Skojarzenie historii Sakowskiego z ukrywaniem pedofilii w kościele jest fałszywe i krzywdzące - niestety sami się podkładamy

Coming out Łukasza Sakowskiego - autora bloga naukowego ToTylkoTeoria.pl to wybuchowa historia. W artykule "Moja historia cofnięcia zmiany płci. Tranzycja i detranzycja" Sakowski opisuje jak jako nastolatek został zmanipulowany i nakłoniony do tranzycji, by kilka lat później zdecydować się na cofnięcie tego procesu, czyli na detranzycję. Zachęcam do zapoznania się z tą historią, bo jest to kluczowe dla zrozumienia problemu. Warto także poznać zarzuty, które formułowane są przeciwko blogerowi przez aktywistów i aktywistki społeczności trans. Wiele z nich zostało omówionych się w artykule "To tylko teoria spiskowa", który na kilka dni przed coming outem Sakowskiego został opublikowany na łamach portalu Magazynkontakt.pl.

Nie będę się odnosił do sporu na temat tranzycji zawartym w obu publikacjach, choć z wieloma wnioskami, które formułuje Sakowski się nie zgadzam, lub nie zgadzam się cześciowo. Nie posiadam wykształcenia medycznego, nie jestem naukowcem,  ani też osobą transpłciową i choć jako sprawny i wieloletni obserwator mam zdanie na ten temat, to pozwolę sobie w tym felietonie zachować je dla siebie. Chciałem się skoncentrować na reakcjach na wyznanie blogera i ich znaczeniu dla całej społeczności LGBT+, której jestem członkiem i od lat także komentatorem.

Historia Sakowskiego to oczywiście woda na młyn na polityków - zwłaszcza tych najbardziej populistycznych. Wyciąganie politycznych wniosków na podstawie jednej historii jest pozbawione logiki i etyki, ale akurat obie te cnoty pozostają w polityce deficytowe. Tak więc wykorzystywanie przejść blogera w celu dorysowania potworowi LGBT kolejnych rogów zupełnie mnie nie dziwi, choć oczywiście wkurza. Równocześnie nie zauważyłem, żeby sam Sakowski aktywnie namawiał te środowiska do podjęcia tematu. Nie popierał wypowiedzi skrajnie prawicowych środowisk  ani nie rozpowszechniał ich.

Mnie bardziej niż reakcje radykałów (bo domyślałem się, że będą radykalne) interesowały reakcje tzw. środka. W komentarzach w mediach i środowiskach liberalnych i centrolewicowych dość często pojawiało się skojarzenie, które po przeczytaniu komentarzy niektórych organizacji LGBTQ także mi przyszło w pierwszej chwili do głowy (i na szczęście wyparowało). "Tylko nie mów nikomu wersja 2023" - pisał jeden z internautów, "Epistkopat LGBT" - zatytułowała inna osoba swój komentarz. I oczywiście: opowieść Sakowskiego i świadectwa tysięcy ofiar systemowo ukrywanego molestowania są kompletnie nieporównywalne. Oba te tematy są zasadniczo różne: różnią się liczbą świadectw, zaangażowaniem najwyższych rangą hierarchów czy strukturami ochrony sprawców przypominającymi struktury mafijne. Historia detrazycji blogera to tymczasem opowieść o katastrofalnie niskim poziomie edukacji seksualnej w Polsce, spychaniu tematów związanych z odmienną seksualnością lub tożsamością płciową do sfery tabu oraz nadużyciami, zaniedbaniami a być może także przestępstwami konkretnych osób. Skąd więc ten niesprawiedliwy zarzut formułowany przez osoby, które zasadniczo są przychylne lub przynajmniej nie wrogie naszej społeczności?

"W wieku 15 lat otrzymał diagnozę iż nie jest transkobietą, tylko nieakceptującym swej orientacji homoseksualnym mężczyzną. Zamiast iść w tranzycję trzeba było iść do łóżka z innym facetem" - to fragment oficjalnego komentarza jednej z organizacji LGBT+, którą notabene bardzo szanuję. Taki zarzut to nic innego niż "victim blaming". Dodam, że jest to określenie lansowane przez progresywne środowiska - nie przez "prawackich oszołomów". Taką samą strategią posłużył się abp Michalik wypowiadając 10 lat temy słynne już słowa "Słyszymy nieraz, że to często wyzwala się ta niewłaściwa postawa, czy nadużycie, kiedy dziecko szuka miłości. Ono lgnie, ono szuka. I zagubi się samo i jeszcze tego drugiego człowieka wciąga". Nastolatek nie musi wiedzieć, czy niepokój, który odczuwa jest spowodowany dysforią płciową, homoseksualnością czy depresją. Oskarżanie go o podjęcie złej decyzji to kopiowanej nieakceptowanej przecież przez naszą społeczność manipulacji. Na nieszczęście dla naszej społeczności ta wypowiedź poszła już "w eter" i wywołała właśnie skojarzenia z episkopatem, o których pisałem.

Innym nadużyciem jest kolejny cytat - tym razem ze strony internetowej jednej z organizacji LGBT+.