Jesteśmy gejami - ale dlaczego?

To pytanie musi w końcu paść. Najpierw zadajesz je sobie sam, potem nagabują Cię inni: Dlaczego jesteś gejem? Skąd się to bierze? Facet z facetem? Dziewczyna z dziewczyną? To dziwne (nienormalne, niezgodne z naturą, wstrętne, chore... niepotrzebne skreślić). Odpowiedzi, jakich udzielają rzeczywiste i urojone autorytety naukowe nie są jednoznaczne. Jedni twierdzą - że to skłonność wrodzona. Inni upierają się, że nabyta. Są nawet tacy, dla których homoseksualizm jest chorobą, którą trzeba leczyć ale też i inni, którzy akceptują nas w 100 procentach a nawet więcej. Również my sami mamy do własnej seksualności stosunek mieszany. Jedni odnajdują się w życiu bez trudności i idą przez świat z podniesioną dumnie głową. Inni strachliwie chowają się po kątach. Tymczasem prawdopodobieństwo, by kiedykolwiek ostatecznie i niepodważalnie rozwiązano zagadkę homoseksualizmu jest niewielkie. A nawet jeśliby ją rozwiązano - to co by to zmieniło? Znacznie bardziej interesujące pytanie, co by się stało, gdyby nauka dała nam możliwość zmiany orientacji? Czy znalazłoby się wielu, którzy by z takiej możliwości skorzystali?

Przeczytałem niedawno artykuł, którego autor wyśmiewał się z mędrkowatych socjologów i psychologów, którzy niczym szarańcza grasują ostatnio po gejowskim poletku, starając się dociec, dlaczego w przypadku gejów dwa plus dwa czyni pięć. Pewien "uczony" zauważył, pisze autor, że czterech jego przyjaciół z dzieciństwa uwielbiało grę na klarnecie. Trzech z nich wyrosło na gejów. Wniosek z tego nieodparty, że istnieje silny związek pomiędzy klarnetem a orientacją homoseksualną. Blisko stąd do stwierdzenia, że ogromna większość klarnecistów jest gejami. Konstruując do tej teorii naukową podstawę, powiedzieć można, że gra na klarnecie wymaga większej wrażliwości, inaczej niż - na przykład - gra na tubie, która jest męska do bólu. To oczywiście tylko żart, choć niezbyt odległy od rzeczywistości, w której nic nie może istnieć "samo dla siebie", bez definicji i matematycznego wzoru.

Sami jesteśmy winni, że od kilkunastu lat nauka zajmuje się fenomenem homoseksualizmu niebywale intensywnie. W końcu, gdybyśmy siedzieli cicho jak mysz pod miotłą, to i pies z kulawą nogą by się nami nie zainteresował. Skoro jednak domagamy się tolerancji, równouprawnienia, protestujemy przeciw dyskryminacji i żądamy prawa do zawierania małżeństw - to nie dziwota, że heteroseksualna większość chce dokładniej wiedzieć z kim ma przyjemność. Efektem drobiazgowej pracy genetyków, socjologów i psychologów są do tej pory drobne fragmenty, z których trudno złożyć czytelną całość. W każdym razie, jeśli prawdą jest to, co sądzimy, że wiemy, seksualna orientacja jest przesądzona na długo, zanim młody chłopiec odkryje w sobie miłość do klarnetu. Homoseksualizm jest kombinacją uwarunkowań genetycznych, procesów biologicznych zachodzących w płodzie oraz wpływów środowiskowych. Które z tych uwarunkowań ma wpływ ostateczny jest przedmiotem bardzo gorącej debaty. Dyskusja ta ma wiele aspektów, bowiem (jak na wstępie zauważyłem) seksualności człowieka nie można tak łatwo usystematyzować. Jest ona płynna, jej forma zależy od wieku, doświadczenia, stanu psychicznego i wielu innych czynników. Niewielu jest ludzi, którzy mogą o sobie powiedzieć "jestem w 100 procentach homo" - albo - "jestem w 100 procentach hetero". Niejeden żonkoś, szczęśliwy ojciec kilkorga potomstwa, wspomina pewną dziwną noc w internacie, kiedy do łóżka wpakował mu się kolega. Co się dalej stało, pozostanie ich słodką tajemnicą. Albo ten wyzwolony gej, który nie jest tak do końca niewrażliwy na niewieście wdzięki. Pewna niemiecka primabalerina opisała w swych wspomnieniach, jak to za wszelką cenę chciała sprawdzić, czy pewien tancerz (który jej się bardzo podobał) jest naprawdę zdeklarowanym gejem. Kiedy znalazła się z nim sam na sam w hotelowym pokoju, było za późno. Nie był.

Czy płynność tożsamości seksualnej czyni z nas wszystkich biseksów? Tak i nie. Biseksualizm jest jedną z licznych etykietek pod hasłem "ale się zalałem ubiegłej nocy. Nic nie pamiętam z tego co się działo..." Czy heterycki chłopak, któremu przytrafiła się mała przygoda na imprezie jest gejem albo biseksem? A czy ten inny, którego uwiodła ciotolubna koleżanka podczas gejowskiej balangi (dawno miała na niego ochotę) stał się heterykiem? Z pewnością nie. "Gej", "bi", "hetero" to tylko hasła, ułatwiające zrozumienie fenomenów, które nie dają się zdefiniować. Pewna znana powszechnie drag-queen deklaruje w telewizji, że jest biseksualna, podczas gdy od kilku już lat żyje z facetem. Kłamie? Nie - taki jest aktualny stan jej seksualnej świadomości.

