Lipa! Czyli Kochanowski komentuje

Michał Witkowski mnie zawstydził. Michał Witkowski dał mi z liścia prosto w zadowoloną z siebie gębę, sflekował oraz sprowadził do parteru. Nie osobiście, niestety. Elegancko to uczynił, mianowicie literacko. Poprzez książkę swoją najnowszą "Lubiewo". Jedną książką swoją wcale nie taką znowu grubą wyśmiał, wykpił i wyszydził wszystkie moje dęte książki akademickie, artykuły, wykłady, felietony i w ogóle. Bo, Panie i Panowie, jeśli ktokolwiek w tym kraju ma prawu uważać się za teoretyka queer, za queerówkę, to tylko Michał Witkowski. A my wszyscy, co na uniwersytetach prowadzimy kursy queerowe i genderowe powinniśmy w wory pokutne i do Lubiewa zasuwać, o wybaczenie i rozgrzeszenie prosić. I o naukę.

Bo queer, Czytelniczki i Czytelnicy drodzy, to bluzg. To wdarcie się na salony dominującego dyskursu akademickiego, artystycznego, politycznego czy jakiegokolwiek innego przez to wszystko / tych wszystkich, którzy z tych różnych sfer wykluczeni, na mordę wywaleni, uznani za ohydnych / obrzydliwych / obmierzłych / wstrętnych. Queer to poetyka krwi menstruacyjnej, odbytu, starego, pomarszczonego ciała. Queer to antyestetyka, antyliteratura, antynauka. Ponieważ queer to głos tego wszystkiego / tych wszystkich, którzy tego głosu zostali pozbawieni. To powrót tego, co wyrzucone poza świadomość, a zatem poza język także: kobiecej cielesności, seksualności homoseksualistów, piękna starości i choroby. Queer nie ma nic wspólnego z eleganckimi party, z uczonymi, subtelnymi dywagacjami.

Queer to "Lubiewo". Teza, że "Lubiewo" robi "zły PR gejom" jest anty-queer, jest koniec końców obrzydliwa. Jeśli ktoś nie czytał: w "Lubiewie" Witkowski - w znakomitym, wirtuozerskim stylu - opowiada o podstarzałych Ciotach Pikieciarach, Bywalczyniach Dworcowych Szaletów, o zagubionych w dziko - kapitalistycznej rzeczywistości III RP Królowych, których posiadłości - parki, szalety, pikiety - powoli znikają, ustępując miejsca centrom handlowym i nowoczesnym biurowcom. One pozostają bezdomne i w tym swoim bezkrólewiu snują opowieści o minionych czasach, o wagonowych turnusach wczasowych, o dzikich plażach. Żywe pomniki historii pedalskiego wyklęcia. Otóż to właśnie: jeśli oburzasz się, droga Czytelniczko i drogi Czytelniku, na ten obraz - jeden z wielu - ciotowsko - pedalskiego fantazmatu, sposobu życia i sposobu marzenia, to znaczy, że siedzisz po uszy w heteromatni, heteromatriksie i wyobrażasz sobie, że będzie Ci dobrze o tyle, o ile się wobec władców onej matni wykażesz jako Porządny Gej Płacący Podatki i Porządna Lesbijka Kochająca Dzieci. Nic z tego. Tak czy inaczej dostaniesz kopa, bowiem po prostu tak skonstruowano kulturę, że miejsca w niej dla Ciebie nie ma. I nigdy nie będzie. Jedyne wyjście - to kopnąć tę kulturę w tłusty zad, olać Normy i Wartości i żyć z godnością. Po swojemu. Po gejowsku, po ciotowsku, po pedalsku, po lesbijsku, wszystko jedno.

Dlatego queer jest nam potrzebny - bo musimy nauczyć się tego, że mamy prawo chrzanić system, chrzanić piękno, dobro, Normy i Wartości i być ciotą w najbardziej przegiętym, ciotowskim, pikietowym wydaniu. Patrycja i Lukrecja, dwie stare, brzydkie cioty z "wyższych rejonów dna", całkowicie lujoseksualne - to dla nich jest queer. Bo dopóki nie będzie dla nich miejsca w społeczeństwie, dopóki ich styl życia nie będzie traktowany z szacunkiem, dopóki nie nauczymy się wzruszać ich pięknem, dopóty nie wyzwolimy siebie i innych z piekła przemocy, upodlenia i wykluczenia.

Michale, od Ciebie zaczyna się polska Epoka Queer. Dziękuję Ci.

Jacek Kochanowski