Święto kina LGBT trwa!

Pier Paolo Pasolini – Epilog (Polska, Szwecja 2015)

Z filmami Małgi Kubiak (znakomitej polskiej artystki związanej ze Szwecją) jest jak z operą – albo kupujesz taką konwencję, zakochując się w jej twórczości, albo jest ona niezrozumiała czy wręcz odrzucająca. Zaliczam się do pierwszej grupy. Utrzymany w "konwencji Małgi" film jest jak zawsze mocno osadzony w tematach LGBT, jak zawsze łączy amatorskie sceny, surrealistyczne obrazy i niepokojące dźwięki, jak zawsze przyciąga uwagę i silnie oddziałuje na emocje. Sama fabuła jest nie do opowiedzenia: jest streszczeniem ostatniej powieści Pasoliniego "Petrolio", która wyszła pośmiertnie (a jej część została w noc morderstwa skradziona i nigdy nie odzyskana). Interpretacja Małgi wzrusza autentycznością, nie popadając przy tym w ckliwość i rzecz jasna nie unikając scen uznawanych za pornografię. Nie stronił od niej zresztą i sam Pasolini, jednocześnie tęskniący za wiarą – może po obejrzeniu Małgi uśmiecha się teraz w zaświatach.

Dressed as a Girl (Wielka Brytania, 2015)

Obraz londyńskiej alternatywnej sceny dragowej – relacja z sześciu lat życia "najbardziej znanych wykonawców" (Jonny Woo, John Sizzle, Holestar, Scottee, Amber, Pia i Ma Butcher). Jak na kręcony przez 6 lat film jest zaskakująco amatorski i niedograny. Autorzy wyszli chyba z założenia, że w świecie drag jest jak na Bałkanach w filmach Kusturicy – wystarczy postawić kamerę i będzie ciekawie. Nie było. Fabuła wielowątkowa ciągnie się jak guma do żucia (w filmie nie ma niczego czego nie widzimy w trailerze), amatorskie mieszanie pojęć dragu, crossdressingu i trans, trochę pseudopsychologii. No i sam obiekt zainteresowania filmu – zupełnie nie to czego mogliby się spodziewać amatorzy dragu. Nie ma piór, cekinów, olśniewających kreacji ani bajecznych makijaży. Jest kilkunastu niedogolonych facetów, którzy piją, ćpają i rzygają, a przede wszystkim udają, że bawią publiczność, a bawią się sami tak, jak heterycy na domówkach przy użyciu szminki i peruki (lub bez). Niewyraźny makijaż na twarzy z odrostami lub brodą, który może być czasem żartem z dragowej konwencji, tutaj jest standardem. O strojach nie ma co wspominać, bo ciuch ma znaczenie całkowicie drugorzędne, jeśli już to służy szokowaniu. Dopiero w połowie filmu dostrzegłem dobrze zrobioną drag queen – okazało się że to... Beth Ditto. Autorzy niepotrzebnie też próbują ratować film pokazywaniem intymnego portretu bohaterów, dramatów osobistych itp. Cóż z tego, gdy opowiadane historie (z reguły o niekochającej mamusi – bo we współczesnej psychologii zawsze winna jest matka) brzmią niewiarygodnie, jakby scenarzysta dopisał je na kolanie.

W trakcie projekcji część widzów wyszła, ale na pewno nie z oburzenia – po prostu z nudów. Ja niezależnie od tego co powyżej, nie żałuję tych 101 minut i na pewno doceniam organizatorów festiwalu za wprowadzanie tematyki dragowej. Gorąco polecam też film wszystkim, którzy narzekają na polską scenę drag queens, dając do zrozumienia że "na zachodzie" jest i barwniej i ciekawiej. Jak widać – nie zawsze.



PROGRAM LGBT FILM FESTIVAL 2016