Homo w Chinach Ludowych

Około siedmiu procent liczącej 1,3 miliardowej populacji Chin jest statystycznie biorąc homoseksualna... lecz będąc w Chinach gejem lub lesbijka nadal nie ma się łatwo. Przynajmniej 80 procent z 30 milionów chińskich homoseksualistów (przypuszczalne dane) jest żonatych z osobą płci przeciwnej z powodu "nacisków społecznych". (racjonalista.pl)

Kto jednak próbowałby w chińskich wyszukiwarkach znaleźć coś na temat homoseksualizmu stwierdziłby ze zdumieniem, że nadal nie jest to możliwe. Przy całej otwartości w sprawach seksu Chińczycy nie zdecydowali się na informowanie w Internecie swego społeczeństwa o istnieniu innych orientacji seksualnych.

Coś się jednak powoli zmienia

Do roku 2001 homoseksualizm uchodził w państwie środka za chorobę psychiczną, potem zaczęto przełamywać tabu. Rewolucja seksualna dotarła do szkół. Na Uniwersytecie w Szanghaju zaczęto pierwsze kursy o kulturze gejowskiej. Zainteresowanie było wielkie.

Sun Zhongxi jest seksuologiem. Jego studenci zaczynają jednak dopiero wtedy nadstawiać uszu gdy w swych wykładach dochodzi do rozdziału: homoseksualizm. Od razu zauważyłem, jak zajmujący to temat dla studentów- informuje Sun w chińskim dzienniku "Shanghai Daily".

Profesor wyciągnął zatem konsekwencje i w najbliższym semestrze zaproponował oddzielne seminarium na renomowanym Uniwersytecie Fudan w Szanghaju na temat: "homoseksualizm i kultura gejów". Miejsc na seminarium zabrakło. Na 100 przewidzianych miejsc zgłosiło się kilkuset studentów.
Sun poprzez swoje seminarium pragnie przełamać ignorancję i uprzedzenie w stosunku do homoseksualistów. - jest to zupełnie nowe nastawienie w Ludowej Republice Chin. Nieśmiało dołącza się zatem do trwającej od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku rewolucji seksualnej. Co ciekawe środowisko uniwersyteckie uchodziło do niedawna za bastion pruderii seksualnej.
Jeszcze całkiem niedawno studentki i studenci nie mogli się pobrać przed zakończeniem studiów, nie mówiąc już o uprawianiu seksu. Kto przed uzyskaniem dyplomu został przyłapany- temu groziła exmatrykulacja. W grudniu, w Światowy Dzień Walki z AIDS, władze najbardziej pruderyjnego uniwersytetu w Pekinie zakazały rozdawania darmowych prezerwatyw na terenie campusu.
Od pewnego czasu studenci protestują przeciw pruderyjnym towarzyszom i skostniałej moralności seksualnej. Wprawdzie zakaz zawierania małżeństw upadł, homoseksualizm jest jednak nadal tematem tabu. Przy czym miłość przedstawicieli tej samej płci była przed rokiem 1911 w czasach wielkich chińskich dynastii bardzo rozpowszechniona. "Stosunki homoseksualne obok zwykłych małżeńskich były zupełnie normalne" - twierdzi - Mechthild Leutner, Sinolog z Wolnego Uniwersytetu w Berlinie. Odnajdujemy tu bogatą paletę nazewnictwa, jakiego dawny język chiński używał do określania homoseksualizmu. Miłość jednopłciowa określana była "namiętnością podciętego rękawa" lub też "podzieloną brzoskwinią".

"Tak długo jak rozmnażanie oraz trwałość rodziny nie były zagrożone, społeczeństwo akceptowało bez problemu stosunki homoseksualne"- wyjasnia Leutner. W dzisiejszym komunistycznym społeczeństwie Chin niewielu gejów i niewiele lesbijek przyznaje się do swej orientacji. Ponad 90 procent homoseksualnych Chińczyków żyje w heteroseksualnych związkach małżeńskich, by ukryć swoje skłonności. Dzieje się to pod wpływem nacisku ze strony przyjaciół, sąsiadów, kolegów z pracy. Eksperci oceniają, ze ok. siedmiu procent 1,3 miliardowej populacji Chińczyków jest homoseksualna. W ostatnich latach oficjalne, sztywne prawodawstwo Partii Komunistycznej staje się jednak bardziej liberalne. Od 1997 stosunki analne między mężczyznami nie podlegają karze, od 2001 homoseksualizm nie jest już uważany za chorobę psychiczną. A przecież do niedawna, po zwycięstwie rewolucji komunistycznej w 1949, homoseksualiści byli uosobieniem dekadencję zachodu i bezwzględnie tępieni.

Tymczasem jednak pierwsze pączki rozwijającej się nieśmiało gejowskiej sceny poważyły się na niezwykle odważny krok w stosunku do Partii Komunistycznej- skradły jej jedno z podstawowych pojęć "Tongzhi" (towarzyszu!), które awansowało do roli wołacza, modnego sposobu zwracania się do siebie w kręgach gejowskich. Szanghaj i Pekin stanowią centra ruchu LGBT we wschodnich, zurbanizowanych prowincjach kraju. Seminarium na Uniwersytecie Fudan jest koronnym dowodem, na to, iż rewolucja seksualna przybiera na sile także w kręgach akademickich.

