Włoskie południe, żarliwa wiara w cuda i dwóch kibiców, między którymi rodzi się pożądanie. Zderzenie katolickiego sacrum z kipiącą zmysłowością pod słońcem Neapolu.

Mario i Lino to klasyczne chłopaki z południa Włoch. Wychowali się na zalanych słońcem ulicach Neapolu, kibicują lokalnej drużynie i żyją z dnia na dzień w zawieszeniu między nudą a drobnymi marzeniami. Ich nierozerwalna, na wskroś męska przyjaźń staje jednak na głowie z zupełnie absurdalnego powodu. Młodsza siostra Lino, Annaluce, nagle zaczyna czynić cuda. Kiedy lokalna społeczność ogłasza dziewczynkę żywą świętą, a pod oknami chłopaków zaczynają gromadzić się wierni, w życiu obu przyjaciół pęka niewidzialna bariera, zmuszając ich do rewizji tego, kim są i czego tak naprawdę od siebie chcą.

Reżyserka Silvia Brunelli uderza w fascynujący ton, zderzając ze sobą dwa światy, które we Włoszech od zawsze idą ramię w ramię: naiwną, ludową religijność i drapieżną cielesność. Błogosławieni to nie jest kolejny przewidywalny dramat o trudnym coming oucie w homofobicznym środowisku. To raczej ulepiona z lokalnego kolorytu tragikomedia, w której sacrum bezceremonialnie miesza się z profanum. Z jednej strony mamy modlitwy do małej dziewczynki i sąsiadów czekających na boską interwencję, z drugiej - buzujące hormony, toksyczny maczyzm i gęstą od erotyzmu atmosferę między dwoma zapalonymi kibicami SSC Napoli.

Ta żonglerka konwencjami sprawdza się doskonale, bo film nigdy nie traci z oczu swoich bohaterów. Jak zauważył krytyk portalu Filmy Sasi, Brunelli brawurowo udaje się "zblendować religię i seksualność na intensywnym, erotycznym płótnie". Kamera w intymnych scenach jest odważna i bliska ciałom, a fizyczność aktorów staje się tu równie ważna, co dialogi. To kino, które potrafi rozbawić absurdem prowincjonalnego fanatyzmu, by chwilę później wciągnąć widza w sam środek lepkiego, niespodziewanego pożądania.