Coming out na Podkarpaciu

Paweł Pablo:
Jeśli musisz udawać, że interesują mnie dziewczyny, czy słuchać na temat wnuków, ślubów, czy innych takich i przytakiwać to no sorry, ale jednak oklamuje ich I utwierdzam ich, że będę taki jak większość społeczeństwa

Leo?!: Kłamać może nie ale poczekać az sie usamodzielnisz jak najbardziej

No fajnie, większość jednak dostaje w kość po comming oucie przed tego typu osobą. Moja mama, chociaż już dawno jestem dorosła, walczy zaciekle z moim "opetaniem", posługując się głównie groźbą. :] Tyle, że nie mieszkam z nią, a więc moją psychikę ratuje odległość. Osobom, które jeszcze mieszkają z rodzicami typu kato-ortodox, nie polecam jednak ryzyka. Poczekajcie z tą informacją do czasu, gdy bedziecie mieszkać oddzielnie.

Fajnie jest czytać takie historie, gdzie coming out poszedł fajnie I gładko, ale osobiście odradzam. Ja mieszkam na bardzo małej wsi, kilka domów, typowa polska wieś, tam gdzie czas się zatrzymał... dosłownie, gdzieś w średniowieczu, mam 20 lat i od pół roku cudownego chłopaka, jednak, gdy powiedziałem o tym rodzicom rozpętało się piekło, dosłownie, zostałem zwyzywany od k*@w, dziwek, mi jak i mojemu chłopakowi grozili, że nas pobiją, powiedzieli mi, że moje życie jest bez sensu, że zrujnowałem swoje jak i ich życie, że chcieliby, żebym nigdy się nie urodził, nie mówiąc już o tym, że zostałem kompletnie odcięty od funduszy, mimo, że dostałem się na jedne z lepszych studiów w Polsce, a nigdy żadnej krzywdy im nie zrobiłem, starałem się być jak najlepszym człowiekiem, żeby pokazać że moja orientacja nie wpływa na to jakim jestem człowiekiem, ale nagle to wszystko przestało mieć dla nich jakiekolwiek znaczenie. Przykro jest mi to mówić, ale lepiej kłamać, niż codziennie słyszeć takie słowa...

: pewnie o to że wanna to oczywista oczywistość :P czyli że po prostu ojciec wiedział od dawna

''Już po wspaniałym pierwszym Marszu Równości w Rzeszowie wiedzieliśmy, że Podkarpacie nie takie straszne, jak je malują!'' byłam i o kontrmanifestacji nazioli tego nie można powiedzieć akurat

O co chodzi z tą wanną?

Powiedzenie: strach ma wielkie oczy nie wzięło się znikąd. Też przeżyłem podobną historię w rodzinie, choć nie najbliższej. Bałem się powiedzieć cioci, ze względu na jej bardzo, ale to naprawdę bardzo duże zaangażowanie religijne. Była energiczną osobą, która nie dawała się tak łatwo zbić z pantałyku, dużo czytała, była błyskotliwa, a do tego miała osobowość przywódczą. Bałem się przyznać, bałem się jej reakcji. Zdecydowałem się jej powiedzieć na samym niemalże końcu jej życia, gdy nagle i poważnie zachorowała. O tym, że jestem gejem, powiedziałem jej w zwyczajnej rozmowie, gdzieś miedzy wierszami, wspominając o chłopaku, ale jej reakcja była cudowna: żadnego zaskoczenia, żadnego zdziwienia, tylko szczere i proste: każdy powinien kogoś kochać. Potem jeszcze dodała: najwidoczniej bóg tego chciał (fajna racjonalizacja :) Żadnych problemów, żadnych złych reakcji, dużo ciepła, serdeczności i sympatii. Takie wyznania często bardzo zbliżają ludzi, bo są dowodem zaufania, jakim kogoś obdarzamy. Nie warto czekać, nie warto się ukrywać, nie warto się bać, bo często omija nas przez to coś bardzo cennego. Oczywiście istnieje ryzyko np. takie, że wasi rodzice/wujkowie/ciocie tak się polubią z wasza połówką, że będziecie ciągle musieli wysłuchiwać wspomnień o tym, co robiliście w dzieciństwie, ale nawet wówczas, stając się przewodnim tematem ploteczek, warto się outować. :) To zawsze daje taki niesamowity zastrzyk pozytywnej energii.

:)))