Przemoc w rodzinie? Otwieramy dyskusję!

U mnie wie część rodziny :matka,ojciec,babcia.Matka nie chce o tym słyszeć a z ojcem mogę zawsze pogadać tak samo jak z babcią.Wie moja cała klasa,wszyscy moi znajomi i jak dotąd nie spotkałam się z odrzuceniem ze strony rówieśników,cenią to że jestem z nimi szczera.Dożo zależny do kontaktów z rodzicami z ojcem zawsze trzymałam "sztamę" z matka nigdy nie miałam wspólnego języka i dobrego kontaktu.Na początku miałam obawy o przyznaniu się do tego że jestem biseksualna, na początku (ojciec)odbierał to jak jakieś moje nowe zainteresowanie teraz rozumie,ze to nie są żadne wygłupy czy mój kaprys tylko ze taka już jestem.Z początkiem nie do końca potrafił to ogarnąć, wziął mnie do psychologa,rzecz jasna chciał żebym powtórzyła wizyty,ale po rozmowie ze mną i ogarnięciu tego wszystkiego doszedł do wniosku że jestem jego córką, ze mnie kocha i będzie kochał niezależnie czy będę z chłopakiem czy z dziewczyna,przeprosił również za to ze wziął mnie do psychologa, powiedział tez że cieszy się ze mu ufam i ze jestem z nim szczera,zgodził się żeby moja dziewczyna mieszkała z nami w domu przez miesiąc (czerwiec, nie jest z Krakowa,a od lipca będzie miała mieszkanie w Krakowie),nawet rozmawiał z nią przez telefon i śmiał się żeby mnie przypilnowała z nauką, bo sam już siły do mnie nie ma :D wspomnę ze są w mojej klasie 3 albo 4 dziewczyny które czasem mi dogryzają złośliwe z powodu mojego zainteresowania dziewczynami ale mam daleko w "dupie".

u mnie w rodzinie tylko matka wie o mnie i o mojej dziewczynie. jak sie dowiedziała to nie była może ucieszona, ale z drugiej strony sie cieszyła ze nie zajde w ciąże :) ale na końcu powiedziala mi jedną bardzo piękną rzecz, po której poleciały mi łzy: 'zawsze Cię bedę kochać niezaleznie od tego z kim sypiasz i co robisz'. Ojca jeszcze badam co o tym myśli, bo sory ale za młoda jestem zeby sie wyprowadzić.
Jak ktoś ma wątpliwości co do swojego coming out'u, to powiem ze jak chociaz mamie poweidziałam to odczułam taką ulgę, i jakbym zdjęła ciężar tajemnicy z moich barków, oraz nie musze juz kłamać. A co do przemocy, to nie spotkałam się na razie (jeszcze wszyscy nie wiedzą moze dlatego[?]) z odzywkami ani niczym. Jedynie ciągle otrzymujemy propozycje trójkątów ale da sie przezyć :) I u mnie to też troche inaczej bo ide przetartą ścierzką, gdyż moja przyjaciółka juz zdążyła znajomych oswoić z tym, i zyje sie normalnie :) i dziekuje naprawde ze mam tak wspaniałych przyjaciół, którzy wspierali mnie zawsze i mam nadzieje bedą wspierać oraz dziekuję za moją mamę, której moge wszystko powiedzieć, i która mnie zawsze wycią z opresji :D
Pozdrawiam :*

no to im powiedz - niezależnie od rezultatu powodów do strachu już nie będzie!

Według mnie największą przemocą psychiczną jest strach przed odrzuceniem po coming outcie. Życie w ciągłym strachu, że kiedyś rodzina dowie się o tym, że jestem gejem mnie przybija...;/

