Jak warszawskiego Ruchu Homoseksualnego nie zarejestrowano

Warszawski Ruch Homoseksualny był pierwszą polską organizacją, która w schyłkowym PRL-u chciała na szeroką skalę działać na rzecz mniejszości seksualnych. Pozostali nieformalną grupą, ponieważ próby rejestracji zostały utrącone przez ówczesną władzę. Historię starań WRH o legalizację prześledził Krzysztof Tomasik w poszerzonym wydaniu „Gejerelu”, które właśnie ukazało się na rynku.

Mimo realnych osiągnięć Warszawski Ruch Homoseksualny był krytykowany przez część własnej społeczności. Maciej, bohater reportażu z tygodnika „Wprost” z 1988 roku, mówił autorowi tekstu: „Ogarnia mnie pusty śmiech, gdy słyszę o próbach zarejestrowania w Polsce towarzystwa gejów. To niemożliwe, a poza tym jak oni się do tego zabierają! Tyłem do kamery? Czy to nie absurdalne, że faceci, którzy chcą, żeby społeczeństwo ich zaakceptowało, kryją swoje twarze i swoje nazwiska? To wszystko, co oni robią, jest niewiarygodne. Hucpa, i tyle!”. Maciej nawiązuje do programu telewizyjnego Halszki Wasilewskiej Rozmowy intymne, w którym na przełomie 1987 i 1988 roku jako reprezentanci Warszawskiego Ruchu Homoseksualnego udział wzięli Waldemar Zboralski i Jarosław Taran, siedząc tyłem do kamery. Sam Maciej jednak również występuje w reportażu „Wprost” anonimowo, dodatkowo zamieszczono pod nim adnotację, że „imiona i wszystkie szczegóły, które pozwoliłyby zidentyfikować bohaterów tekstu, zostały zmienione”.