Malowanie dźwiękiem

Malowanki Tori Amos

Na początek muszę się do czegoś przyznać: kocham Tori Amos. Ale niestety jej ostatni album, który jestem w stanie słuchać to "The Beekeper" z 2005 roku... Wychowałam się na jej muzyce, tekstach, wywiadach, od zawsze była moją idolką i młodzieńczym autorytetem. I rozumiem, że "świat się zmienia", nie można do końca życia śpiewać smutnych piosenek o smutnych miłościach – bo to nieprawda, że w życiu dzieją się tylko smutne rzeczy. I cieszyłam się z radośniejszej strony Tori, udanego życia, nie zachwycałam, ale doceniałam popowo-country'owe eksperymenty, zimowe piosenki, przygodę z musicalem... Ale niestety, "Unrepentant Geraldines" jest dla mnie nudne jak flaki z olejem. Chociaż z pewnością album jest bliższy muzycznie temu co Tori robiła 10 lat temu.

Amos nie ukrywała, że długo poszukiwała pomysłu na album, piosenki napisała "w tajemnicy", a inspiracji szukała w swoim życiu i poczynionych w nim obserwacjach. Jest więc ponownie trochę melancholijnie, melodyjnie, tekstowo – nawet i politycznie. I bardzo osobiście: jednym z najlepszych moim zdaniem utworów na płycie jest "Promise": napisany i zaśpiewany z 13-letnią córką artystki, Tash. Tori przyznała, że chciała w utworze ująć muzyczne fascynacje córki – czyli soul i to słychać. I to też odróżnia piosenkę od reszty na płycie.



Piosenki na płycie są też inspirowane konkretnymi obrazami i zdjęciami: od Diane Arbus po Paula Cezanne'a.

Fani i fanki, jak Wam się podoba "Unrepentant Geraldines"?