Piątkowe gotowanie: makaron z pesto i pomidorami

Polecam nie tylko amatorom makaronów, wielbicielom czosnku czy zakochanym w niepowtarzalnym smaku pesto, ale i wszystkim mięsożercom, by przekonali się, że vege może być pyszne. Bo jest, choć niekiedy konia żal!

Ingrediencje:
– dowolny makaron
– zielone pesto
– pomidory suszone wraz z oliwą
– oliwa z chilli
– pomidory koktajlowe
– ząbek czosnku
– dowolny ser żółty

Znów pełen zachwyt nad przepisem rozbija się o jego uniwersalność. Jak widzicie, nie podałem proporcji. Bo ich nie ma. Wszystko dajemy na oko i język, czyli tyle, by pasowało i smakowało.

Mamy całą gamę makaronów, które możemy tutaj użyć, bazując na swoich preferencjach wizualnych, palpacyjnych czy seksualnych. W wersji zdrowszej postawcie na wyrób razowy, a w wersji tańszej czy szybszej – na pszenny. Ser też jest dowolny, może być nawet zwykły żółty w plasterkach (oczywiście pokrojony, żeby ułatwić mu rozpuszczenie), choć ja polecam mozzarellę (także białą!) ze względu na jej mleczny smak.

Pomidory nie muszą być koktajlowe, gdyż i tak mogą się zniekształcić podczas podsmażania, natomiast ważne jest, by koniecznie użyć oliwy z pomidorów suszonych, w której zaklęty jest ich cały niezwykły aromat. Można także pominąć oliwę z chilli, jeśli ostre klimaty was nie pociągają, ale ja uważam, że nieco pikanterii jeszcze nikogo nie zabiło. Nie mówię o duszeniu.

Preparacja:
1) Makaron gotujemy zgodnie z zaleceniami na opakowaniu tak, żeby był nadęty czy coś.
2) Czosnek przeciskamy przez prasę hydrauliczną lub siekamy drobniusieńko i wrzucamy na patelnię z rozgrzaną oliwą z pomidorów suszonych, żeby go minutę czy dwie podsmażyć. Pamiętajcie, że zbyt długo smażony czosnek robi się gorzki, więc nie przesadźcie, bo w ryj!
3) Pomidory – żywe i suszone – kroimy i wrzucamy na patelnię do czosnku wraz z makaronem i serem, mieszając całość. Doprawiamy pesto i trzymamy na patelni jeszcze chwilkę, ale tylko tyle, by całość się podgrzała (szczególnie jeśli makaron po ugotowaniu zalaliście zimną wodą, pozbawiając go i się wszelkich wartości odżywczych).

Teraz najtrudniejsza część: nie wyżeramy z gara jak teściowa (nie wiem, co to znaczy, ale takie powiedzenie krąży w mojej rodzinie), tylko nakładamy na talerz i jemy jak kulturalni ludzie, delektując się każdym kęsem rozpływającego się w ustach makaronu przenikniętego wspaniałym smakiem i aromatem… Smacznego!