RPO: zakaz edukacji seksualnej ogranicza prawa konstytucyjne

I znów RPO pokazuje, że jest jedynym porządnym urzędem państwowym w obecnych czasach

Ja z takiej edukacji pamiętam to, że wychowanie do życia w rodzinie miało ten sam materiał powtarzany co roku, więc program nauczania był bezsensowny kiedy takie zajęcia miały miejsce każdego roku. Jeśli czepiać się tego tematu, to można przy okazji upewnić się, że edukacja seksualna jest na dobrym poziomie i nie staje się szybko kolejnym przedmiotem który jest tylko stratą czasu.

Przewrotnie:
Jego pomniki powinny runąć, jak pomniki Lenina po 1989.

Największą tragedią było, że utworzoną po 1944 r. rzeczywistą wspólnotę, wykorzystano przeciw ustrojowi, który ją umożliwił. Kapitalizm nigdy nie zakończył kontrrewolucji. W pokojowe współistnienie, konwergencję, prawa człowieka - uwierzyli "komuniści" oraz potomkowie mieszkańców czworaków i "niepięknych dzielnic". A skończyło się "nowym myśleniem" i podmianą "błędów i wypaczeń" na paraliżującą "oczywistą normalność", co bardzo ładnie ułatwili intelektualiści (najbardziej moim zdaniem niesamodzielna myślowo klasa, zawsze potrafiąca własne kunktatorstwo, żądzę posiadania i władzy średniego szczebla, ubrać w ethos i ładne słowa). Wszyscy Polacy zamarzyli o szlachetnie urodzonych pradziadkach, dziadku walczącym szablą z bolszewikami, wujku zamordowanym w Katyniu, babci będącej opoką prawdziwego Polskiego Domu i Kultury, stryjku-przemysłowcu robiącym wszystko, by podnieść poziom materialny i duchowy zatrudnianych przez siebie czasowo robotników, mamie pracującej w PRLowskim szkolnictwie i mimo szykan przekazującą prawdziwą historię o Ogniu i Ince itd itp, Zapominając tym samym o rzeczywistych przodkach, wyrobnikach i robotnikach, których genealogię w najlepszym razie można prześledzić od końców XVIII w.

Zacytuję tu profesora Witolda Kulę: "(dla młodzieży) ważniejsze są braki i usterki socjalizmu niż to, że kiedyś w tym kraju był kapitalizm, stagnacja gospodarcza, bezrobocie, przeludnienie wsi i ciemnota. (...) O walce o socjalizm niech się młodzież uczy z podręczników historii, a sama niech się zabiera do jego naprawienia." (To było napisane w pamiętnym roku 1968 - głowę chylę przed niezależnością myśli i dalekowzrocznością prof. WK; ale też zapłacił za te cechy izolację w środowisku... bo to jego postawa była prawdziwie niezależna, a nie powtarzaczy "Wolnej Europy", intelektualnych czytelników sponsorowanego przez CIA paryskiego miesięcznika czy familiarnej Europy madam Czapskiej.)

Oczywiście szkodliwa rola kościoła rzymskiego po 1944 r. jest nie do przecenienia: poczynając od prymitywnego władyki Wyszyńskiego (vide opinia młodego Zygmunta Mycielskiego), poprzez rapsodycznego melodeklaratora Wojtyłę, na Rydzyku i królikach kończąc. Wspaniałomyślnie i z głupoty wybaczono i zapomniano tej organizacji cały antymodernistyczny i antyludzki wymiar, tak świetnie widziany i opisany w 2RP (vide Janina Barycka "Stosunek kleru..." czy publicystyka Boya-Żeleńskiego). Różnica między “Rydzykiem”, a “Bonieckim” jest pozorna, i w sprzyjających dla kościoła warunkach wszyscy będą “Rydzykami”. Trudno mi się też zgodzić, że kościół się “nie znalazł” w nowej rzeczywistości po ‘89: otóż znalazł się wspaniale, i jako materialny beneficjent, i jako nauczyciel pokorności ludu oraz nienaruszalności kapitalistycznego ładu, i jako instytucja uświęcająca umysłowe i fizyczne kibolstwo, a nade wszystko jako indoktrynator młodych (sukces Korwina-Mikke to zasługa m.in. tej wielorakiej działalności kościoła oczywiście w połączeniu z wszechogarniającą propagandą medialną). Podobnie nie do wybaczenia jest flirt “komunistów” z kościołem przez wszystkie lata PRL, z małym i nieśmiałym wyjątkiem do ‘54. Sukces kościoła to w największej mierze rezultat braku myśli marksistowskiej wśród rządzących po ‘56 (o okresie po ‘89 i rządach tzw. Sojuszu ”Lewicy” Demokratycznej nie ma w ogóle co mówić, bo SLD nie ma z rzeczywistą lewicą dążącą do obalenia kapitalizmu nic wspólnego, poza warstwą deklaratywną).

Mielibyśmy dziś normalne, laickie państwo, gdyby nie wybór papieża polaka. To wybór wojtylly zapoczątkował odrodzenie zaściankowości i dewocji. Solidarność powstała w oparciu o jego słowa i przewodnią rolę kościoła. Później, konkordat, pielgrzymki coraz większe pogrążanie się w tym narkotycznym szale. Aż wreszcie okazało sie, że zyjemy w kraju teokratycznym. Wszystko dzięki jednej osobie..