Jestem dowodem na to, że orientacji nie da się zmienić

Wpisy poniżej pozwoliły mi lepiej zinterpretować film.Doceniam odwagę Pana profesora i wskazówki przebrnięcia przez życie . Współczuję gejom i lesbijkom żyjącym w czasach, gdzie homoseksualność uważano za chorobę i widniała w prawie karnym. Trudno sobie mi wyobrazić co społeczność LGBT musiała czuć kiedyś. Przez to jestem w stanie w dużej mierze zrozumieć wchodzenie na siłę w związki heteroseksualne. Historia Pana Jana to także przestroga dla homofobicznych społeczeństw. Jeśli jakieś Państwo nie wprowadzi równouprawnienia to naraża także heteroseksualnych obywateli na wiązanie z osobą homoseksualną, która mogła tłumić orientację (stres mniejszościowy) i niekoniecznie skrzywdziła kogoś świadomie.

Przykro mi czytać różnych historii o bolesnych rozstaniach. Boję się porzucenia na tyle, że zastanawiam się nad poliamorią. Jak ktoś mnie zostawi to będzie alternatywa.Z drugiej strony nie wiem czy by mnie to nie bolało i umiałbym zwalczyć zazdrość i byłbym dla partnera tak samo ważny jak pozostali.Ja raczej jestem zdolny pokochać dwie lub może kilka osób w tym samym czasie i wydaje mi się, że mam tak - jak kogoś pokocham to na wieki, nie mam jednak pewności czy druga strona ma podobnie do mnie i nie uprawia "seryjnej monogamii". Oczywiście są pewnie wyrządzane krzywdy nie do wybaczenia kwalifikujące do zerwania uczucia.W poliamorii podoba mi się jeszcze szczerość i brak zatajania i okłamywania.Nie potrafiłbym chyba wybaczyć pokryjomej zdrady, ale jeśli ktoś zapytał wcześniej o zgodę i jest to ta sama osoba to chyba duża różnica.

Cóż, ja wciąż jeszcze w Człowieka i Ludzi wierzę, jak nie przymierzając Michaił Romm: https://www.youtube.com/watch?v=vRqHRUV_5ro

Ale też na pewno nigdy nie spotkało mnie takie rozczarowanie.
Zapewne miałem szczęście, wiele szczęścia...

sw:

Dlaczego nie chcę wchodzić w związek? Ponieważ każdy mój związek, nawet z moim ukochanym, przysięgającym mi, lejącym łzy, dozgonną miłość mężem, kończył się utratą wiary w Człowieczeństwo. Za każdym razem, wraz z rozstaniem z ukochaną osobą, byłem ograbiany ze wszystkiego, co miało jakąkolwiek wartość materialną. Nawet z tym nie walczyłem, ponieważ te wartości nie były moim priorytetem: nikt nie mógł mi wydrzeć tego, co posiadałem w mej głowie, a to pozwalało mi żyć w miarę wygodnie, a nawet komfortowo. Wiem, że nie wszyscy są podli i chciwi, lecz nie posiadam zdolności poznawania utajonych zamiarów. Nie chcę wchodzić w jakiś związek, ponieważ za kilka lat mogę niedomagać i nie kontrolować mego ciała. Gdyby ktoś musiał się wówczas mną zajmować, uwłaczałoby to mej godności, byłoby to dla mnie poniżające, a tego nie potrafiłbym znieść. Śmierci się nie obawiam. Znam dwa sposoby, które pozwolą mi na pożegnanie się z życiem w miarę bezboleśnie. Moi bliscy przeczytają kiedyś, że nie mają po co do mnie pisać, bo już im nie odpowiem. Trochę mnie to zasmuca, lecz nie aż tak, jak moja naiwność, moja wiara w szlachetne intencje ludzi, których tak bardzo kochałem. Nigdy w życiu nie starałem się kogoś skrzywdzić, więc wciąż wierzę, że są na świecie ludzie, którzy nikogo nie krzywdzą. Ale nie zostało mi wiele lat do przeżycia, więc wolę cieszyć się tym, co mam i nie szukać więcej.

:

Otóż nic tu nie zostało ustawione. Rafała Gęburę poznałem 1/2 godziny przed wywiadem. Niczego nie omawialiśmy. Byłem zaskoczony jego profesjonalizmem, bo każde jego pytanie trafiało w sedno. To wybitny dziennikarz.
Ja natomiast miałem często problemy z wysławianiem się, ponieważ myślałem o Belgii, a wtedy zawsze cisną mi się na wargi słowa francuskie i muszę nieustannie tłumaczyć je na polski. Być może dlatego niektórym osobom może się wydawać, że w moich wypowiedziach było coś sztucznego.

:

Tak, podtrzymuję moją opinię. Sprawy seksualności, to sprawy prywatne. Ale to oznacza, że dla dobra naszej społeczności, dla walki o nasze prawa, musimy niekiedy wyjść z szaf i mówić otwarcie o naszych potrzebach, bo bez tego nie da się nic zrobić. Natomiast w życiu codziennym, w pracy, w kontaktach ze znajomymi i rodziną mamy prawo do naszej intymności. Nic nikomu do niej. Zresztą chyba już sam wywiad ze mną w 7mpz powinien wystarczająco wyjaśnić i uzasadnić moje przekonania, więc nie rozumiem zarzutów.

Oriol:

Panie Janie,
dziękujemy Panu za zwierzenia, za otwarcie się dla nas wszystkich.

Pozdrawiam z całego serca i życzę Panu miłości i zdrowia.
I dużo siły.

Anna

:

Nie uważam, że określenie orientacji seksualnej jako "prywatnej sprawy" to spychanie do szafy. Sprawa prywatna, w przeciwieństwie do publicznej, to taka, której państwo nie powinno regulować. Sprawa prywatna, to coś, co dotyczy życia, a nie jest tylko "poglądem politycznym", jak wielu traktuje orientację seksualną. Sprawa prywatna, w przeciwieństwie do służbowej, to taka której nie ma powodu brać pod uwagę, przy ocenie predyspozycji do pracy, albo awansu. Sprawa prywatna, to Twoja sprawa, nie kogoś innego - zatem nikt nie ma prawa narzucać Ci swojej opinii w tej sprawie.

Sprawa prywatna = masz w tym wolność.

:
Na jakim Ty świecie żyjesz? Uważasz że w Polsce w latach 70tych uważano homoseksualizm za równoprawną orientację seksualną? To że nie zamykano do więzienia nie oznacza że uważano że geje są normalni. Słyszałeś o tym jak prof. Lew-Starowicz przepraszał za leczenie homoseksualizmu elektrowstrzasami? Jak myślisz kiedy to robił - przed wojną?

Nie wszystkie słowa profesora budza moja aprobate. Troche spycha społeczność lgbtqi do szafy swoimi slowami że to "prywatna sprawa" rozumiem ze jego znajomi to zapewne inne pokolenie, ale jak powiedzialo sie A, warto powiedziec i B.