Kiedyś usłyszałem taką opinię, że Polacy są nietolerancyjni na odległość. Wygrażają się kiedy antybohatera nie ma w pobliżu. Chyba podpiszę się pod tym stwierdzeniem... Aczkolwiek są i beznadziejne przypadki. Właściwie to radzę wszystkim gejom i lesbijkom (i nie tylko) wierzyć, że nie jest tak źle, że ludzi da się zmienić.
Chociaż nie pochodzę z tzw. światowej, inteligenckiej rodziny, to jednak nie spotkała mnie żadna przemoc. Podstawą była jednak nasza więź. Bez niej nie ma mowy o oswajaniu. Tak więc mój coming out uświadomił mi tylko, że mam wokoło ludzi na których mogę polegać. Jeśli były jakieś dziwności i uprzedzenia, to czas działał i działa na korzyść. Pokazuje, że nie taki diabeł straszny;) Bądźcie cierpliwi i wyrozumiali. Mógłbym użalać się nad sobą w chwilach słabosci, ale co z tego bym miał? Wiem, że żyję w kraju, w którym do niedawna nie było czegos takiego jak homoseksualizm. Była pedofilia i pederastia i inne zboczenia... to pozwala mi być bardzej wyrozumiałym. Cóż, jestem wszak pionierem w moich kręgach i właściwie to prorokowanie schlebia mi:)
Tych, którzy nie mają ochoty na misjonarstwo, rozumiem. Mają prawo wypiąć się na całą Kato-Polskę. Ja wybrałem jednak posługę gejowską i dobrze mi z tym. Zapewniam, że nie chowam spojrzenia! A tym, którzy nie zaznali zrozumienia od rodziny i przyjaciół, a którzy nie widzą żadnej nadziei, współczuje. Wiem, że nie wszyscy mają tak jak ja. Głowa do góry bracia i siostry, ludzie dobrej woli znajdą się:) Miłości życzę!

moja matka zareagowała pięknie i jestem z niej dumna, ojca trzeba było trochę ustawić ale poszło szybko, starsza siostra stwierdziła że wiedziała od zawsze, a młodsza jest jeszcze za mała żeby ją to interesowało. nie doświadczyłam więc przemocy ani fizycznej ani psychicznej od rodziny, nawet dziadkowie przyjęli sprawę bardzo dobrze. Jednak, żeby w życiu nie było mi zbyt różowo, rodzice mojej dziewczyny zrobili z tego niesamowitą panikę, doszło do tego że od jej ojca (założę się że za namową mojej prawie-teściowej - słyszałam ją w tle rozmowy telefonicznej, nie pozostawia to zbyt wielu wątpliwości) dostałam groźby określone w polskim prawie jako karalne, ale już nastepnego dnia opanował się i przepraszał więc nie zgłaszałam sprawy na policję. Przeraziło mnie jedno: jak można komukolwiek, a zwłaszcza niespełna 17-letniej dziewczynie, powiedzieć że jej się obije ryj? PUENTA: myślę że problem przemocy wobec gejów i lesbijek w polskich rodzinach jest ogromny. Z tego co wiem, większość rodzin polskich jest nastawiona w ten sposób i to jest przybijające i okrutne. Pozostaje nam działać na rzecz zmiany tego.

gdy powiedziałam rodzeństwu o mojej orientacji (łatwiej było najpierw im powiedzieć potem rodzicom) siostra rzuciła we mnie czym miała pod ręką jakimś plastikowym przedmiotem (nie trafiła). tylko raz mi się to przydarzyło dlatego tłumacze jej zachowanie szokiem na samą wiadomość. Potem nie było już takich sytuacji.
Przemocy psychicznej mogę stwierdzić że nie doznałam ze strony rodziny.

moja rodzina nie byla idealna ale za taka chciala uchodzic,gdy sie dowiedzieli mama postawila warunek albo maz i dziecko albo nie bede jej spadkobierczynia,ciagle stawia mi klady pod nogi ,stracilam rodzine ale nie zaluje wiem kim oni sa a obcy ludzie moga stanowic lepsza rodzine niz wlasna,NATOMIAST MOJA DZIEWCZYNA POCHODZI Z BARDZO KATOLICKIEJ RODZINY DOSWIADCZYLA PRZEMOCY PSYCHICZNEJ I FIZYCZNEJ ZE STRONY MATKI,PATRZAC NA TO CHCE SIE WYPISAC Z KOSCIOLA KATOLICKIEGO BO NIE CHCE BYC UTORZSAMIANA Z TAKIMI LUDZMI ,BRZYDZE SIE NIMI,JAK WLASNA MATKA MOZE DO COORKI POWIEDZIEC ZE JEST JAK PEDOFIL?

mam to szczęście, że przemocy, zarówno fizycznej jak i psychicznej, nie doświadczyłem nigdy ani od strony rodziców, ani od strony brata. Wszyscy przyjmują to, że jestem gejem bardzo "prawidłowo"

chciałabym tylko zauważyć, iż cytowany raport był przygotowany przez KPH i Lambdę Warszawa wspólnie :)