NSA odrzuca skargę matek starających się o transkrypcję aktu urodzenia

OnchybaAs:

Umnie w rodzinie było podobnie
Siostra, starsza szybko została wdowa, koło 30, wyjechała z kraju, z córką wyjechała i po jakimś czasie poznała faceta,, później wzięła ślub

OnchybaAs:

Dziecko może się normalnie wychowywać bez ojca

Dwie matki mogą się dobrze opiekować chłopcem

DarkSideOfSoul:

Tak ważne

Łukasz W.:
Jak pary hetero adoptują dziecko od małego to też im mówi mamo, tato i nie ma w tym nic nienaturalnego. Społecznie to normalne.
Z mojego prywatnego doświadczenia ważniejsze jest kto wychował a nie kto jest spokrewniony. Po rozwodzie rodziców, matka znalazła sobie faceta. Był to pierwszy dorosły w moim otoczeniu którego świadomie chciałam naśladować. Wzorce traktowania innych w bliższych relacjach zawdzięczam między innymi jemu (inni to dalszą rodzina i przyjaciele). Byli razem jakieś 4-5 lat, przez ten czas poświęcił mi więcej uwagi i czasu niż ojciec przez całe moje życie. Temu przypomniało się że o relacje trzeba dbać gdy mnie już praktycznie w pobliżu nie było.
Sory stawianie na piedestale dawcy komórki to jakby na elewacji budynku zrobić portret człowieka, który przyniósł jedną cegłę.

@czarekz
Noworodek też nie ma świadomości - czy to nie jest człowiek ? Jeżeli ktoś jest śmiertelnie chory to trzeba mu zapewnić jak najlepszy komfort do samego końca i ten mąż kochał swoją żonę i starał się to robić .

don_diego44:

don_diego44:

W zasadnie uważam, że na demagogie a' la fronda nie należy odpowiadać. Ale może tak: jak ktoś jest tak głupi, że nie widzi różnicy między embrionem, a świadomą jednostką ludzką - to rozmawiać nie ma o czym.

Natomiast co do drugiej kwestii. Przykład podobny rozważał wybitny polski lekarz, etyk, filozof medycyny, Władysław Szumowski (Filozofia medycyny. Kraków 1948). Ponieważ mam wersję elektroniczną, to zacytuję dłuższy fragment (rzecz dzieje się przed 1939 rokiem):

‘Oto przykład z życia. Nauczyciel ludowy w Galicji wschodniej ma żonę, suchotnicę, i kilkoro dzieci. Znajduje się w ciężkich warunkach materialnych, gdyż kuracja żony pochlania dochody. Lekarz już dawno powiedział – jechać na kilka miesięcy do Szczawnicy – to jedyny ratunek. Ale upłynął rok. Stan się nie poprawił. Jechać nie ma za co. Nadeszła zima i stan się pogorszał. Upłynął drugi rok. Stan się pogarszał, teraz niemal w oczach. Przyszła chrypka i uporczywa biegunka. Widząc nieuchronną zgubę żony nauczyciel ostatnim wysiłkiem pożyczył pieniądze, zostawił dzieci w opiece służącej i udał się z umierającą żoną w daleką drogę do Szczawnicy, która mu się zawsze wydawała ratunkiem. [przypis na dole strony: Ze stanowiska medycyny uzdrowiskowej wysłanie chorej z otwartą gruźlicą do Szczawnicy, gdzie leczenie jest spacerowe, bez sanatoriów, uznać należy za gruby błąd.] Na miejscu wezwany lekarz stwierdził: gruźlica rozpadowa obu płuc (...) gruźlica krtani z dysfagią, gruźlica jelit z ciągłą biegunką; kobieta wyniszczona, temperatura 38-39oC. Stan beznadziejny. Życia zostało na tydzień, najwyżej parę tygodni. O żadnym leczeniu mowy być nie może, gdyż chora nie przyjmuje pokarmów. Gdy lekarz wytłumaczył mężowi stan sprawy, ten z przerażeniem stanął wobec alternatywy: czy zabrać żonę z powrotem w uciążliwą drogę do domu i czekać tam na śmierć suchotnicy w otoczeniu drobnych dzieci, czy czekać na śmierć w Szczawnicy. Zrozpaczony mąż wybrał to drugie, nie chcąc dzieci wystawiać na pastwę infekcji, ani też narażać się na możliwy zgon żony w drodze, co pociągnęłoby za sobą nieobliczalne kłopoty i koszta. Upłynął tydzień – chora jeszcze żyła. Nic wprawdzie nie rokowało możliwości poprawy, ale chora jeszcze żyla. Fundusze męża topniały. Obliczał wciąż swoją nędzę, którą każdy dzień życia żony tylko pogarszał. Pytającym wzrokiem spoglądał na lekarza. --- Otóż w podobnym wypadku, moim zdaniem, lekarz powinien zapytać się swego sumienia, a następnie wezwać na naradę drugiego lekarza, aby ex consilio przepisać – co trzeba. Przedłużanie życia takiej chorej byłoby tylko powiększaniem tragedii męża i dzieci.’

