Babę zesłał Bóg: koleżanka mojej córki

- Anna Bajroniczna -

Nadaktywność – tak można określić proces, jakiemu dobrowolnie poddaje się wiele par homoseksualnych. Chcąc przekonać rodziców partnera/partnerki o tym, że związek z ich synem bądź córką jest dla nich czymś ważnym, próbują być milsi, wspanialsi i idealniejsi niż ustawa przewiduje. Spotykam się czasem z określeniem „Jakbym miał przepraszać za to, że jestem gejem i kocham ich syna z wzajemnością. Jestem przemiły dla jego matki, jak chce gdzieś to ją wiozę samochodem, załatwiam z nią te jej cosobotnie sprawunki, a mimo to w niedzielę, przy obiedzie, słyszę o tym, że jestem kolegą, że taki wspaniały, przystojny i kiedy ja sobie znajdę dziewczynę, że oboje się marnujemy, żyjąc tak razem jak dwaj starzy kawalerowie, że nam baby trzeba”. Osoby homoseksualne często nieświadomie swymi postawami przepraszają wręcz rodziny swoich partnerek/partnerów za to, że zaistnieli w ich życiu. Podskórnie czują, iż cały czas muszą być idealni, a to i tak za mało. Nigdy bowiem nie będą tak idealni, jak idealna w oczach rodziców partnera/partnerki byłaby na ich miejscu osoba przeciwnej płci.

Bycie dobrym partnerem nie wystarczy. Nie jest ważne, czy Twoja partnerka wynajmuje mieszkanie, czy też ma własny dom, dobrze płatną pracę i niezły samochód. Nie jest ważne, że siedzi przy Twoim łóżku kiedy chorujesz i dzwoni do Ciebie z pytaniem co chcesz zjeść na kolację. Nie jest również ważne to, że próbuje znaleźć wspólny kontakt z Twoimi rodzicami. Słucha wywodów Twojej matki na temat tego, czy lepsze są patelnie z teflonem, czy bez, albo próbuje wzbudzić sympatię w Twoim ojcu, oglądając wspólnie jego ulubione filmy. Kiedy przyjedziesz sama usłyszysz dobrze Ci znane „To kiedy przyprowadzisz jakiegoś mężczyznę?”. Na urodzinach babci, o ile pójdziesz z partnerką, będziesz włączona w grę udawania, że kobieta, z którą sypiasz jest jedynie Twoją dobrą znajomą, która akurat nie miała w planach żadnej randki z facetem, dlatego przyszła popatrzeć jak 80-letnia staruszka dmucha świeczki i zajada tort czekoladowy. Dlaczego dzieje się tak w wielu rodzinach? Dlaczego być może Ty również znajdujesz się wśród osób, których to dotyczy? Dlatego, że jakkolwiek cudownym nie byłby Twój związek z osobą tej samej płci, dla Twoich rodziców najważniejsze i tak jest to, co Twoja Weronika, Monika, Karol, Robert czy Alicja ma – a raczej czego nie ma – w spodniach…


Jak oceniasz swoje relacje z rodzicami Kingi?
Klaudia: Są sztucznie dobre, jeżeli nie mówimy na głos o tym, że jesteśmy parą. Dopóki jedynie się uśmiecham i jedynie jestem koleżanką, dopóty jest dobrze. Wystarczy, żeby Kinga powiedziała matce coś, co wskazuje na to, że jesteśmy parą i zaczyna się piekło.

Co na przykład?
Klaudia: To nie musi być coś wielkiego. Wystarczy, że powie „byłyśmy w Ikei i kupiłyśmy sobie nowe łoże małżeńskie, to stare już było niewygodne”.

Kinga: Tak, chodzi o to, że moi rodzice od razu sobie w głowie uświadamiają to o czym i tak wiedzą, ale czego nie dopuszczają na co dzień do siebie.

