Tu, w Chile, poliamoria nie jest aż takim tematem tabu

Związek poliamoryczny, który miałem tylko ja – z wyłączeniem, choć nie bez aprobaty Krzyśka, był z pewnością dla niego nie najłatwiejszy do akceptacji. Rozpadł się z resztą po części dlatego, że druga osoba nie była pozytywnie nastawiona do koncepcji poliamorii, po części natomiast, że mimo usilnych starań, nie wywiązała się nić porozumienia między moim mężem i partnerem. Tym, co złe, nie mam zamiaru się przejmować. Z rzeczy dobrych – poza oczywistym, jakim jest szczęście wynikające z więzi emocjonalnej z drugim człowiekiem, mój były partner otworzył mnie na akceptację zupełnie innego światopoglądu (osoba religijna, nie wyoutowana, o innym poziomie wykształcenia, znacznie przesiąkniętego doktryną religijną, o przerażającej historii, która powinna pozostać prywatną, o innych życiowych priorytetach – szlachetnych, choć czasem nieświadomie egoistycznych).

Związek ten ukształtował przyszłość nas obu – to przez niego podjąłem pracę w Santiago, zaniechaliśmy dalszej podróży, przez co zyskaliśmy bardziej szczegółowy pogląd na sytuację społeczną w Chile. Zawdzięczam mu więc mnóstwo wiedzy – zarówno tej, którą zdobyłem tu na miejscu, jak i tej praktycznej, którą przekazywał mi już bezpośrednio o tym jak i co załatwić w nowym kraju, gdzie znaleźć jogurt, który, cholera, nie będzie słodzony, gdzie zobaczyć najciekawszy zachód słońca, a gdzie po zachodzie lepiej nie chodzić jak się jest takim białasem jak ja. W końcu powiedział mi mnóstwo o jego rodzimym kraju, Pakistanie, jego kulturze, sytuacji społeczno-politycznej, nadziejach na przyszłość, kuchni (gdyby tylko przygotowanie każdego posiłku nie zajmowało kilku godzin, jadłbym wyłącznie tamtejsze potrawy), sztuce, historii. Błędy które popełniłem, szczególnie w odniesieniu do Krzysia, pokazały nam gdzie znajdują się luki w naszej relacji i pozwoliły je bardzo skutecznie wypełnić nowymi pokładami miłości. Szybka terapia, bez której mogłoby być któregoś dnia gorzej.

Obecnie od ponad pół roku jesteśmy w związku poliamorycznym, który można by określić jak trójkąt równoramienny z jedną odnogą. Tak, tego typu związki cechuje gigantyczna elastyczność i każdy może wyglądać w zupełnie inny sposób. Nasza trójka jest zakochana w sobie nawzajem, związek zamknęliśmy, więc obecnie erotyczne podboje są zakończone, Krzyś jednak ma dodatkowego przyjaciela z profitami, który jednak nie mieszka z naszą trójką. Skomplikowane? Uwierzcie, związki poli mogą ciągnąć się w nieskończoność a schematy ich budowy potrafią doprowadzić do zawrotów głowy, więc ten należy mimo wszystko do jednego z prostszych.

Will, nasz partner mieszka z nami już niemal pół roku – stanowi dla nas wsparcie, a my staramy się z całych sił wspierać go na każdym jego kroku. Stanowi istotny element naszej rodziny i wspaniale go mieć przy sobie. Dwóch partnerów to dwa razy więcej miłości, wsparcia, zrozumienia, dwukrotnie mniejsze ryzyko dużych konfliktów, gdyż zawsze w okolicy znajduje się ktoś, kto potrafi złagodzić sytuację, więcej rozmowy, przyjemności, a także mniejsze koszty utrzymania mieszkania przy rachunkach rozkładających się na trzy osoby i mniej sprzątania ;)


Wyjątkowo miło jest wrócić do domu z podróży, mając świadomość że czeka na Ciebie dwóch wspaniałych mężczyzn. Łatwiej też wypuścić z domu jednego z nich, by realizował się poprzez konferencje czy kilkudniowe samotne tułaczki, kiedy drugi wciąż z Tobą pozostaje i wiesz, że nie będziesz przez ten czas samotny. Dobrze mieć zawsze z kim porozmawiać, nawet gdy jeden partner akurat ma coś ważnego do załatwienia, albo jest śpiący – wciąż pozostaje drugi. To wszystko to jednak błahostki w porównaniu z jednym, najważniejszym, niepowtarzalnym uczuciem – znakomicie jest kochać i być kochanym, a kiedy tej miłości jest w życiu dwa razy więcej, człowiek czuje się zwyczajnie dwukrotnie bardziej szczęśliwy.