Na seminarium kilka wykładów wygłosi także Gao Yanning z Instytutu Zdrowia Narodowego. Lekarze już przed dwoma laty zaproponowali seminaria i wykłady na temat Homoseksualizmu oraz zagrożeń AIDS. Tytuł seminarium: Homoseksualiści, zdrowie, społeczeństwo i nauka. Już wtedy naukowcy wkraczali na zupełnie nowe obszary nauki. Badania porównawcze prowadzone w gejowskich barach stanowią integralną część programu studiów, na gościnnych wykładach docenci i profesorowie różnych specjalności głoszą interdyscyplinarne prelekcje o homoseksualizmie. Qin Shide z Uniwersytetu Qingdao dokonał w trakcie takiego wykładu oficjalnego coming- outu. Jego dwugodzinny wykład o niebezpieczeństwach związanych z AIDS, sferach erogennych mężczyzny oraz onanizmie wywołał ponoć na twarzach niektórych studentów rumieniec wstydu.

Uświadomienie w sprawach Aids jest jednym z pilniejszych problemów w Chińskiej Republice Ludowej. W czasie trwania Światowej Konferencji dot. AIDS w Bangkoku eksperci przestrzegali, że właśnie w Chinach liczba osób zainfekowanych może od roku 2010 wzrosnąć do dziesięciu milionów. Ta pandemia, przyczynia się również do uprzedzeń w stosunku do osób homoseksualnych. -Będziemy przekazywać studentom właściwy obraz homoseksualistów i dzięki temu być może uda się nam przełamanie uprzedzeń i stereotypów oraz zapobieganie dyskryminacji - twierdzi Gao, który na uniwersyteckim seminarium walczyć pragnie z wszechobecną ignorancją chińskiego społeczeństwa.
W trakcie przygotowań teoretycznych do seminarium okazało się, ze naukowcy wkraczają na ziemię dotychczas nie odkrytą. Materiały seminaryjne dot. Homoseksualizmu stanowią w Chinach rzadkość, podręczników nie ma, przynajmniej na razie.

W kwietniu 2001 homoseksualizm został skreślony z chińskiej listy zaburzeń psychicznych. Do tej pory uznawany był za chorobę. 16 grudnia 2005 chińscy geje i lesbijki Chinki mogli obchodzić swoje pierwsze święto narodowe.

Dokładnych danych na temat liczby osób homoseksualnych w Chinach nie ma, nie jest możliwe zgromadzenie odpowiednich danych. Szacunkowo może ich być od 5 do 40 milionów. Badania prowadzone w Internecie dały cyfrę jeszcze większą: 91 milionów co odpowiada 7 procentom chińskiego społeczeństwa.

Źródło Spiegel Online, tłum. Janusz Boguszewicz



Chińczycy nie należą do tolerancyjnych społeczeństw. Występują wśród nich duże uprzedzenia. Tolerancja w kraju wzrasta jednak z każdym rokiem, i to zarówno wśród władz, jak i zwykłych obywateli. Jak pokazuje sonda internetowa przeprowadzona w 2000 roku - 48,15% biorących w niej udział akceptuje osób homoseksualne, 30,9% nie akceptuje, 14,46% nie ma zdania na ten temat, a dla 7,26% jest to obojętne. Natomiast przeprowadzone w 2003 roku badanie opinii publicznej pokazało, iż 44% Chińczyków uważa, że pary homoseksualne powinny mieć takie same prawa jak małżeństwa. Nie ma tutaj żadnych radykalnych konserwatywnych ani liberalnych aktywistów. Wynika to ze specyfiki kultury chińskiej, w której homoseksualizm jest bardzo dobrze udokumentowany w literaturze i historii kraju. Aktywność środowisk homoseksualnych nie ma tu nic wspólnego z zachodnim (protesty, sądy itd.). W kampanie w obronie praw gejów i lesbijek włączają się znane osobistości (jak lekarze, czy politycy). Wciąż jednak wykazywana jest ignorancja ze strony władz. Dlatego niektórzy studenci narzekają na rząd, że wciąż pozostaje obojętny względem tej kwestii, i że nie robi nic dla polepszenia sytuacji mniejszości seksualnych w Chinach. Chińska wieś, podobnie jak i wymiar sprawiedliwości, ma negatywne nastawienie do osób o odmiennej orientacji seksualnej, uważając takich ludzi za "chorych".
W samych Chinach funkcjonuje na razie nieduża jak na tak wielki kraj scena gejowska. Znacznie większą dysponuję sam Hongkong, czy Tajwan, z licznymi gejowskimi lokalami, zwłaszcza w Tajpej, jak i każdym dużym mieście. Chińska scena w Szanghaju czy Pekinie też ma wiele do zaoferowania. Jednak gejowskie lokale czasem stają się przedmiotem napadów ze strony policji i nieuzasadnionych aresztowań.
Ponadto działa tu wiele organizacji, wydawane są publikacje i organizowane parady CSD. Największa z nich odbyła się w Tajpej na Tajwanie w 2003 roku, gromadząc przeszło 1000 osób. Parada miała też miejsce w Hongkongu. W samych Chinach jak dotąd oficjalnej parady nie było.
Ponieważ Chińczycy są w dużej mierze (63 - 67 %) społeczeństwem ateistycznym, a główne religie wyznawane tutaj to: buddyzm, taoizm, czy konfucjanizm, dlatego negatywne wpływy religijne na postrzeganie homoseksualizmu raczej tu nie występują. (Wikipedia)