Za nami największe święto kina LGBT w Polsce, czyli IV LGBT Film Festival, który odbył się w sześciu miastach (Warszawa, Łódź, Gdańsk, Poznań, Wrocław, Katowice). Jak było?
- Mariusz Kurc -Oto mój osobisty ranking festiwalowych filmów. Na ile różni się od Waszego?
14.
„I do” (reż. G. Gaylord, 2012)
Mocno zagmatwana historia Jacka, który po śmierci brata pomaga szwagierce wychować jej córeczkę. A potem poznaje przystojnego Hiszpana… Może i słuszny film (właściwie na pewno słuszny), ale fabuła jak 50 odcinków gejowskiej wersji „Mody na sukces” razem wziętych, aktorstwo drewniane, a finalne przesłanie jednak niejasne.
Strona filmu w Queerotece.13.
„I want your love” (reż. T. Mathews, 2012)
Jesse żegna się z przyjaciółmi – za parę dni opuści Los Angeles i wyjedzie do rodzinnego Ohio. Kilka rozmów, trochę (śmiało pokazanego) seksu. Jedno i drugie niezbyt ekscytujące.
Strona filmu w Queerotece.12.
„Mosquita i Mari” (reż. A. Gerrero, 2012)
Dwie nastolatki, które mają się ku sobie – czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie? Akcja toczy się na tyle niespiesznie, że pytanie przestaje interesować.
Strona filmu w Queerotece.11.
„Upadek anioła” (2011) oraz
„Annemarie Schwarzenbach Duende” (2011) (reż. M. Kubiak)
Małga Kubiak, czyli nurkujemy do undergroundu. W „Upadku anioła” mamy gejowski seks i historię Yukio Mishimy - japońskiego pisarza, który popełnił harakiri. „AnneMarie…” to mocno awangardowa biografia niemieckiej artystki z pierwszej połowy XX wieku.
Film dostępny na outfilm.pl
10.
„Izrael – geje z Ziemi Obiecanej” („Undressing Israel”, reż. M. Lucas, 2012)
Laurka dla Izraela wystawiona przez Michaela Lucasa, króla gejowskiego porno, który sam sfinansował i wyprodukował ten dokument. Lucas, rosyjski Żyd od lat mieszkający w Nowym Jorku, pokazuje Izrael jako kraj gay-friendly, w którym Parady Równości są tłumne, a gejowskie pary coraz częściej decydują się na dzieci (rodzone przez surogatki).
Strona filmu w Queerotece.Film dostępny na outfilm.pl
9.
”How are you” (reż. J. Spildsboel, 2011)
Dokument. Portret dwóch duńskich artystów - Michaela Elmgreena i Ingara Dragseta, którzy zajmują się sztuką konceptualną; gejowską i nie tylko. Są m.in. autorami berlińskiego pomnika homoseksualnych ofiar Holocaustu. Michael i Ingar opowiadają, jak się poznali, zakochali i odkochali. I jak cały czas stanowią parę w sensie artystycznym.
Strona filmu w Queerotece.Film dostępny na outfilm.pl
8.
„Jestem Nasrine” („I am Nasrine”, reż. T. Gharavi, 2012)
Dramat o irańskim rodzeństwie, które emigruje do Wielkiej Brytanii. Nasrine stara się przyjąć nową kulturę z całym jej dobrodziejstwem. Jej brat gej z silnymi patriarchalnymi zaszłościami to znacznie trudniejszy przypadek.
Strona filmu w Queerotece.Film dostępny na outfilm.pl
7.
„Four” (reż. J. Sanchez, 2012)
Dwie proste, przeplatające się historie dwóch randek – jednej „miłosnej”, drugiej „za pieniądze”. Jednej hetero, drugiej homo. Udanych? Co je łączy? Co z nich wynika? Intrygujący, voyerystyczny film o intymnym klimacie.
6.
„Wariazone” (reż. Kiwa, Terje Toomistu, 2011)
Waria czyli indonezyjska trzecia płeć. Po „naszemu” wariom najbliżej chyba do transwestytów. To biologiczni mężczyźni, którzy pragną funkcjonować jako kobiety (bez interwencji medycznych). Jedne wari są aktywistkami i walczą o zrozumienie, inne występują w klubach z kabaretowym programem, jeszcze inne pracują jako prostytutki – wszystkie próbują jakoś obłaskawić niezbyt przyjazną im przestrzeń w muzułmańskiej kulturze.
Strona filmu w Queerotece.Film dostępny na outfilm.pl
5.
„Orchidea” („Orchids: my intersex adventure”, reż. P. Hart, 2010)
Phoebe nie jest dziewczyną, ani nie jest chłopakiem – jest hermafrodytą. Robi interseksualny coming out i wraz z siostrą, też hermafrodytą, rusza w Australię zrobić film o sobie i innych hermafrodytach. Dokument zrobiony bez pretensji i bez martyrologii. W kraju takim jak nasz, czyli bez edukacji seksualnej, potrzebny jak cholera. Powinno się go pokazywać szkołach, ale oczywiście, jak zgaduję, nie ma na to szans.
