Transpłciowy coming out po 90.

Davies jest emerytowaną fotografką. Przez lata żyła w strachu. Bała się, że jeżeli ktoś by się dowiedział, że jest osobą transpłciową, może to skończyć się dla niej źle. Dopiero z czasem zaczęła mówić coraz większej liczbie ludzi. Zaczęła od żony. Sąsiedzi mówią jej, że to nie ma znaczenia, o ile jest naprawdę szczęśliwa. A skoro okazało się, że jest taka silna to... „Może Hitler dowiedział się, że wstąpiłam do armii i się poddał. Lubię sobie tak myśleć” – sama żartuje. 

Jak sama mówi w wywiadach: „Czułam się już dziewczynką, mając trzy latka. Bałam się tylko o tym komuś powiedzieć”. Czasy były inne. Nikt nie wiedział o istnieniu osób transpłciowych. Zostałaby zakwalifikowana jako osoba homoseksualna, co oczywiście byłoby problematyczne w armii – mogłaby nawet skończyć w więzieniu albo poddana terapii elektrowstrząsami.

Już wtedy chciała być nazywana Patricią, ale nikt jej nie chciał tak nazywać, przecież była chłopcem. Nie lubiła bawić się zabawkami dla chłopców – żołnierzykami, samochodzikami. Wolała lalki i deskę do prasowania. Marzyło jej się by być pin-up girl.

Davies jest pewna, że jej matka czegoś mogła się domyślać. „Poszliśmy do teatru obejrzeć „Piotrusia Pana” i bardzo chciałam być wróżką. Mama zrobiła dla mnie różdżkę. Nie mówiła, że to dziwne, nie oceniała” – wspomina.

W 1987 roku, mając 60 lat, powiedziała o sobie swojej żonie, która zmarła 6 lat temu. Ta okazała niesamowite wsparcie i wyrozumiałość. Zaczynała zakładać damskie buty – i wtedy zaczęła się spotykać z wrogością. Dzieciaki ją wyzywały, goniły, wyśmiewały i wskazywały palcami. Czasem rzucały jajkami w okna ich domu.

„Nie było tak, że całe życie była nieszczęśliwa. Robiłam różne rzeczy, które lubiłam, zawsze byłam optymistką, miałam niezłe poczucie humoru, dość pokręcone” – mówi. Jej żona nazywała ją Patricia i kupowała jej biżuterię i sukienki, które nosiła w domu, ukrywając się przed światem. Żyli w miasteczku Leicestershire, więc obie musiały być ostrożne. W zeszłym roku wyoutowała się przed lekarzami, którzy zmienili w jej karcie pacjenta płeć na żeńską. Zaczęła terapię hormonalną, dołączyła do lokalnej grupy wspierającej osoby transpłciowe ale także do „Women’s Institute”.

„Poczułam się o tonę lżejsza. Jeśli ktoś ma z tym problem – nie dbam o to. Nie żałuję swojej decyzji. Czuję się szczęśliwa, odczuwam dużą ulgę, wszystko kończy się dobrze. Teraz mogę być prawdziwą kobietą. A to spełnienie moich marzeń” – podsumowuje.

(ar)