Czy dopuszczać polityków do głosu?

Krótko: tak, dopuszczać.

Ja też nie lubię polityki. Często mnie nudzi, rzadko kiedy porywa. Jest niewielu polityków, których naprawdę szanuję – a jeśli już kogoś darzę takim uczuciem, to dlatego, że znam tę osobę osobiście i wiem, że na to zasługuje. Nie możemy jednak nigdy zapominać o tym, że Parada Równości i Marsze Równości są wydarzeniami politycznymi. Z perspektywy warszawskiej Parady czasem tego nie widać. U nas nie trzeba walczyć o ulice, jak to ma czasem miejsce w innych miastach. Wydaje się, że tutaj jest muzycznie, kolorowo i imprezowo. I oczywiście, jest. Ale to nie oznacza, że imprezowanie na środku ul. Krakowskie Przedmieście nie jest polityczne. Przecież na co dzień często obawiamy się złapać osobę nam bliską za rękę na ulicy. Ba! Żyjemy w kraju, gdzie często założenie różowej koszulki jest aktem politycznym.

Jeśli chcemy, by Marsze były coraz bezpieczniejsze – dopuszczajmy do głosu polityków/polityczki. To z powodu ich obecności policja będzie działać ze zdwojoną siłą.
Jeśli chcemy, by Parada nie traciła swojego politycznego wymiaru walki o zmiany w prawie – dopuszczajmy do głosu polityków/polityczki. To oni mają możliwość wpływania na to prawo.
I jeśli chcemy, by Marsze i Parada były rzeczywiście otwarte – dopuszczajmy do głosu polityków/polityczki. Przecież one/oni też mają prawo, jak my, walczyć o zmiany na lepsze.

To zależy od celów, które sobie stawiamy. Jeśli naszym celem jest przeniesienie spraw ludzi LGBT do głównego nurtu, to musimy oddać trochę naszej niszowości i niezależności - także politykom.

Jestem za dopuszczaniem polityków do głosu przy równoczesnym ustaleniu zasad chroniących marsze i parady przed zawłaszczeniem ich przez partie. W świecie polityki obowiązuje zasada "coś za coś". Jeśli chcemy polityków na marszach - dajmy im dojść do głosu.

Dlaczego nie chcemy, aby politycy przemawiali na Marszu Równości w Krakowie?

Przede wszystkim politycy, którzy przychodzą na Marsz Równości i w różny sposób tworzą naciski na organizatorów, aby przemawiać, nie reprezentują wszystkich uczestniczek i uczestników Marszu. Społeczność LGBT jest różnorodna politycznie, nie wszyscy głosują na SLD czy Ruch Palikota. Ponieważ przyświeca nam zasada egalitaryzmu, traktujemy wszystkich na Marszu jednakowo. Wobec osób, które głosują na inne partie, czy też świadomie nie biorą udziału w wyborach, byłoby to okazanie braku szacunku. Doskonale również pamiętamy, jak skończyły się próby przejęcia mikrofonu przez polityków na protestach oddolnych ACTA.

Tu wyłania się polityczna strona marszu, który niesie konkretne postulaty i rozwiązania systemowe. Ponieważ nie wiążemy marszu z żadną konkretną partią polityczną (i również z żadną partią polityczną nie chcemy być utożsamiani), możemy lobbować wiele partii i wprowadzać zmiany ścieżką parlamentarną, tworząc porozumienia ponad podziałami.

Ponieważ komitet organizacyjny jest oddolną grupą nieformalną, którą tworzą mieszkanki i mieszkańcy Krakowa, kierujemy się zasadami partycypacji bezpośredniej oraz niehierarchicznosci. W naszej grupie nie ma liderek/ów, każda osoba bierze udział w podejmowaniu decyzji na takich samych zasadach, decyzje podejmowane są przez konsensus. Politycy, którzy przemawialiby na Marszu, zawłaszczyliby półroczną wolontaryjną pracę nad Marszem i festiwalem komitetu organizacyjnego, symbolicznie przejmując przestrzeń publiczną, co z pewnością zostałoby podkreślone przez media. Sądzimy, że przemówienia na Marszu należą głównie do organizatorów, którym zależy na konkretnym przesłaniu tematycznym, wcześniej uzgodnionym i przygotowanym. Nie ma zaś zgody na promowanie własnego nazwiska i partii.

Politycy posiadają wiele możliwości wystąpień i środków wyrazu. Ważna jest ich praca w Sejmie, za którą są wynagradzani (mogą składać projekty ustaw, przemawiać). Dodatkowo utrzymujemy ich biura w miastach, właśnie po to, aby mogli angażować się lokalnie. Występują często w mediach, mają także środki finansowe na prowadzenie własnych inicjatyw i działań.

Oczywiście zapraszamy wszystkich polityków na Marsz Równości, niezależnie od opcji politycznej, jaką reprezentują, każda osoba na Marszu jest równa i na równych zasadach może w nim iść. Sadzę także, że byłby to też jasny przekaz utożsamiania się z postulatami i wspierania ruchu obywatelskiego, a politycy powinni być blisko ludzi, aby nie stracić ich perspektywy z pola widzenia w codziennej pracy. Jednak przemówienia polityków stanowią nadużycie, którego nie da się obronić.

Uważam, że obecność polityków na Paradach i Marszach Równości jest czymś normalnym, o ile nie chcemy zamykać liczby osób na Marszu jedynie do grupy „już przekonanych”. Rozumiem potrzebę świętowania w przestrzeni publicznej we własnym gronie, ale Marsz nigdy nie będzie naszym świętem, dopóki będzie otaczał go – oczywiście dla naszego bezpieczeństwa – szczelny kordon policji. To banalne, ale obecność polityków to kolejny – według mnie niezbędny – krok w kierunku normalności. Oczywiście, każdy coś na tym ugrywa, to wspólny interes dla obu stron; politycy zyskują popularność i zaufanie, uczestnicy Marszu – zainteresowanie ze strony ludzi którzy – bez względu na to czy nam się to podoba czy nie – współkształtują nasze życie społeczne. Obecność polityków to także krok w kierunku wyjścia Marszu poza imprezę jedynie dla ludzi młodych; marzy mi się Marsz, na którym oprócz młodych ludzi, przyjdą także ich rodzice i dziadkowie.

Kilka lat temu Fundacja Kultura dla Tolerancji zrezygnowała z samodzielnej organizacji Marszu, oddając jego przygotowanie w ręce różnych krakowskich grup, stowarzyszeń i fundacji. Bardzo nam zależało, żeby Marsz nie reprezentował jedynie naszych interesów. Niestety, zamykanie się na dialog to według mnie prosta droga do marginalizacji zarówno samego Marszu, jak i postulatów (różnorodnych) jego organizatorów.