co chwilę była wzywana do szkoły na rozmowy i starała się zrozumieć co się ze mną stało. W pewnym momencie stało się jasne, że będę musiał powtórzyć rok szkolny. O dziwo przejąłem się tym. Doszedłem do wniosku, że tak dalej być nie może i, że muszę zrobić coś ze swoim życiem. Zebrałem się w sobie i postanowiłem odbyć z mamą szczerą rozmowę i wszystko jej wyjaśnić. Nie wiedziałem tylko jak się do tego zabrać. Troszeczkę stchórzyłem i stwierdziłem, że wyjaśnię jej wszystko przez sms'a. Gdy wiadomość została wysłana, to szybko wyłączyłem telefon i nie włączyłem go do powrotu mamy z pracy. Po powrocie weszła do mojego pokoju, w którym leżałem na łóżku i udawałem, że śpię. Powiedziała, że wszystko rozumie, że mnie kocha i, że niczego to między nami nie zmienia. Nie odezwałem się do niej słowem. Wyszła. Poczułem lekką ulgę i byłem pewny, że zawsze mogę na nią liczyć. A ja? Znowu stałem się tym starym chłopakiem i skończyłem nawet szkołę z wyróżnieniem. Jednak nigdy nie powróciliśmy już do tego tematu. Chyba nie wiemy jak się do tego zabrać. Nigdy też nie przedstawiłem jej swojego chłopaka. Kto wie, może kiedyś się to zmieni?

Od dawna z mężem staramy się o dziecko, w grudniu ubiegłego roku mając pewne przypuszczenia udałam się do ginekologa. Ta wizyta tylko nas w tym utwierdziła, 2 miesiąc usłyszałam. Nasza radość nie trwała zbyt długo, w lutym, w Walentynki poroniłam. Był to bardzo ciężki czas, zarówno psychicznie jak i fizycznie. Ciężko było się pozbierać, wrócić z krainy marzeń do rzeczywistości. Wsparcie bliskich dało mi siłę, odrodziłam się na nowo z nieznaną mi dotychczas mocą, z energią do walki o siebie, o lepsze jutro. Ten przełom w moim życiu, drastyczny i bolesny, wiele mnie nauczył. Los nie zawsze jest łaskawy, ale często daje nam coś w zamian, musimy tylko nauczyć się to dostrzegać. Dziś nie jestem już kruchą, delikatną kobietką, stałam się lwicą, która panuje nad codziennym chaosem. Emanuję siłą, której pozazdrościć mógłby mi niejeden SUPERBOHATER!

Przełomowy moment w moim życiu to 4 luty 2008r. Dwa dni wcześniej założyłam konto na portalu randkowym "be2" i na pytanie "kogo szukasz" wpisałam, że szukam kobiety ... i właśnie tam 4 lutego poznałam Ewę, która napisała do mnie tylko po to "żeby się zabawić". W lipcu porzuciłam pracę, spakowałam trochę swoich rzeczy i wyjechałam do Niej do UK. Jesteśmy razem od 12 lat, mamy syna, dwa koty i swój mały raj na Ziemi.

Miałem chyba 16 lat, gdy zacząłem się spotykać z pierwszym chłopakiem w moim życiu. Mieszkam w niedużym mieście, więc oczywiści musieliśmy ukrywać się ze swoimi spotkaniami i związkiem. Niestety zaufaliśmy niewłaściwej osobie- informacja o tym co nas łączy doszła do naszych rodzin. Zostaliśmy zmuszeni do zerwania kontaktów, jednak zdarzało się, że mijaliśmy się na ulicy i udawaliśmy, że się nie znamy. Tamta sytuacja przewróciła mój świat do góry nogami. Zmieniłem poglądy, wiarę, a później nawet orientację. Teraz widzę, że byłbym zupełnie innym człowiekiem, gdyby nie tamten związek i jego następstwa.
Dopiero niedawno odnowiłem kontakt z tamtym chłopakiem i doszliśmy do wniosku, że nie musimy dłużej udawać, że się nie znamy.