Simon Sheppard, autor znanej książki "Hotter Than Hell and Other Stories" powiada, że zachowania seksualne definiuje... moda. W świecie zachodnim biseksualność jest "trendy", czyli na czasie. W dzisiejszych czasach, rajski ogród nie miałby racji bytu, ponieważ niektórzy chłopcy nie tylko zerwaliby w nim wszystkie jabłka, ale próbowaliby doświadczyć "jak to jest z wężem". Biseksualność jest pomocna w karierze i przydaje tajemniczości. Przykładem są artystki Anne Heche i Sinead O'Connor, które na pozór same nie wiedzą czego chcą: Raz twierdzą że są les a zaraz potem zakochują się w facetach. Na dodatek, na scenie dziejów pojawiła się całkiem nowa kreacja w postaci... "heteryckich gejów". Są to hybrydy, w krajach anglosaskich zwane "queer homosexuals". Spotkać je można w gejowskich klubach, podczas gejowskich parad a jeszcze częściej w gejowskich klikach. "Heteryccy geje" to chłopcy, którym imponuje gejowski styl życia i bycia, luz, poczucie humoru i pociąg do imprezowania. Odmieniec taki, niczym kameleon wtapia się w środowisko, farbuje sobie włosy, ubiera z przesadną starannością w czarne ciuchy, nosi kolczyki i pierścienie, przy których blednie kolekcja Michała Wiśniewskiego. Podobno heterykiem jest Johan Paulik - super gwiazda gejowskich filmów porno! Zjawiskiem “queer heterosexuals” zainteresowali się już naukowcy (gdzie oni nie wlezą!). Profesor Calvin Thomas z University of Illinois opublikował książkę pod tytułem “Queer With A Twist”, w której dowodzi, że niektórzy heterycy są bardziej pedalscy niż geje. W wywiadzie dla San Francisco Chronicle, profesor Thomas (który jest naturalnie hetero) powiedział, że "niektórzy heteroseksualiści mają homoseksualne fantazje i odwrotnie". Masz geju placek!

Przez długie lata, fundamentem strategii działaczy gejowskiego ruchu antydyskryminacyjnego było głoszenie, że homoseksualizm jest wrodzony, niezmienny i trwały. Argument ten przyniósł słodkie owoce, w postaci radykalnej zmiany nastawienia do gejów społeczeństw zachodniej Europy i Stanów Zjednoczonych. Badania potwierdziły, że osoby, przekonane o genetycznym czy biologicznym charakterze orientacji seksualnej są dużo bardziej tolerancyjne niż te, które wierzą, że gejem stać się można pod wpływem środowiska. Dean Hamer, współautor książki "Geny a charakter", pracownik naukowy National Institutes of Health pisze, że "żaden poważny naukowiec nie kwestionuje genetycznego uwarunkowania orientacji seksualnej". Według niego, geny odpowiedzialne są w 50% za to, że człowiek rodzi się gejem. Inni naukowcy są zdania, że współczynnik ten sięga 70%. Ale 50% to nie 100%. Dlatego żadna manipulacja genetyczna nie jest w stanie przemienić geja w heteryka tak łatwo, jak zapala się lub gasi światło. Hamer powiada zresztą, że nie ma "jednego i sprecyzowanego genu gejowskiego".

Przy tym stanie wiedzy, raport opublikowany w maju 2001 r. przez Roberta Spitzera, psychiatrę z Columbia University można było porównać do wybuchu bomby atomowej. Spitzer oznajmił, że 66% procent homoseksualnych mężczyzn i 44% homoseksualnych kobiet "z grupy, która posiadała bardzo silną motywację, mogło zmienić swe zachowanie seksualne a nawet seksualną orientację". Rewelacje Spitzera spotkały się z błogim jękiem po stronie tych, którzy już dawno twierdzili że "to można leczyć" i ostrym protestem psychologów i psychiatrów. Wieść o tym, że "można wyleczyć" rozniosła się jak błyskawica po świecie. Tymczasem, okazało się, że Spitzer nie miał pojęcia, jak drażliwej dotyka materii. Przyznał, że wywiady z "wyleczonymi" prowadził wyłącznie przez telefon, a "wyleczeni" rekrutowali się z szeregów tak zwanych "ex-gejów", których motywacja zmiany orientacji wynikała z głębokiej religijności. Potwierdził też, że sam padł ofiarą manipulacji ze strony religijnych fanatyków. Ale - dodał - "manipuluje i jedna i druga strona". I tu ma z pewnością rację.

David Smith, który jest rzecznikiem Human Rights Campaign, gejowskiej organizacji lobbyingowej z siedzibą w Waszyngtonie/USA powiedział: "Z zadowoleniem witamy każdą formę badań naukowych, która pomaga nam zrozumieć kim jesteśmy. Niezależnie jednak, czy homoseksualizm ma korzenie genetyczne, biologiczne czy środowiskowe, nikt nie powinien być dyskryminowany ze względu na swą orientację".

Trzeba przyznać - trafił w samo sedno. Jak się zwał, tak się zwał, byleby się dobrze miał - jak mówi przysłowie.


Marek Romiszewski - Miami

Przeczytaj także:
- Dean Hamer i Peter Copeland - Geny a charakter
- Jesteś gejem? Kościół cię wyleczy...
- Religijni fundamentaliści leczą homoseksualizm
- Jestem gejem - mam żonę i dzieci
- Czy są homoseksualne zwierzęta?
- Medycyna w służbie nietolerancji
- To bi - czy to nie bi? Oto jest pytanie!