Kochać ponad i mimo wszystko

To było dla nas święto. Zaczęło się od chwili, w której Alicja zadzwoniła do mnie. Byłam wtedy w pracy. Usłyszałam: ‘”kochanie, jedziemy na premierę spektaklu ALICJA ♥ ALICJA do Warszawy”. Tego dnia nie mogłam się już na niczym skupić. Ala przyszła po mnie do pracy. Od razu podjęłam decyzję o zakupie nowej sukienki. Święto to święto. Nic nie wiedziałam, niczego się nie spodziewałam, ale marzyłam o tym spektaklu. Udało się.

Zaczęłyśmy wszystko planować. Przejazd, hotel, miejsca, które musimy odwiedzić będąc w stolicy. Dużo rozmawiałyśmy, o sztuce, o naszych oczekiwaniach. Zaprosiłyśmy nawet znajomych do nas, żeby pochwalić się wygraną. Święto to święto. Trzeba to uczcić. Tydzień minął tak szybko, że nawet nie zorientowałyśmy się kiedy byłyśmy już spakowane i biegłyśmy na pociąg.

Warszawa przywitała chmurami, ale my byłyśmy tak szczęśliwe, że podobało się nam wszystko, nawet pogoda. Ruszyłyśmy na spektakl. Przystanek „Och Teatr „ – wychodzimy z tramwaju, już wtedy czułam, że nogi trzęsą mi się z ekscytacji. W teatrze fotoreporterzy, dużo ludzi, znane twarze. Zajęłyśmy miejsca. Scenografia jest prosta, stolik i dwa krzesełka. Jeszcze przed rozpoczęciem spektaklu jedna z bohaterek wpada na scenę. Przestraszona, zmieszana, drżącym głosem informuje nas, że ‘”to się jeszcze nie zaczęło, ja tylko wodę tu przyniosłam”. Wprowadza nas w pewien stan, który jak się potem okazuje, ogarnia publiczność do tego stopnia, że całkowicie zaciera się granica między rzeczywistością, a kreacją aktorską.

Spektakl się rozpoczął. Chwyciłyśmy się za ręce. Stają przed nami Alicja i Alicja. Inteligentne, piękne, pełne pasji i trosk, wyjątkowe, równocześnie normalne, po prostu ludzkie. Zabierają nas do swojego świata. Świata pełnego pięknych chwil i chwil naznaczonych szarą codziennością. Świata przepełnionego radością i bogatego w smutek i rozczarowanie. Świata wspomnień - cudownych , a także tych, które chce się wymazać z pamięci. Świata w którym chce się krzyczeć „chwilo trwaj” i tego, kiedy na usta ciśnie się przerażające „nie mam już siły”. Przenoszą nas do swojego świata, który przede wszystkim wypełniony jest miłością. Miłością prawdziwą i szczerą.

Poczułam dziwne drapanie w gardle, oglądam dalej z zapartym tchem. Coraz mocniej ściskam dłoń Alicji. Nagle usłyszałam, że Ala płacze. Zrozumiałam, że czuje to co ja. Widzimy przed sobą kobiety. Tak inne od nas, a jednocześnie tak podobne. Słyszymy jak żyją, czego się boją, co uwielbiają, jak bywa trudno. Ta sztuka jest o nas, o naszym życiu. Tutaj w Polsce. Zaczęłam płakać, już się z tym nie kryłam. Alicja też płacze, płaczemy ,a za chwilę śmiejemy się ze wszystkich sił, potem znowu płaczemy. Tak już do końca.

Kiedy spektakl dobiegł końca, drżałyśmy z emocji. Chciałyśmy tyle sobie powiedzieć, ale niewiele udawało się ubrać w słowa. Brawa, podziękowania, kwiaty, szampan. A my zaczarowane. Nie mogłyśmy uwierzyć, że to był tylko spektakl, scenariusz, aktorki…

ALICJA ♥ ALICJA to coś więcej niż sztuka. To historia miłości odbita w lustrze rzeczywistości. Pełnej lęków, nietolerancji, braku zrozumienia i cierpienia. Jest w niej jednak coś co napawa nadzieją i rozbudza radość. Fakt, że miłość o której mowa okazuje się być silniejsza od wszystkich trudności, które spotykamy codziennie.

Alicja kocha Alicję ponad wszystko i mimo wszystko.

(mp)



ALICJA ♥ ALICJA
Premiera: 16 listopada 2013
Przekład: Joanna Derkaczew
Reżyseria: Maria Seweryn
Scenografia i kostiumy: Małgorzata Domańska
Światło: Waldemar Zatorski
Asystent reżysera i producent wykonawczy: Marta Więcławska
Występują: Aleksandra Domańska, Aleksandra Grzelak

Kolejne spektakle: 19, 25, 26 stycznia oraz 8 i 22 lutego.