5, 10… 15?

- Monika Kaczmarska -

W roku 2004 miałam 15 lat. Dokładnie w tamtym roku zaliczyłam swój pierwszy poważny (i jeden z pierwszych w ogóle) coming out; przed własną mamą. Zdążyłam się już wcześniej naczytać mądrości z PWN-owskiej encyklopedii, która informowała mnie, że cierpię na zaburzenie identyfikacji płciowej (nie miałam wtedy pojęcia o istnieniu heteronormy czy heteroseksizmu, więc zupełnie nie wiedziałam, skąd taki ogląd sprawy). Udało mi się też przynajmniej kilkakrotnie znaleźć jakieś strzępki informacji, że wszystko ze mną w porządku. Byłam pełna entuzjazmu i obaw, pełna lęku i ciekawości, co przyniesie przyszłość. Bardzo chciałam wierzyć, że wszystko będzie dobrze i że, kiedy będę dorosła, moje relacje z kobietami będą traktowane jak równoprawne względem heteroseksualnych, także przez państwo.

Dziś jest jeden z pierwszych dni maja 2014, 10 lat później. Kilka dni temu skończyłam 25 lat, za kolejnych parę będę świętować 5 rocznicę związku ze wspaniałą kobietą, z którą bardzo chciałabym spędzić jeszcze kolejne wielokrotności 5-tki. Jestem w zupełnie innym punkcie swojego życia niż 10 lat temu. Pamiętam, że na początku naszej relacji pół żartem, pół serio mówiłam, że na piątą rocznicę weźmiemy ślub. Chciałam tego (mam podstawy sądzić, że Agnieszka również), naprawdę z głębi serca tego pragnęłam. Niestety, dzień 13 maja 2014 nie będzie mógł być datą naszego ślubu… ja ruszyłam do przodu, trochę (choć nie do końca) dojrzałam, za to Polska w kwestii prawa osób LGBT do założenia rodziny i prawnego usankcjonowania związku jest dokładnie tam, gdzie była 10 lat temu. Czyli nigdzie…

W zeszłym roku znów pojawił się projekt ustawy o związkach partnerskich, a dokładniej kilka projektów. Tym razem trafiły do Sejmu, przy czym już na wstępie wszystkie zostały odrzucone. A my, osoby nieheteroseksualne, żyjące/chcące żyć w jednopłciowych relacjach dowiedzieliśmy się (to tylko między innymi), że nasze związki są jałowe, jesteśmy bezużyteczni dla społeczeństwa, traktujemy drugą osobę przedmiotowo i jesteśmy zagrożeniem dla cywilizacji europejskiej. Posłowie grzmieli z mównicy, na czele z dość powszechnie znaną dzięki temu posłanką Krystyną Pawłowicz. Dzielnie bronili ojczyzny przed… jej córkami i synami.

Teraz, w maju 2014, patrzę na okładkę „Newsweeka”, na której widnieją dwie uśmiechnięte kobiety z małym chłopcem i pieskiem. Przy nich hasło „Uciekły z dusznej Polski”. Dziewczyny ze zdjęcia, Kamila i Beata, to para, która dwa lata temu (wtedy jeszcze pod fikcyjnymi imionami) zgodziła się opowiedzieć o rodzinie, jaką stanowią ze swoim synkiem, Julianem. Wyemigrowały. Do Wielkiej Brytanii. Miały dość. Dość słuchania o jałowych związkach, o tym, że gej to (prawie) każdy pedofil, że homoseksualna para nie może wychowywać dzieci. Nie takiej przyszłości chciały dla swojego syna. Patrzę na tę okładkę i myślę sobie „Brawo! Brawo, panie posłanki i panowie posłowie! Oto świetny przykład, że udało Wam się, wygoniliście homoseksualną plagę z Polski!”.

Teraz pora na mały coming out. Nazywam się Monika Kaczmarska. Jestem Polką. I jestem lesbijką. Moja dziewczyna jest Polką. Mówię po polsku i nie wyobrażam sobie (choć studiowałam obcą filologię i uwielbiam się uczyć cudzej mowy), żebym na stałe miała na co dzień używać innego języka. Czerpię niewypowiedzianą radość z podziwiania piękna polskiej przyrody i polskich kobiet. Krótko mówiąc – kocham Polskę i… kocham moją partnerkę. Nie chcę wybierać pomiędzy nimi, nie chciałabym czuć, że do końca szczęśliwa z moją ukochaną mogę być tylko poza Polską. A moje odczucia idą coraz bardziej w tym kierunku… Kiedy widzę, że Polskie Radio zadaje pytanie, czy w Polsce panuje dyktatura mniejszości; niejaki Dariusz Oko, ksiądz katolicki, specjalista od dowodzenia, że gej=pedofil, jest zapraszany do mediów jako ekspert, sędzia wydaje wyrok stwierdzający, że słowo „pedał” nie jest obraźliwe a znana aktorka sugeruje, że teatrem trzęsie homolobby i nie widzi w tym stwierdzeniu nic zdrożnego; wtedy zastanawiam się, czy – jeśli coś się prędko nie zmieni – wyjazd z kraju nie okaże się jedyną opcją pozwalającą zachować godność i zdrowie psychiczne.

Ile jeszcze lat upokorzenia ja jestem/my jesteśmy w stanie wytrzymać? 5? 10? A może 15?

W roku 2003 w tygodniku „Przegląd” ukazał się artykuł Bożeny Umińskiej pod tytułem „Dwie lesbijki, gej plus dziecko” (tekst dostępny na stronie czasopisma, serdecznie polecam lekturę całości), w którym autorka opisuje sytuację, w której reakcją na homofobiczne wypowiedzi jest (dosłowna i metaforyczna) ucieczka:

„W zasadzie ta sala powinna eksplodować.
Ale nie eksplodowała. Raczej implodowała. Ten i ów, ta i owa - wyszli. No pewnie, obraża się ich, to wychodzą, co będą słuchać. Bo tu, w Polsce, kiedy jesteś gejem, lesbijką, kobietą czasami, Żydem, czarnym czy kim tam jeszcze, to cicho wychodzisz, gdy tobą poniewierają. I cieszysz się, że możesz wyjść. […] Więc wychodzą, gdyż nie czują, że mają prawo - a może i powinność - odpowiedzieć człowiekowi, który ich obraża, który poniewiera ich ludzką godnością, ostro i stanowczo: - Starczy. Niech sobie pan/pani nie pozwala jak krokodyl bez kagańca! […] Świetnie to rozumiem, że osoby homoseksualne w homofobicznej Polsce nie czują się niejako legalne. A nie czując się legalnie, tym bardziej zatwierdzają swoją nielegalność. Tak działa błędne koło, którego istnienie nie jest legendą”.

Jestem przekonana, że ucieczka – czy to z sali, czy wyjazd z kraju – nie jest najlepszym rozwiązaniem. Dlatego korzystając z okazji apeluję do Was – przestańmy uciekać, przestańmy się chować, udawać, że nas nie ma.

Wyegzekwujmy swoje prawa, nasze ludzkie prawa. Musimy to zrobić my sami. Wszystko wskazuje na to, że nikt nie zrobi tego za nas ani dla nas, a wielu będzie się starało nam to utrudnić. Nie będzie łatwo, ale gra jest warta świeczki.

ZRÓBMY SOBIE DOBRZE W POLSCE!

Tekst ukaże się w gazetce przygotowanej z okazji krakowskiego Marszu Równości, który już w sobotę!