Wszystkie nasze strachy: O tym, że osobom LGBTQ+ na wsi żyje się... inaczej

Słowo "wieś" od zawsze brzmiało dla mnie pejoratywnie, nawet jeśli to klasistowskie... Oczywiście, że jest klasistowskie i podszyte przekonaniem, że ludzie z miast są w jakiś sposób lepsi. Nie trudno o taki schemat myślowy, gdy ma się 14 lat. Co oczywiste, nie powinno tak być, ale nie dam rady wyprzeć swoich nastoletnich przekonań tak szybko. Jestem dzieciakiem ze wsi, a mimo to zawsze próbowałam ubrać ten fakt w jakieś ładniejsze określenie...

Mówiłam na przykład, że jestem "z małej miejscowości". Brzmi bardziej elegancko. W ten sposób zawsze starałam się omijać takie prawie nieszkodliwe stereotypy o słomie w butach. Nikt przecież nie chce być "wieśniarą".

To dla mnie niesamowicie istotne - to część mojej osobowości, która często ma wpływ na to, jak patrzę na świat bardziej, niż na to, jak świat patrzy na mnie. Ta część mnie ostatnio znowu o sobie dała znać i absolutnie winię za to Łukasza Rondudę.

Tak naprawdę winię jego film "Wszystkie nasze strachy", który miałam okazję obejrzeć przy okazji wywiadu z Michałem Oleszczykiem, scenarzystą. To film prawie biograficzny, o artyście-katoliku, a jednocześnie artyście-geju z małego Kurówka na Mazowszu. Daniel — bo tak ma na imię zarówno główny bohater, jak i jego pierwowzór Daniel Rycharski, nie chce się odcinać od wiejskiej społeczności. Wręcz przeciwnie. Mówi: "jestem gejem, jestem wierzący, to też moja wieś i mam prawo tu być". Ma rację.

Cały artykuł w Onet.pl.