Oliwa do ognia: ten outing mnie nie oburza

W skrócie autorzy tekstu twierdzą, że: p. o. pierwszego przewodniczącego Sądu Najwyższego Kamil Zaradkiewicz po kłótni ze swoim partnerem i przedawkowaniu substancji psychoaktywnej urządził sobie spacer po Warszawie w samej piżamie. Historia jest bardziej rozbudowana i polecam lekturę całego artykułu.

Ja chciałem się skoncentrować na wątku samego outingu. Wiem, że wiele osób, w tym działaczy i działaczek jest oburzonych “outingiem”, którego dopuściła się “Wyborcza”. Ja też starałem się oburzyć, bo co do zasady zgadzam się z tym, że nasza prywatność jest jednak wartością, którą warto chronić. Równocześnie nie uważam, że ta ochrona powinna być bezwględna i bezdyskusyjna jak sugerują wypowiedzi, z którymi spotkałem się w sieci.

Po pierwsze nie zawsze podoba mi się słowo “outing”. Kojarzy mi się z czasami, gdy para mężczyzn czy kobiet była tak egzotycznym tworem, że był to absolutny temat tabu. Dziś tak nie jest. Nie dziwi nas określenie “Elton John i jego mąż”, “żona Martiny Navratilovej”, “małżonek premiera Luksemburga”. Od momentu pierwszych masowych outingów lat 70-tych w sferze obyczajowej mamy za sobą prawdziwą rewolucję. Dziwnym trafem mówienie o parze tej samej płci nadal jest czymś potencjalnie negatywnym i jeśli dobrze rozumiem przeciwników outowania, za każdym razem, gdy mówimy o czyimś związku, należałoby się dowiedzieć, czy osoby w nim pozostające życzą sobie bycia opisywanymi jako para. Oczywiście tylko jeśli są tej samej płci, bo w przypadku par hetero nikt by nie wpadł na ten pomysł. Zastanawianie się, czy para mężczyzn lub kobiet pozostających w stałym związku żyje w ukryciu czy nie, wydaje mi się trochę obsesyjne.

Jest też druga rzecz, która utrudnia mi trochę to oburzanie się. Im jestem starszy, tym częściej mam wrażenie, że wiele instytucji państwowych oraz kościelnych trzymana jest w rękach nieujawnionych homoseksualistów, mających haki na innych homoseksualistów. To sytuacja, w której wszyscy mają się na muszce, więc nikt nie odważy się skrytykować przeciwnika, bo ten mógłby “sypnąć”. Nie dzielę się z państwem swoją szczegółową wiedzą w tej materii, bo nie potrafiłbym zagwarantować wiarygodności każdej z tych historii. Ich mnogość tworzy jednak właśnie obraz, który przedstawiłem powyżej. W środowiskach dziennikarskich orientacja seksualna znanych polityków czy hierarchów kościelnych nie jest tajemnicą, ale “o tym się nie mówi”. Przywykliśmy do tego, że mówienie o homoseksualności to wstyd. Słuchanie o homoseksualności to wstyd. Dzięki temu wstydowi władza oparta na kłamstwie i na hipokryzji ma się nadal świetnie.

Oczywiście rozumiem, że outowanie może być tragiczne w skutkach. Uważam, że powinniśmy mieć prawo dojrzeć do tej decyzji i przeżyć ten wyzwalający moment coming out'u w sposób, który sami wybierzemy. Równocześnie widzę sporą różnicę między nastolatkiem, który odkrywa swoją seksualność, zbiera doświadczenia i przygotowuje się do tego wielkiego kroku a dorosłym mężczyzną, który żyje ze swoim partnerem, jest świetnie wykształcony i niezależny finansowo.

Mówiąc o bezwzględnym prawie do prywatności w tej kwestii konserwujemy piekiełko, które zafundowali nam homoseksualni, nieujawnieni faceci.