Babę zesłał Bóg: Strach w kolorach tęczy

Przyjęło się, że raz na jakiś czas - ostatnimi czasy nawet notorycznie - nagłówki gazet straszą polskie rodziny homoseksualną zarazą. Homoseksualne związki są zagrożeniem dla trwałości tejże „instytucji”. Tej tradycyjnej, w której jest tatuś, mamusia, dzieci i czasem jakiś Reksio. Apokalipsa nadejść ma wraz z wprowadzeniem związków partnerskich. Nastanie chaos, mężowie porzucą swe żony, a Reksio najprawdopodobniej zwinie się wraz z budą i dziecięcym lamentem zanosić się będą ściany wielu polskich domów. Tak właśnie to sobie wyobrażam. Nieco w krzywym zwierciadle, bo taki też w dalszym ciągu pozostaje wróg, zagrażający polskim rodzinom.

Podczas mszy inaugurującej Dzień Papieski abp Gocłowski powiedział, że „Kształt cywilizacji, zwłaszcza europejskiej, jej tożsamości, jest zagrożony na skutek zakwestionowania istoty trwałego związku mężczyzny i kobiety - jakim jest rodzina”. Pomijam już fakt, że przy okazji Dnia Papieskiego wypadałoby jednak skupić się na Papieżu, nie na związkach homoseksualnych. W dalszym jednak ciągu, ani po czytaniu artykułów zapowiadających apokalipsę, ani po wypowiedzi abpa Gocławskiego, nie wiem jak konkretnie miałoby wyglądać to zagrożenie. W jaki sposób będzie się ono uskuteczniało? Czy heteroseksualny mężczyzna po rozmowie z mężczyzną homoseksualnym nagle stanie się gejem? Lub czy pani w spożywczaku, sprzedając mi bułki, narażona jest, przez kontakt ze mną, na stanie się lesbijką? Pytanie więc, jak szybko miałyby pojawić się efekty zarazy. Czy wypicie piwa z lesbijką uczyni z kobiety heteroseksualnej lesbę, czy może potrzeba do tego całej beczki piwa? Może siła rażenia zależy od wagi i wysokości osoby homoseksualnej? Wreszcie czy zasięg homoseksualizmu ma przypuśćmy pięć metrów, czy metr? Wtedy można ustalić jak głośne dzwoneczki powinny nosić na szyjach osoby homoseksualne… Pytania te są tak absurdalne, jak absurdalny jest poziom zagrożenia, jakim straszy się ludzi. W natłoku tych informacji ciężko jest uchronić się przed fanatycznym strachem. Dla bezpieczeństwa, co ostrożniejszym radziłabym cofnąć się do czasów kiedy to pan Cejrowski witał się z Markiem Kotańskim w rękawiczkach, a następnie prowadził z nim rozmowę przez szybę, w obawie przed AIDS. Można oczywiście uznać, że wiedza o tej chorobie nie była wówczas na obecnym poziomie, ale postawa pana W. może być świetnym instruktażem co należy zrobić, gdy na drodze osoby heteroseksualnej stanie homoseksualista.

Mówi się, że największy jest strach przed tym, co nieznane. Jak widać jest to nadal aktualne. Wielkim echem niosła się ostatnio wieść o podpaleniu sztucznej tęczy na Pl. Zbawiciela w Warszawie. Osobiście trzymam się tego co powiedziała autorka tęczy - był to symbol pozytywnych emocji i wydarzeń takich jak Parada Równości, Euro 2012, a także święto Bożego Ciała. Gdy oznajmiłam to na pewnym forum internetowym, uznano że gadanie o Bożym Ciele to tylko polityczna manipulacja. Zastępcza paplanina, mająca na celu zamknięcie buzi osobom, którym tęcza nie pasuje. Rozumiem, że w tym kraju pewne formy społecznej aktywności zarezerwowane są jedynie dla wybranych i przez to zwykła artystka nie powinna mówić, że jakaś tam tęcza może symbolizować również Boże Ciało. Gdyby ten sam symbol został zasponsorowany przez jakieś pobożne miłe staruszki, wtedy nie byłoby mowy o tym, że to jedynie przykrywka dla homoseksualnej propagandy, a co najwyżej niedoinformowanie. W końcu to starsze kobiety, skąd mogą wiedzieć, że większość ludzi ten symbol kojarzy… No właśnie, i tu pojawia się kolejny zarzut, wycelowany w tęczę: gdy poinformowałam o symbolice religijnej, jaką ma w sobie tęcza, moja rozmówczyni, na wspomnianym już forum, stwierdziła „I owszem to jest symbol przymierza Noego z Bogiem, ale mało kto o tym wie i większość odbierze to jako odnoszące się do ruchów LGBT„. Jest to dla mnie najsmutniejszy fragment całej naszej rozmowy i piszę to całkowicie szczerze. Oto żyjemy bowiem w kraju, w którym ponoć 90 proc. społeczeństwa to katolicy. Owszem można nie znać dat synodów, można nie być asem z teologii, jakąś jednak wiedzę fajnie byłoby posiadać. Czy znajomość symboliki religijnej jest zbyt dużym wymaganiem? Byłoby miło, gdyby na widok symbolu Ichthys (ryba) nie pytać „A Ty co, głodny jesteś?”, tak samo tęcza powinna wywoływać jakieś zastanowienie.

