Wielka Brytania rozważa zakaz korekty płci dla osób nieletnich

czarekz:

Terapia psychologiczna jest swoistym "gwałtem" na psychice. Sam ją przeszedłem. Dla mnie wyszło na plus, ale ale wiele osób zarzuciło mi, w tym z najbliższej rodziny, przemianę na kogoś innego. Zarzucano mi np. "wypranie mózgu" przez psychologa, bo zmieniło się moje podejście i postrzeganie wielu spraw. Przestałem popierać wiele osób, zacząłem myśleć inaczej, mieć własne zdanie. Inne niż wszyscy wokół. Wyobraź sobie taką sytuację. Potrafisz? A teraz przenieś to na kogoś kto nie akceptuje swojej fizyczności do stopnia który kieruje ją pod nóż. Poważny nóż. Wycinanie narządów, poważną plastykę powłok ciała. Nie jestem trans, ale zdarzało mi się wyobrażać przez co te osoby muszą przechodzić. W pewnym momencie nie mogłem, musiałem przestać. Myślisz że te osoby robią to wszystko dla widzimisię, bo są masochistami i lubią ból fizyczny, chcąc się "oszpecić" lub trwale zmodyfikować ciało? Nonsens. Mało wiesz. Za mało żeby stawiać takie proste hipotezy. Psycholog, psychiatra lub seksuolog by Ci to lepiej wytłumaczyli bo ja nie czuję się w tej materii kompetentny, ale myślę że bardzo się mylisz.

ad DarkSideOfSoul:

Pytałem o sytuację prostą: płeć chromosomalna jest XY, cechy płciowe (1-3, 4) są męskie, natomiast psychiczne poczucie płci jest żeńskie. (Pomijam hipotezy nt przyczyn, powiedzmy że BST i w tym kierunku.)

Pytanie jest o psychiczne odczucia takiej osoby trans oraz o zasadność interwencji chirurgicznej w takim przypadku.

Często terapia psychologiczna postrzegana jest jako coś niewłaściwego, swego rodzaju gwałt na psychice. Co w mojej opinii nie jest słuszne. Lepiej w opisanym przypadku zmienić psychikę, niż ciało (w którym chromosomy pozostają bez zmian, a także transkrypcja genów).

czarekz:

Nie zawsze chromosomy XY (już pomijam sytuację XXY) determinują cechy płci. Rzadko bo rzadko ale jest coś takiego jak zespół niewrażliwości na androgeny. Wtedy chromosomy są XY a ciało bardziej przypomina kobietę niż mężczyznę. Nie ma macicy z tym że często przechodzą operację powiększenia pochwy (tak w naturalny sposób wytwarza się coś w tym rodzaju -bez ingerencji lekarza). Płeć psychiczną zwykle jest kobieca. W okresie dojrzewania nie ma mutacji głosu za to bardzo często pojawiają się piersi. Terapia hormonalna tylko pomaga w tych zmianach. Działanie w przeciwną stronę jest pozbawione logiki i niezgodne z działaniem organizmu.
Nie wychodzą do osób trans z założeniem że jak jest XY albo XX to już nie ma wyjścia trzeba z tym żyć. Biologia jest nieco bardziej dziwna.
W największym uproszczeniu przez hormony wplywasz na cechy na poziomie komórkowym (ekspresja genów). Nie odnosi się to tylko do płci ale np depresji, chronicznej bezsenności itp. pobudzasz komórki do wytwarzania hormonów albo dostarczasz je z zewnątrz. Tak działa cały organizm. Wszystko od stresu po łaknienie.

Zjarany ?:

Jeśli dobrze rozumiem to osoby z chromosomami XY i tożsamością psychiczną kobiecą, wynikającą z balansu hormonów płciowych podczas ciąży (pomijam przypadki związane z delecją czy translokacją genu SRY, czy innymi zaburzeniami chromosomalnymi) zawsze na poziomie komórkowym będą mężczyznami, niezależnie od operacji korygujących cechy płciowe (1-4).

