Arad Winwin i jego historia

Arad, który nie chce podawać swojego prawdziwego imienia, uciekł z Iranu w 2010 roku. 27-latek przyznaje, że życie tam nie jest bajką – żyje się z dnia na dzień, nie patrzy się w przyszłość. „Wydaje mi się, że ważne jest, żebym opowiedział swoją historię – większość ludzi nie jest świadoma, jak wygląda życie w Iranie, gdzie nie ma wolności, możliwości wyboru… Nie możesz być sobą” – konkluduje.

Nie mógł nosić fryzury, którą chciał, nie mógł zgolić brody czy założyć t-shirta. Nie mówiąc o relacjach z innymi ludźmi. Jedno to dyktat heteronormy, drugie – skrajna homofobia. „Wszystko jest kontrolowane przez państwo. Gdybym wtedy powiedział, że jestem gejem, prawdopodobnie bym już nie żył” – mówi. Homoseksualizm i akty seksualne pomiędzy osobami tej samej płci są nielegalne.

Służył w wojsku, bo tego wymaga się w Iranie od mężczyzn. Wstąpił do armii w wieku 18 lat. I to był czas, kiedy zaczął myśleć o ucieczce. Zdał sobie sprawę, że jeżeli zostanie, nie będzie miał prawa do szczęścia. W wieku 22 lat zostawił więc swoją rodzinę i ryzykując życie, piechotą przez góry dotarł do Turcji. Nie miał paszportu, ale jego rodzina opłaciła specjalnego przewodnika, który przeprowadził go przez połowę drogi.

W Turcji spędził w areszcie 6 miesięcy. Postanowiono go deportować, co znaczyło karę śmierci przez powieszenie za dezercję. Jego rodzina poinformowała o jego sytuacji ONZ i ta włączyła go do programu uchodźczego.

4 years I was wait for this moment  it's like a dream WELCOME MYPrinces MoM my love..my life..My everything  I'm the most lucky guy on the world for having you  love your until dead  #love #mother #airport #missingyou #miss #huge #cry #feelings #happy #proud #turkey #adanacity #airport #4year #finally #thankyou #thankgod #goodvibes #takecare #holidays #persian #andrewchristian #aradwinwin #memoris #happycry #relaxed

Film zamieszczony przez użytkownika Arad Winwin(new) (@arad.winwin) 17 Wrz, 2016 o 12:52 PDT

W więzieniu tureckim poznał innych uciekinierów z Iranu. To od nich dowiedział się o programie ONZ-u, który uratował mu życie. Musiał spędzić 3 lata w Turcji zanim spełnił wszystkie wymagania formalne. Wylądował w Dallas, mając tylko 300 dolarów.

„Początek nie był prosty. Nie wiedziałem, co się dzieje, czułem się niekomfortowo, nie znałem języka, wszystko było nowe, nieznane i niepewne”. Znalazł pracę w firmie montującej windy, ale płaca była marna, a do pracy dojeżdżał 1,5 godziny w jedną stronę na rowerze. ONZ wymaga spłaty kosztów podróży do USA - zajęło mu to rok, ale się udało. Nareszcie mógł czuć się wolnym człowiekiem.

Zaczął pracę jako tancerz go-go. W pierwszą noc zarobił więcej niż przez 4 miesiące w Iranie. Wtedy usłyszał o Andrew Christianie. Zaaplikował i w efekcie został jednym z modeli, zwanych „Trophy Boys”. Christian powiedział: „Jego historia przypomina mi, że stworzenie domu dla uchodźców to nie tylko zmiana ich życia, ale ratunek”.

Arad Winwin

„Wolność i szczęście są zaraźliwe” – mówi. Jego życie wywróciło się do góry nogami. Tego się nie spodziewał. Teraz pomaga w centrach LGBT, bierze udział w akacjach uświadamiających i promujących równość i tolerancję.

Kontakty homoseksualne w Iranie są zakazane, co wynika z faktu, że prawo kraju opiera się na szariacie. Te rozumiane są jako jeden z najcięższych grzechów, za które grozi kara śmierci. Szacuje się, że od 1979 roku do 2000 wykonano ok. 4 tysięcy egzekucji gejów. Aktualnie częściej stosuje się kary grzywny, publicznej chłosty czy więzienie. Głośno było o egzekucji młodych chłopców, Mahmuda Asgariego i Ajaza Marhoniego z 2005 roku, którzy po czternastomiesięcznym więzieniu i chłoście (288 razy!) przyznali się do winy. Zostali publicznie powieszeni. Od tamtego czasu presja organizacji międzynarodowych doprowadziła do wstrzymania egzekucji.

(ar)