Oczywiście, życie nie zawsze jest niczym pudełko pełne czekoladek i czasem może bywać ciężko. Tu, w Chile, poliamoria nie jest aż takim tematem tabu. My przynajmniej nigdy nie spotkaliśmy się z żadnymi negatywnymi reakcjami – już więcej doświadczaliśmy ich w Polsce jako dwuosobowa para homoseksualna.

Trzeba jednak liczyć się z tym, że zawsze każdy z nas może zostać uznany przez nowo poznaną osobę, albo co gorsza starego znajomego za osobę zdradzaną lub zdradzającą, trzeba się liczyć z brakiem zrozumienia, które w najlepszym przypadku owocować będzie unikaniem tematu niczym ognia, w najgorszym natomiast zakończeniem niektórych znajomości, przy wejściu w nowy związek istniało również ryzyko iż ta trzecia osoba zawsze będzie się czuła niczym piąte koło u wozu przy pozostałej dwójce, która zna się i trwa ze sobą w relacji od wielu lat. To ostatnie ryzyko szczęśliwie udało nam się zniwelować, na pozostałe nie mamy wpływu, więc ignorujemy je wedle myśli „wszystkim nie dogodzisz – wszystkich jest zbyt wielu i każdy myśli co innego”.


Tyle na temat związku 2.0. Teraz te mniej poważne relacje:
Przypadkowego seksu było w przeszłości bardzo wiele, zarówno tego w trójkątach, jak i pojedynczo – tylko mojego, bądź tylko krzyśkowego. Obecnie, jak wspomniałem, zrezygnowaliśmy z niego, przynajmniej na jakiś czas. Uważamy, iż wchodząc w nową relację emocjonalną, powinniśmy skupić się na sobie nawzajem przynajmniej przez pewien czas – tak by zacieśnić więzi pomiędzy naszą trójką. I znowuż : to nasze podejście. Nie oznacza ono, iż uważamy je za jedyne słuszne.

Przy jednonocnych przygodach w sumie historia jest znacznie dłuższa i sięga jeszcze podróży po Europie. Abstrahując nieco od głównego tematu, w ogóle z Krzyśkiem zastanawialiśmy się kiedyś czemu nikt nie napisał książki o seksie w podróży – o żarliwej miłości po dziesięciogodzinnym trekkingu, o przyjemności uprawiania seksu pod gołym niebem, w końcu o podbojach cielesnych z obcymi osobami. Najwidoczniej zbyt duże tabu dla Martyny Wojciechowskiej, bo Cejrowskiego o spontaniczność seksualną nie podejrzewamy. Cóż, w naszej książce z pewnością poświęcimy temu tematowi kilka zdań.

Przypadkowy seks potrafi być emocjonujący, wspaniały, wyjątkowo odkrywczy, ale – i tu też przełamiemy pewne stereotypy – cholernie nudny i nieciekawy do tego stopnia, że przegrywa z praniem ręcznym. Wszystko zależy od tego z kim nam się uda spotkać. Niestety rzecz nie jest tak łatwa do ocenienia. Okładka, czy też w tym przypadku samo ciało, mówi niewiele. Możemy zaprosić do łóżka Adonisa, ale kiedy położy się i będzie czekać na trzęsienie ziemi, do czego ogranicza się życie seksualne wielu Chilijczyków, to za dużo pociechy z niego mieć nie będziemy. Możesz trafić na osobnika, który spróbuje Cię zagryźć, albo zaliże Cię do tego stopnia, że po pięciu minutach w łóżku czujesz jakbyś wyszedł prosto z kąpieli, są tacy co wyją z rozkoszy do tego stopnia, że sąsiedzi się zaczynają ewakuować w obawie, że ktoś zobaczył falę tsunami i tacy, którzy są tak cisi, że gdyby tylko się nie ruszali, można by śmiało ich uznać za martwych – pełne spektrum. Cóż, nasz fetysz jest jeszcze taki, że obaj uwielbiamy rozmowę przed i po seksie, a osoby nieatrakcyjne intelektualnie natychmiast przemieniają się w naszych oczach w Quasimodo. Tutaj też czasem zdarzały się przykre niespodzianki.

