Mike Urbaniak w "Tematach Dnia"

mike jest słodziutki :)

Ale ja nie mam nic do Mike'a. Podobało mi się. I zgadzam się, że z MW dyskutować się nie da, bo to beton (i masz rację, Radku - zapraszanie do studia przestawicieli środowisk LGBT i - jako oponentów - przedstawicieli MW do dialogu żadnego na pewno nie doprowadzi). Moje uwagi miały charakter ogólny. Podoba mi się też pomysł Piotra - opracowania "gotowych odpowiedzi na często stawiane zarzuty" - coś w rodzaju FAQ... ;-)

no tak - jest kilka osób, które nie wypadają za dobrze w debatach tv. ale akurat mike był całkiem dobry.

To prawda - dialogu z MW nie będzie. Ale tych programów słucha / te programy ogląda wielu ludzi, do których jakaś tam część racji z naszej strony ma szansę dotrzeć. Wśród ludzi, którzy występują w naszym (a w każdym razie, mam wrażenie że w moim) imieniu jest paru inteligentnych ludzi - wystarczy usiąść, dokładnie prześledzić pojawiające się pod adresem gejów/lesbijek zarzuty i opracować listę logicznych kontrargumentów, tak żeby nie trzeba było się potem jąkać czy sięgać jedynie do chwytów typu "a pan to się z żoną całuje na ulicy".

Oczywiście masz rację... ale przecież widziałeś przedstawiciela MW :-) O czym chcesz z nim rozmawiać? O uwarunkowaniach psychoseksualnych? :-))) To argumenty na poważne rozmowy z poważnymi ludźmi. Nie wiem czy oglądałeś wczoraj "Debatę" w TVP1. Prof. Zoll powiedział, że potrzebna jest rozmowa a nie wzajemne przekonywanie się. Tak - miał rację... Ale dysuksje w mediach raczej temu nie służą. Tu stawia się naprzeciwko gejów i młodzież wszechpolską, czyli z góry ustala się, że dialogu nie będzie.

Obejrzałem. Ciśnienie mi skoczyło - jak zwykle przy wypowiedziach członków MW. Ale ja nie o tym...

We wszystkich tego typu rozmowach i dyskusjach zwykle pada z drugiej strony zarzut/pytanie typu: "dlaczego wy wychodzicie na ulice ze swoją orientacją, to jest wasza prywatna sprawa z kim śpicie". I słychać na to zwykle odpowiedź, że chcemy pokazać że jesteśmy częścią tego społeczeństwa i że przecież nikt na ulicy nie uprawia seksu - i tak dalej.

Brakuje mi tu jednej rzeczy (nikdy nie słyszałem, by ktoś odpowiadający na powyższy zarzut poszedł ze swoją argumentacją w tę stronę - a ten aspekt wydaje mi się wart podkreślania na każdym kroku).

Wszak pojęcie "orientacji seksualnej" jest pewnym uproszczeniem, bo w rzeczywistości nie wiąże się tylko i wyłącznie ze sferą seksualną. Dużo właściwszym określeniem byłaby "orientacja psychoseksualna". Fakt, że lesbijki i geje wiążą się z partnerami tej samej płci implikuje cały szereg innych skutków, zachowań społecznych i postaw, których nie da się ukryć lub nie pokazać tak, by inni nie domyślili się faktu homoseksualności danej osoby (a w tym momencie przecież można by już zarzucić "epatowanie swoją seksualnością).

Zapytałbym osobę postulującą, byśmy "robili to w domu po kryjomu", czy ma męża/żonę lub partnera/partnerkę. I czy w ich związku chodzi tylko o seks, czy też może jest tam coś więcej - miłość, chęć wspierania się nazwajem, bliskość... Trzeba podkreślać, że tak samo jest w przypadku związków homoseksualnych (inaczej nadal większości naszych rodaków na dźwięk słowa "homoseksualizm" będzie stawała przed oczami kopulująca, jednopłciowa para - zapewne wąsata i w skórzanych czapkach na głowach w przypadku panów lub różowych tipsach, ostrym makijażu i długich blond włosach w przypadku pań). Trzeba uzmysławiać ludziom, że orientacji seksualnej w rzeczywistości nie da się ukryć (wystarczy wybrać się na spacer ze swoją drugą połówką lub pójść z nią na firmową imprezę czy oficjalny bankiet - i już wszyscy sobie zdają sprawę, jakiej orientacji seksualnej jesteśmy), że homoseksualizm to problem przede wszystkim społeczny, a nie seksualny i nie medyczny. I że w naszych demonstracjach i paradach chodzi właśnie o zwrócenie uwagi społeczeństwa na ten aspekt sprawy. A prawa jakich się domagamy nie są - w kontekście tego wszystkiego - żadnymi przywilejami, a rzeczywistą równością.