Mnóstwo sojuszniczych gestów na największym festiwalu muzycznym w Polsce

Na zakończenie Pol'and'Rock tradycyjnie śpiewana jest piosenka Piotra Bukartyka "Z tylu chmur", na tle której Jurek Owsiak wypowiada swoje końcowe przesłanie. W poprzednich latach było ono mieszanką zachwytu nad tym, jak piękni ludzie stworzyli jakże piękny festiwal, z buntem przeciwko trudnościom, które piętrzy rząd i instytucje państwowe. Tegoroczna wypowiedź była pełna wyłącznie desperacji i bólu. Długi passus Jurek poświęcił "panu z Krakowa" - domyślamy się, że chodzi o Jędraszewskiego i jego dwa dni wcześniej wypowiedziane słowa o "tęczowej zarazie".

Ralph Kaminski na Pol'and'Rock Festival, fot. Monika Tichy

"Może coś zmienimy, żeby nie rządziło kłamstwo, żeby nie rządziło szczucie Polaków jednych na drugich. Nie zamknijcie się w kokonie obojętności" - apelował Jurek. - "Mam tyle lat, że mogą strzelić mi w łeb. Ale nie zgodzę się, żeby Polska staczała się w dół. Bo Polska stacza się w dół. Hej, Kraków, szanowny panie, niech pan nie porównuje tęczowej flagi do nazizmu. Nie jest pan synem boga, nawet nie jest pan sługą boga, jest pan przeciętnym Kowalskim i pan musi odpowiadać za swoje słowa! Nie jest pan królem, nie jest pan faraonem, nie jest pan nietykalny. My wiemy, co to jest nazizm! Nazizm to jest puszczanie ludzi do gazu, to jest strzelanie w łeb, to jest mordowanie. Odpierdol się pan od tych spraw! Nie masz pan pojęcia o życiu! Nie masz pan pojęcia o świecie! Nie masz pan pojęcia o Polakach. Pan dajesz zgodę na faszym. Na ONR! Na faszystowskie zachowania! (...) Możecie mi strzelić w łeb, możecie mnie zarąbać!"

"Jednak mam wrażenie, że tak jak 2018 rok był rokiem tęczowej, marszowej rewolucji, tak po Białymstoku nastąpiło przebudzenie sojuszniczej mocy. To co się tam stało nikogo nie zostawiło obojętnym." - Monika Tichy

Rozumiem i podzielam jego frustrację... Było to widać szczególnie w chwili, gdy szliśmy przez Pole w spontanicznym Marszu Równości, nie chronieni, ale bezpieczni i akceptowani. Pol'and'Rock nie jest niestety reprezentatywny dla Polski, z której chcielibyśmy być dumni, ale jest coraz trudniej. Na Festiwalu mamy chwilę oddechu, mamy powiew wolności, migotanie różnorodności, reprezentację wszystkich kolorów, dobro i braterstwo, peace and love. Ale dookoła nas jest Mordor. Coraz brutalniej zaciska się wokół naszej tęczy brunatna pięść.

Jednak mam wrażenie, że tak jak 2018 rok był rokiem tęczowej, marszowej rewolucji, tak po Białymstoku nastąpiło przebudzenie sojuszniczej mocy. To co się tam stało nikogo nie zostawiło obojętnym. Zauważ, że w całym tym tekście używam tylko słowa "Białystok" i od razu wiadomo, że chodzi o nakręcaną propagandą homofobiczną przemoc przeciwników Marszu. "Białystok" stał się hasłem. Białystok stał się punktem zwrotnym historii, po którym już nic nie będzie tak samo jak przedtem. Nagonka na nieheteronormatywnych jeszcze nigdy nie była tak wielka, ale zaangażowanie w ich sprawy w dookolnym świecie - również.

Nie jesteśmy sami.