Uświadamiają sobie, że śpicie razem w tym łożu małżeńskim, a nawet - o zgrozo – kochacie się w nim?
Kinga: Dokładnie tak. Z tym łóżkiem to akurat prawdziwa historia. Byłyśmy w kuchni z moją matką, przyjechałyśmy latem, żeby skorzystać z ich kuchni i robić przetwory. My wynajmujemy małe mieszkanko, w kuchni nie ma warunków do większych zamysłów kulinarnych…

Klaudia: ...No i wtedy padła informacja o tym nieszczęsnym łożu. Matka Kingi skwitowała to stwierdzeniem, że łoże małżeńskie jest dla małżeństwa, a my powinnyśmy się przestać wydurniać, bo na wieczność zostaniemy starymi pannami, żaden facet nas nie zechce. Nie wytrzymałam i powiedziałam, żeby zapytała nas, czy my w ogóle chcemy jakiegokolwiek faceta. Odpowiedziała tylko, żebym nie była bezczelna.

Jednak jesteście ze sobą już 8 lat, wasze rodziny chyba zauważają, że nic nie zapowiada, aby miało się to zmienić?
Kinga: To jest tak, że nasz związek zawsze będzie tym o gorszej jakości. Moja siostra jest ze swoim mężem od 5 lat, w tym 2 lata po ślubie, a więc są ze sobą o 3 lata krócej niż my. Mimo to, gdyby oni się rozstali, to dla moich rodziców byłaby to tragedia, a gdyby mój związek się rozpadł - tragedii by nie było.

Może tak ci się tylko wydaje? 8-letni związek ciężko skwitować zwykłym „oj tam, oj tam”.
Kinga: Niestety nic mi się nie wydaje. Jakiś rok temu miałyśmy mały kryzys. Klaudia była wtedy chwilowo bez pracy, ja miałam dużo stresu w swojej pracy, kłóciłyśmy się o pierdoły i serio było nieciekawie. Kiedy raz pożaliłam się matce, bo zwyczajnie myślałam, że mnie jakoś wesprze, czego wtedy potrzebowałam, to spotkałam się jedynie z jej zdziwieniem. Powiedziała „Nie rozumiem, ludzie mają konflikty ze swoimi współlokatorami. Jak się nie dogadacie to po prostu każda z was wynajmie mieszkanie w innym miejscu”. Powiedziałam jej, że Klaudia nie jest moją współlokatorką, a partnerką, w odpowiedzi usłyszałam, że gadam głupoty.

Klaudia: Rozstanie pary lesbijek to dla rodzin nie tragedia, a święto. Czasem nawet nie potrafią udawać, że ich to ruszyło. Gotowi urządzić imprezę i świętować. Zanim poznałam Kingę byłam 4 lata w innym związku, rozpadł się, bo miałyśmy z moją eks inne plany na życie, których nie byłyśmy w stanie pogodzić. Kiedy powiedziałam o tym moim rodzicom, na drugi dzień miałam telefon od ojca, który mnie radośnie poinformował, że jego przyjaciel ma fantastycznego syna. Młody, zdolny, pracowity, może się z nim na randkę umówię?

Jaka była twoja reakcja?
Klaudia: Oczywiście na nich nawrzeszczałam, byłam wściekła. Przez pół roku nie mogliśmy dojść do porozumienia. Ja cierpiałam z powodu rozstania, a oni nie rozumieli w czym problem. Kiedy przedstawiłam im Kingę matka zapytała czemu i za co ją tak karzę, że już myślała, że mi wywietrzały z głowy te głupoty i się wreszcie ustatkuję jak porządny człowiek.

Widzę, że mamy ze sobą coś wspólnego. Jakiś czas temu usłyszałam „Miałam nadzieję, że przeszły ci już te lesbijskie rzeczy”.
Kinga: Dobry slogan na koszulkę! „Jestem lesbą i robię lesbijskie rzeczy”.

Tak, śmieję się ze znajomymi, że to takie lesbijskie przetwory na zimę. Znajomy co jakiś czas ironizuje, żebym już skończyła z tymi „lesbijskimi rzeczami”. Jednak cały ten śmiech w rzeczywistości jest śmiechem wypływającym z jakiejś wewnętrznej bezsilności. Reakcją obronną w beznadziejnej sytuacji.
Klaudia: My też odreagowujemy. Też chyba z bezsilności…

Jak odreagowujecie?
Klaudia: Idąc do naszego małżeńskiego łoża śmiejemy się czasem, że jest nam bardzo przykro, że znów dziś rozczarujemy nasze matki.

Kinga: A dziś dodatkowo będziemy w nim robiły dużo lesbijskich rzeczy…

Kolejna rozmowa na drugiej stronie.