Czy w takich wypadkach operacyjne korygowanie płci (tzn. naśladowanie na ile to możliwe ciała, by je dostosować do psychiki) ma sens? Czy psychoterapia nie jest racjonalnym rozwiązaniem? W jaki sposób osoba trans po operacji daje sobie radę z płcią chromosomalną, której zmienić się nie da?

(Pomijam wspomniane wyżej przypadki złożone.)

Na razie tyle.

czarekz:

Zależy jaka terapia. nie za bardzo rozumiem pytania. Możesz je rozwinąć?

@Zjarany, @OnchybaAs

Moje pytanie było bardziej retoryczne. Oczekiwałem odpowiedzi od Oleg90.

Zamiast zakazu zmiany płci powinna być edukacja z płciowości, otym jakie skutki by były, że to poważna decyzja
Młodzież chcąca zmienić płeć powinno się edukować

Zjarany ?:
No właśnie specyfika kraju. Tu nie musisz nic udowadniać jak w Polsce. Tu lekarze znacznie przychylniej idą w stronę leczenia. Dla Ciebie to dziwne bo wiesz że zawsze byłeś chłopcem.
Weźmy nieco inną sytuację. Mój umysł jest androgyniczny, a w zasadzie to tożsamość płciową jest dla mnie abstrakcja. Moje cechy biologiczne są takie a nie inne i w sumie tyle. W szkole podstawowej przejawiał więcej cech uznawanych za męskie niż żeńskie. Z tym że dla otoczenia a nie koniecznie wewnętrznie (formułowanie emocji to nadal dla mnie niejaki problem więc mogło być to różnie odczytywane). Dodatkowo miałam koleżanki które miały podobnie. Strasznie irytowały mnie przyjęte normy społeczne (w tym okresie jest dość duży nacisk środowiska). Nie podobało mi się że to nie wypada, mam się tak bawić itp. zabawy chłopców po prostu były dla mnie i moich znajomych ciekawsze (kilka dziewczyn i kolegą). Gdyby mnie ktoś wtedy zapytał czy wolałabym być chłopcem to powiedziałabym że tak. Chociaż od zawsze nie było u mnie żadnej tożsamości płciowej. Ba ktoś mógłby mi to na tyle mocno zasugerować że mogłabym sobie to wkręcić. Taka terapia zwyczajnie byłaby mi niepotrzebna. Obecnie gdybym jutro obudziła się facetem moje jedyne stwierdzenie byłoby, o fajnie więcej dziewczyn mam do wyboru.
Możliwe że gdyby ktoś mnie poddał takiej terapii nie byłabym zadowolona bo hej nie utożsamiała bym się nadal z żadną płcią. Moje cechy są przemieszane i moje ciało wydaje mi się ok.

Dobrze, to ja mam pytanie – bez żadnych podtekstów czy zasadzek – do osób trans tu się wypowiadających. Geneza transpłciowości jest w okresie płodowym. Rezultatem jest niezgodność psychicznego odczuwania płci od płci metrykalnej oraz cech płciowych (od pierwszo, do czwartorzędowych). Zmienić lepiej lub gorzej można wszystko, ale nie płeć na poziomie chromosomalnym. Jeśli osoba trans jest XY i wszystko, poza niezgodnością psychiczną jest męskie, to korekta (powiedzmy że w okresie prepubertalnym) zmienia wszystko, ale nie może zmienić chromosomów płciowych. Jak osoba trans po korekcie daje sobie radę z pozostałą niezgodnością, która jest (moim zdaniem) fundamentalna? Dla mnie osoby całkowicie cis i 100% G jest to niezrozumiałe. Wczuwając się w osobę trans wydaje mi się, że wiedziałbym że operacja nie zmieniła podstawy i byłoby to dla mnie zapewne nie do zaakceptowania. Dlaczego w takim razie terapia od drugiej strony (psychicznej) jest nieakceptowana, trudna do zaakceptowania, czy wręcz nieakceptowalna dla osób trans?

Zjarany ?:

Czyli urodziłeś się dziewczynką