Parada Równości - Tu prowadziliśmy relację Live

Nie będę się wypowiadać w imieniu gejów i lesbijek. Ja chodzę na Paradę, żeby mieć udział w walce o świat bez krzywdzenia innych. Żeby zademonstrować poparcie dla równych praw dla mniejszości seksualnych. Żeby pokazać, że NIE WIERZĘ, BY BÓG POTĘPIAŁ MIŁOŚĆ!!!! Żeby zobaczyć kolorowe miasto zamiast szarych chodników z szarymi przechodniami.
Ale w tej chwili to dla mnie drugorzędne wobec frapującego pseudonimu przedmówcy. "Polak"... zaiste w Polsce straszliwie się splotły nacjonalizm i głęboko represyjna wizja płci i seksualności. Agnieszka Graff pyta w "Geju czyli Żydzie", czy na pewno dobrą taktyką jest zwalczanie homofobii JAKO nacjonalizmu. Ale jak nie podjąć tego wątku, skoro na każdym kroku homofobia okazuje się podszyta nacjonalizmem, skoro okazuje się, że sama polskość ma być PRZECIW postulatom gejów i lesbijek?...

septimus (07.06.08 20:44)
Wzruszył mnie widok tęczowej flagi wiszącej na maszcie obok brytyjskiej w ambasadzie.

mnie tez ;)

bardzo dobra odpowiedz dla homofobow, polecam:

http://www.soulforce.org/pdf/whatthesciencesays.pdf

http://www.soulforce.org/article/1365

Wzruszył mnie widok tęczowej flagi wiszącej na maszcie obok brytyjskiej w ambasadzie.

tylko szkoda ze jest raz w roku :(:(

ja che wieceeej :):) kto jest za?

było super :) duzo ludu hie hie:P dobrze sie bawiłam:)

A na tvp info relacja z parady rownosci jako ostatnia w bloku o 14.30:-/ nawet podali ja po relacji z ...krakowskiej parady smokow!

Nie karane, tylko odplatne. Jak kazde dobro na tym swiecie. Skoro kierowcy placa za korzystanie z drogi, to dlaczego manifestanci nie?

A co do liberalizmu, to sie zgadzam. Niech wzrasta, bo coraz mniej go na swiecie.

Myślę, że wiem już, po co są parady i po co jest ta potrzeba wyjścia
na ulicę.

Potrzeba bierze się stąd, że Homoseksualista wewnętrznie czuje, że
robi coś nie tak. Że powinien jakoś inaczej, nie w ten sposób, ale
że nie może.

Żeby usunąć to wrażenie, ten "kolec w sercu", chce zmienić
rzeczywistość w swiom wnętrzu. Tak, dokładnie: chce zmienić
rzeczywistość, w swiom wnętrzu. Chce sprawić, żeby robienie tych
rzeczy przestało go już uwierać, by nie powodowało wyrzutów
sumienia. A ponieważ sam nie potrafi tego zmienić, szuka kogoś, kto
mógłby mu pomóc. Wychodzi więc na ulicę. Po prostu szuka pomocy u
innych.

Wyjście na ulicę jest dla Homoseksualistów dramatyczym wołaniem o
pomoc. Obok hałasu parady, słychać ich własny, ściszony
głos: "Ludzie! Powiedzcie, że to jest dobre. - Ulżyjcie nam,
zmniejszcie nasz wewnętrzny niepokój, powiedzcie, że nie możemy
inaczej."

Czy przynosi to skutek? Niestety, lub raczej na szczęście, nie.
Słowa, ani żadne gesty akceptacji nie pomagają. Szukanie ratunku w
pabach i muzyce, też nie. Po prostu nie da się tego zmienić.
Jedynym wyjściem jest zaakceptowanie tego wewnętrznego niepokoju.
Nie zagłuszanie go, ale zaakceptowanie. Powiedzenie sobie: tak,
czuję niepokój, czuję, że robię coś nie tak. Nie chcę się już dłużej
męczyć, chcę żyć normalnie.

Ważna jest już sama próba. Trzeba po prostu chcieć od dego uciec. I
należy pamiętać, że nie jest się w tej walce osamotnionym.
Trzeba unieść głowę i spojrzeć w niebo. Jest tam Ktoś, kto chce i
może pomóc. Trzeba chcieć.

ja jak najbardziej pojde jesli bede kiedys blizej krakowa albo warszawy,bardzo chcialabym uzestniczyc w czyms takim,to takie nasze male zgromadzonko raz na rok :)