Również miejsce, które wybrano do wybudowania tęczy, wywołuje kontrowersje. Plac Zbawiciela stał się więc, w oczach niektórych, niczym niezdobyta twierdza. Ciekawa jestem, czy nie powinno się wprowadzić tam zakazu ruchu dla ateistów. A co z homoseksualistami, którzy są wierzący, np. ze mną? Proponuję przymknąć jedno oko na sprawę, z racji „jako takiej wiary” (bo przecież homoś to tylko połowiczny katolik) i pozwolić nam na fruwanie metr nad chodnikiem. Interpretacja artystyczna zawsze pozostaje interpretacją artystyczną, niezależnie czy się z nią zgadzamy. Mnie samą wiele dzieł gdzieś „moralnie uwiera”, cóż jednak począć. Z tej jednak prostej przyczyny autorka może uznać, że tęcza symbolizuje Paradę, Euro 2012, Boże Ciało, a nawet jest interpretacją radosnej twórczości naszego rządu. Tak się więc zastanawiam - tęcza na Pl. Zbawiciela to zło. A jak miałaby się tęcza np. w okolicach centralnej siedziby KPH w Warszawie? Mówić o tęczy, postawionej w takim miejscu, jako symbolu Bożego Ciała? To dopiero Sodoma…

Wiele osób uznaje nieszczęsną tęcze za prowokację. Słowa tak samo mocne, a przy okazji tak niesprecyzowane, jak wspomniane wcześniej nagłówki gazet. Drag queen na Paradzie Równości to prowokacja, geje trzymający się za rękę to również prowokacja. To wszystko przecież ocieka seksem. Wobec tego postawiono tęczę, ot taką normalną. Bez pióropuszy i innych gadżetów. Jednak to również jest prowokacja. Sądzę więc, że wszystkie polskie dzieci, od momentu nabycia umiejętności rysowania, wraz ze swą pierwszą tęczą, która pojawia się nad domkiem z płotkiem, prowokują seksualnie. Co w takim razie dzieje się w ich domach, że tak ordynarne symbole pojawiają się w ich głowach? To nie może być zwykła tęcza, która ma jakoś rozweselić przechodniów w drodze do pracy. Nie może to być symbol pojednania. To prowokacja. Bardzo lubimy to słowo w naszym kraju.

Strach ma wielkie oczy i z tego właśnie powodu twierdzę, że każdej osobie homoseksualnej w Polsce należy się order z ziemniaka. Przecież wobec tak wielkiej propagandy heteroseksualizmu (te wszechobecne obrączki, ten chłopczyk trzymający się z dziewczynkę za rączkę w parku, ta dziewczyna zawieszona na szyi faceta. A reklamy? Tu dopiero propaganda ma pole do popisu. Mężczyzna jest bohaterem w domu - wkręcił żarówkę - kobieta go całuje i robi mu kanapkę z delmą, a ketchup na serku układa się w serduszko). Dziwnym pozostaje, że jeszcze wszyscy się nie pozamienialiśmy w heteryków. Jeśli jednak ktoś nagle zaczął się obawiać - może sobie kupić rękawiczki…