„Czekałem na ten dzień 9 lat!”

„Będąc w wieku gimnazjalnym, nie zdawałem sobie sprawy, że jestem gejem. Byłem dręczony każdego dnia w szkole – okazało się, że wszyscy wiedzieli” – mówi w wywiadzie dla BBC. I wspomina wyzwiska i popychanie na korytarzu szkolnym.

Opowiada, że w tym samym czasie był jeszcze jeden chłopak, który doświadczał tego samego. Kiedy jednak poszli do nauczycielki i powiedzieli jej jak są traktowani przez innych, usłyszeli, że tak się po prostu dzieje i trzeba sobie z tym jakoś radzić.

Zawsze chciał być albo gwiazdą muzyki pop albo nauczycielem. Trafiło na to drugie, było zdecydowanie prościej, jak sam zauważa. Poczuł misję – chciał uniknąć swoich błędów z czasu szkoły. W międzyczasie zaakceptował swoją seksualność. W pierwszej pracy, gimnazjum katolickim, nie wyszedł z szafy, w drugiej – część kolegów i koleżanek wiedziała, ale uczniowie – nie.

Od blisko trzech lat pracuje w szkole w południowym Londynie. Cały czas miał w głowie słowa wykładowczyni, która przestrzegała przed mówieniem zbyt wiele o sobie do uczniów: „Nie dawajcie im amunicji na samych siebie”.

Nigdy nie myślał o takim posunięciu. Okoliczności się zmieniły: przyszedł nowy dyrektor i zbliżał się LGBT History Month. 32-latek podjął więc decyzję i dokonał publicznego coming outu przed całą szkołą – ponad tysiącem uczniów. Co ciekawe, swoim pomysłem wcześniej podzielił się z nowym przełożonym, który stał się orędownikiem pomysłu.

Zrobił wideo, w którym mówił o społeczności LGBT. Po czym, patrząc prosto w kamerę, powiedział: „Jako gej, wiem, jak ważne jest mieć kogoś, na kim można polegać, z kim porozmawiać”. Nie chciał być gwiazdą, nie robił tego dla siebie.

Reakcje były różne. „Proszę pana, to, co się stało zmieniło moje życie” – powiedział jeden z uczniów. Inny zareagował okrzykiem „Oh my God” i przybił mu piątkę. Część uczniów zignorowała, a inni odpowiedzieli serdecznym uśmiechem. Póki co była jedna skarga od rodziców. Jedyne czego Daniel żałuje to, że czekał aż 9 lat na tę decyzję. 

(ar)