Film dostępny na outfilm.pl
4.
„Zadanie specjalne” („Cruising”, reż. W. Friedkin, 1980) i
„Interior. Leather Bar” (reż. J. Franco, T. Mathews,2012)
„Zadanie specjalne” to kryminał Williama Friedkina z 1980 r. - film kontrowersyjny i homofobiczny, ale dziś nie sposób odmówić mu wartości historycznej – jak żaden inny (mainstreamowy) obraz pokazuje środowisko nowojorskich klubów gejowskich s/m z epoki końca lat 70. „Interior. Leather Bar” to wariacja na temat nigdy nieopublikowanych, podobno ostrych, homoerotycznych scen z „Zadania…” – dziwaczny pomysł, ale w dziwaczny sposób jakoś… działa. W obu filmach bohater-heteryk wchodzi w gejowski świat. Że jest w tym głębszy sens – tłumaczy nam sam James Franco, który, jak się zdaje, zna tę sytuację z autopsji.
Strona filmu w Queerotece.3.
„Gayby” (reż. J. Lisecki, 2012)
Komedia rodzinna, której nie łyknąłby ani nasz mainstream, ani nawet co bardziej konserwatywna część branży. Matt jest gejem, ale uprawia seks ze swoją przyjaciółką Jenn, bo chcą mieć dziecko. Jednocześnie umawia się na randki – co wieczór inny chłopak. Trafia w końcu na Scotta, w którym się z miejsca zakochuje. Scott ma nastoletniego syna z heteroseksualnego małżeństwa. Kumpel Matta – Nelson (w tej roli sam reżyser) – jest miśkiem-singlem wciąż szukającym facetów. Dzieci? Tak, ma dwoje - z zaprzyjaźnionymi lesbijkami.
Widać, że to produkcja za grosze, ale jeśli przymkniecie na to oko, zobaczycie całkiem śmieszną komedię, w której seks, nawet geja z heteryczką, jest…ot, czynnością życiową. Pełen luz.
Strona filmu w Queerotece.2.
„Cloudburst” (reż. T. Fitzgerald, 2011)
Olympia Dukakis i Brenda Fricker (zdobywczynie Oscarów – pierwsza za „Wpływ księżyca”, druga za „Moja lewa stopa”) w popisowych rolach dwóch lesbijek seniorek, które wybierają się z USA do Kanady, by tam wziąć ślub. „Cloudburst” to „Thelma & Louise” na wesoło, w wersji homo, 30 lat później i… z dużo mniejszym budżetem. Ale przystojny autostopowicz też jest. Największe salwy śmiechu wywoływały złote myśli bezpruderyjnej 80-letniej Stelli (Dukakis). Na przykład: „Ciasne cipy są dla facetów z małymi kutasami. Ja lubię rozciągnięte, takie, w których się można zanurzyć!”
Strona filmu w Queerotece.Film dostępny na outfilm.pl
1.
„Jak przetrwać zarazę?” („How to survive a plague”, reż. D. France, 2012)
Nominowany do Oscara dokument o organizacjach gejowskich – ACT-UP i Treatment Action Group, które w latach 80. walczyły z amerykańskim rządem o poświęcanie więcej uwagi i pieniędzy na powstrzymanie epidemii AIDS i leczenie jej ofiar. Rewelacyjnie od strony warsztatowej zrobiony film ogląda się jak mrożący krew w żyłach thriller, w którym stawką jest prawdziwe życie ludzkie. Wrażenie robią zarówno bohaterowie – działacze, którzy opowiadają o tym swoistym wyścigu z czasem, jak i wstrząsające materiały archiwalne (np. z okupowania kościołów, w których księża głosili homofobiczne kazania).
Strona filmu w Queerotece."Frekwencja powoli, z roku na rok, rośnie, a festiwal poszerza się o kolejne miasta. W tym roku po raz pierwszy byliśmy we Wrocławiu, w przyszłym roku najprawdopodobniej po raz pierwszy zawitamy do Krakowa, do Kina Pod Baranami. Obserwuję też wzrost zainteresowania filmami dokumentalnymi, to chyba dobry znak. A poza tym szczęśliwie dobiegliśmy końca, mogę odetchnąć z ulgą, że nie zaliczyliśmy wpadek, a publiczność dopisała. Adrenalina mi spadła, wyluzowałem się i… od razu się przeziębiłem. Co roku tak mam tuż po festiwalu" – powiedział mi tuż po zakończeniu ostatniego pokazu Wiktor Morka z firmy Imago Films, organizatora festiwalu.
Do zobaczenia za rok!
...bo Łódź to wymarłe miasto, jak to niedawno gazety opisywały :)
Ja sobie nie wyobrażam jak mógłbym wybrać cudze dziecko jako ważniejsze od mojego partnera i opuścić partnera dla pomagania w opiece nad cudzym dzieckiem. Głupi film bo o niedopuszczalnej aksjologii.