Wprost: Felieton Domagalik o gejach

(...) jest mi obojętne, czy wspieranie gejów w tym, żeby żyli tak jak my, "normalni", zostanie przez "śledczych" podciągnięte pod "postmarksistowski styl myślenia", relatywizm moralny, za który nieraz już dostałam. Po drodze mi z tym, kto mówi "jestem gejem", a boję się tego, kto zastanawia się, w jakim stopniu należy pozwalać na lansowanie gejowskiego stylu życia. Boję się Semki, chcę do Europy, a nie do domu wariatów - pisze w komentarzu w najnowszym wydaniu tygodnika Wprost (11.05.2003) znana dziennikarka Małgorzata Domagalik.

Cytat: Trzeba było szczelnie zasłonić okna, drzwi zamknąć na klucz, a radio włączyć na cały regulator, a wszystko po to, by nie natknąć się na Paradę Równości, czyli warszawską demonstrację organizacji homoseksualnych. Po przeczytaniu w "Rzeczpospolitej" rozprawki Piotra Semki "Wolność na wyłączność?" i mnie (w ramach szeroko pojętej wolności) przyszło do głowy, że tak właśnie musiał wyglądać pierwszomajowy czwartek publicysty. Nie mówiąc już o tym, że ostatnimi dniami oczy musiał mieć pan Semka zapewne wbite w trotuar. A to wszystko po to, żeby tylko nie spoglądać na ohydne billboardy "Niech nas zobaczą" z fotografiami homoseksualnych par autorstwa Karoliny Breguły. W ramach tzw. coming out miały być one wystawione na światło dzienne w całym kraju. Nie wszędzie się to udało. Zaprotestowały władze miast, zrejterowały agencje reklamowe. "Twarze młodych, sympatycznych gejów i lesbijek patrzą na nas z setek tablic reklamowych. Ale czy wszyscy powinni być zmuszani do patrzenia na nich?" - wtóruje Semce Piotr Zaremba w tekście "Czy kochać się inaczej..." . Obaj panowie są zgodni co do tego, że ludzie mają prawo sobie nie życzyć atakowania ich widokiem czegoś (chyba kogoś?), co uważają za "głęboko niemoralne". ..

(red)