Za Biblię do więzienia i groźne pocałunki

- Ewa Tomaszewicz -

Czy za cytowanie Biblii można pójść do więzienia?

Zapewne można. Choć nie za cytowanie św. Pawła, za co ponoć skazano w szwedzkiego pastora Åke Greena. Tyle, że ani go ostatecznie nie skazano, ani nie za to. Co tak naprawdę powiedział Green? Zaczął od Biblii, to prawda. I gdyby na tym skończył, prawdopodobnie nikt by się nie oburzył, sęk w tym, że uznał za właściwe dołożyć do tego własną interpretację słów apostoła. Stwierdził, że akceptacja homoseksualności otwiera drogę pedofilii i zoofilii. Nazwał osoby homoseksualne rakiem na ciele społeczeństwa i zboczeńcami, a także ostrzegł przed klęskami żywiołowymi, którymi Bóg ukarze Szwedów za uznanie perwersji za normę. I w końcu stwierdził, że homoseksualność jest kwestią wolnego wyboru i każdy może być od niej uwolniony.

Sprawa Greena przeszła przez wszystkie instancje szwedzkiego sądu. Ostatecznie Sąd Najwyższy go uniewinnił, choć jednocześnie uznał, że pastor złamał szwedzkie prawo zakazujące nawoływania do nienawiści. Spotkała go jednak inna kara – został usunięty z Zakonu Templariuszy Dobrych, który stwierdził, że jego poglądy na temat homoseksualności są w konflikcie z nauczaniem stowarzyszenia.

Czy bycie lesbijką lub gejem jest bardziej niebezpieczne od palenia?

To zależy, jak na to spojrzeć. Gdyby za punkt odniesienia wziąć kraje, w których homoseksualność karana jest śmiercią lub więzieniem, ta teza byłaby całkiem uprawniona. Kłopot w tym, że bynajmniej nie to ma na myśli bodaj najbardziej znany homikożerca na świecie Paul Cameron, gdy opowiada o swoich badaniach, z których wynika, że osoby nieheteroseksualne żyją dużo krócej, mają setki partnerów miesięcznie, powszechnie molestują dzieci i wychowują je na homoseksualne, roznoszą choroby i tak dalej, i tak dalej... Błędom (choć tu akurat raczej należałoby mówić o świadomej manipulacji i oszustwach) popełnionym przez owego pana w jego wieloletniej pracy „naukowej” poświęcono już niejeden sążnisty elaborat (ciekawym polecam np. ten tekst), więc skupię się tylko na kilku przydatnych informacjach.

Paul Cameron został usunięty Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego w 1983 roku. Organizacje zrzeszające naukowców, między innymi Towarzystwo Psychologiczne stany Nebraska, Amerykańskie Towarzystwo Socjologiczne i Kanadyjskie Towarzystwo Psychologiczne wielokrotnie odcinały się od jego teorii i krytykowały go za nadinterpretację i fałszowanie wyników oraz brak warsztatu naukowego. Jego badania były również kwestionowane na gruncie sądowym, udowodniono mu między innymi krzywoprzysięstwo w sprawie o molestowanie.

A skoro już o molestowaniu mówimy, właśnie z tym przykrym tematem wiąże się bodaj moja ulubiona historia dotycząca pana C. Otóż przy okazji kampanii na rzecz ograniczenia praw osób nieheteroseksualnych w Nebrasce wygłosił wykład o tym, jakie to straszne zagrożenia wiążą się z obecnością osób homoseksualnych w społeczeństwie. Koronnym dowodem miała być opowieść o czterolatku, który miał paść ofiarą brutalnej napaści seksualnej w miejscowym supermarkecie. Sęk w tym, że owa historia nigdy nie miała miejsca. Zresztą sam Cameron, przyciśnięty po wykładzie, przyznał, że słyszał jedynie taką plotkę.

Z rzeczy zabawnych, jedną z „ulubionych” praktyk pana C. jest… całowanie. W wydanym w 1978 roku „Chrześcijańskim przewodniku po seksualności dla nastolatków” stwierdził m.in., że całowanie „należy prawdopodobnie do najbardziej groźnych praktyk, jakie rozpowszechnione są w naszej kulturze. Nie znam żadnego sposobu, by dokładnie porównać rozmaitość chorób przekazywanych przez stosunek płciowy z tą rozpowszechnianą przez wymianę płynów poprzez usta, jednak podejrzewam, że znacznie bardziej niebezpieczne choroby przenoszone są tą właśnie drogą niż drogą płciową”.

Czy dzieci wychowywane przez pary jednopłciowe różnią się od wychowywanych w parach różnopłciowych?

Nie, a według niektórych badaczy, są bardziej empatyczne i otwarte. No chyba, że tym badaczem jest nowa gwiazda homofobicznych mediów Mark Regnerus, któremu z analizy bynajmniej nie własnych, ale przeprowadzonych przez naukowców z Austin, badań wyszło, że dzieci osób homoseksualnych częściej mają myśli samobójcze, problemy ze znalezieniem pracy i utrzymaniem związków. Kłopot w tym, że owe wnioski nie dotyczyły dzieci wychowywanych przez dwie mamy czy dwóch ojców, bo tych Regnerus w ogóle nie uwzględnił. Kogo zatem uwzględnił? Otóż za dzieci wychowywane przez osoby homoseksualne uznał wszystkie, u których jedno z rodziców (ojciec lub matka) przynajmniej raz zaangażowało się w relację z osobą tej samej płci. Co zabawne, sam przyznał, że nazywanie ich „mamą lesbijką” czy „tatą gejem” jest tak naprawdę umowne, co nie przeszkodziło mu w rozciągnięciu wniosków z badania na całą populację dzieci wychowywanych przez osoby nieheteroseksualne. Nie przyszło mu też rzecz jasna do głowy, by porównać np. dzieci wychowywane przez samotne osoby heteroseksualne z dziećmi wychowywanymi przez samotne osoby homoseksualne czy by zrobić to samo z dziećmi rozwiedzionych rodziców. Nie, wrzucił wszystkie dzieci „mam lesbijek” i „ojców gejów” do jednego worka i porównał z dziećmi wychowywanymi w pełnych rodzinach heteroseksualnych.

Czego więc tak naprawdę dowiedzieliśmy się z jego badania? Że rodziny, w których rodzice są różnej orientacji seksualnej, są bardziej nieszczęśliwe od innych. Nobel gwarantowany.