Dziś katoliccy talibowie zalecają utrzymywać stan wegetatywny przy mózgowej śmierci przez lata, niszcząc życie rodziny, destrukcyjnie wpływając na społeczeństwo. Albowiem niszczyć trzeba, w imię wymyślonego boga i w imię rzeczywistego utrzymywania owieczek w poddaństwie. Lepiej by owieczki zastanawiały się nad rozmnażaniem, niż nad procesami pomnażania pieniędzy przez kapitalistów.

Jakże daleko odeszliśmy od tematu artykułu w queer.pl.
Ale dla katolickich troli każdy sposób dobry, by przekierować na bezpieczne dla nich tematy...

Łukasz W.:I poszedłeś znowu w biologię, a ja nie o tym. Pary, o których mówię mogą się dobierać nie czując niczego do siebie tylko dlatego, że partner jest urodziwy i to podtrzyma ich prestiż. Zamiast czuć do siebie pociąg będą sprawdzali swoje wyniki badań i analizować drzewa genealogiczne lol. W przypadku dawcy spermy (o ile nie wybierze się go na żywo) sprawdzenie jego wyglądu jest raczej niemożliwe, choć banki spermy pewne ogólne cechy mogą zapisywać i udostępniać. A jeśli chodzi o zdrowie to nie biorą byle jakiej spermy z ulicy. Dawcy są badani pod kątem medycznym i tylko to miałem na myśli. W końcu chęć posiadania zdrowego potomstwa jest rzeczą naturalną.

@czarekz
A gdyby na przykład ciężko zachorował jeden z małżonków, to też trzeba by było go unicestwić żeby nie niszczyć życia tego drugiego? Każdy rozsądny człowiek wie ,że choroby były ,są i będą i ,że jest jakieś prawdopodobieństwo ,że każdy może na każdym etapie życia na coś zachorować a o naszym człowieczeństwie świadczy również to, że silniejsi i zdrowi opiekują się tymi z jakichś powodów słabszymi czy chorymi.

Poniekąd zgadzam się z Łukaszem W. że procedura in vitro jest dość nielogiczna. Milcząco zakłada, że dziecko jest w dużej mierze definiowane przez genotyp, i dla podobieństwa z genotypami rodziców kochane. Z podstawowego kursu uniwersyteckiego genetyki wiadomo, że tak nie jest, że środowisko (np. wychowanie) jest równie, jeśli nie bardziej ważne (zwłaszcza jeśli chodzi o cechy psychiczne). Ale nie mnie oceniać odczucia ludzi, którzy przez długie lata starają się mieć dziecko. Osobiście nie miałbym nic na przeciw adopcji (podobnie jak mój partner). Co do ‘eugeniki’ – no cóż, przyznam, że dziecka z zespołem Downa bym nie chciał, nawet nie dla ogromnych trudności w jego opanowaniu i wychowaniu, ale dla jego przyszłego życia po mojej śmierci (niechybny Alzheimer po 50 roku życia, choroby serca itd). Zarzuty o ‘eugenikę negatywną i selekcję embrionów’, ‘eugenikę pozytywną i wybieranie cech z katalogu’ - to dyżurne straszaki katolików.

Mówiąc w skrócie: embriony do mnie nie krzyczą, nie mówią do mnie, ani do mnie nie przemawiają.

don_diego44:

Ze szpitala daleko częściej nie odbierane są 'naturalnie urodzone' niepełnosprawne (zwłaszcza w stopniu ciężkim) dzieci par hetero.

Po to jest m.in. diagnostyka prenatalna, by nie dopuszczać do urodzenia dzieci z poważnymi wadami, uniemożliwiającymi zwykłe życie oraz przy okazji niszczącymi życie rodziców.