Jak już jednak natrafi się ktoś odpowiedni, rzeczywiście wiele frajdy może z tego wyniknąć. Nie mówimy tylko o prostej przyjemności dojścia czy możliwości odkrycia, nauczenia się i później praktykowania nowych form doznań seksualnych. Jasne, jest to bardzo wartościowe, ale jeszcze bardziej cenimy sobie fakt, iż rozmawiamy z tymi osobami na wszelkie tematy.
Wiedza praktyczna, wiedzą praktyczną. Przy kawie też byśmy ją otrzymali.
Ciekawsze są historie poszczególnych osób.

Nie wiem czy kiedyś tego próbowaliście, jeśli nie gorąco polecam: spotkajcie się z mniej lub bardziej przypadkowym znajomym na seks. Porozmawiajcie przez godzinkę przed samym stosunkiem i kolejną tuż po. Widzicie, dyskusja przed stosunkiem będzie wyglądała jak każda inna wymiana zdań z serdecznym ale, bądź co bądź, obcym nam człowiekiem. Po chwili przyjemności natomiast wszelkie warstwy, nagromadzone maski – opadają. Kurtyna zostaje odsłonięta, ludzie są szczerzy do bólu. Potrafią powiedzieć Ci o swoich fobiach i słabościach, o najintymniejszych chwilach szczęścia czy marzeniach. I to jest doznanie równe drugiemu stosunkowi.

No właśnie, marzenia. To taki mój osobisty projekt. Pytam o nie absolutnie każdego i odkrywam jak bardzo jesteśmy wszyscy do siebie podobni. Nie ważne czy to osoba z bliskiego wschodu, Wenezueli, Chile czy Europy – odpowiedzi które otrzymuję zawsze dotyczą tego samego. Nikt nie marzy o bogactwie, bowiem świadomość że bogactwo samo w sobie nie ma najmniejszej wartości jest wysokie (biedni są ludzie, którzy pieniądz traktują jak cel sam w sobie, nie zaś środek do osiągnięcia celu). Wszyscy natomiast wymieniają podróże, poznawanie i uczenie się świata, niemal wszyscy założenie rodziny, lub przynajmniej posiadanie partnera, w końcu niektórzy jeszcze do tego dodają pracę, która niezbyt by pochłaniała czas i była ściśle związana z zainteresowaniami. I wiecie co? My to wszystko mamy. Życie, które wiedziemy jest naprawdę szczęśliwe.

Choć jako społeczeństwo, mamy tendencję do znajdowania sobie problemów, choć gdy nic wielkiego nie kłopocze naszych umysłów, rzeczy małe urastają do przesadnej rangi, staramy się walczyć z ułomnościami i takie właśnie rozmowy traktować jako przypomnienie, że rzeczywiście, poszczęściło nam się – mamy to, o czym marzyliśmy.

Podróżujemy gdzie chcemy (w granicach rozsądku, na Antarktydę nas nie stać), co dzień uczymy się tak wielu rzeczy, że trudno nam pojąć jak mogliśmy wcześniej tak bardzo marnować nasz czas, w końcu mamy siebie nawzajem, a kto wie, w przyszłości być może też dzieci (rzeczywiście istnieje takie prawdopodobieństwo, ale o tym już kiedy indziej).

Historie z podróży Mateusza i Krzyśka znajdziecie na NASZA TUŁACZKA.
Strona NASZEJ TUŁACZKI na Facebooku.

Dziękujemy Mateuszowi za tekst.