Trzymanie rączki zakazane?

Wszystko rozbija się moim zdaniem o mgławicowość przepisów i dowolność ich interpretacji. Chodzi tu prawdopodobnie o mało symapatyczny art. 140 kodeksu wykroczeń o hipotezie: "Kto publicznie dopuszcza się nieobyczajnego wybryku"; a przecież szeroko rozumiane prawo karne, a więc i prawo wykroczeń, sankcjonujące takie zachowanie nawet aresztem (jednakże, w przeciwieństwie do kodeksu karnego, obciążone o niebo niższymi wymaganiami odnośnie konieczności udowodnienia winy), powinno bezwzględnie spełniać swoją rolę gwarancyjną zgodnie z zasadą nullum crimen sine lege, tak by adresat jednoznacznie wiedział, czy jego zachowanie jest legalne. A poza tym odesłanie, odwołanie się do obyczaju w prawie karnym jest szalenie problematyczne, podczas gdy tu staje się on podstawowym substratem normy prawnej; Polska jest państwem unitarnym i prawo musi być stosowane jednolicie: rozumiem więc, że nieobyczajność będzie tak samo definiowana czy to w Warszawie, Krakowie, czy na podhalańskiej wsi, a zgodnie z koniecznością respektowania Konstytucji - tak samo odnoszona do zachowań homo- , jak i heteroseksualnych. To jest koszmarne uczucie żyć ze świadomościa, że istnieją jeszcze przepisy mogące jeśli nie paraliżować człowieka, to subtelnie oddziaływać na jego świadomość, by ta nie stała się nazbyt wyemancypowana i niezależna. Smutne to, że Policję można postrzegać nie jako gwaranta swobody ekspresji własnego homoseksualizmu, lecz kolejne potencjalne uprzykrzenie życia i źródło upokorzenia (jakim byłaby z pewnością dla praworządnego obywatela taka interwencja, zdeterminowana wyłącznie jego orientacją).

"Policjant reaguje jedynie na sygnały od osób, które kierując do Policji zawiadomienie się określonym zachowaniem urażone"
Nasuwa się prosty wniosek... należy być urażonym publicznymi akcjami Wszechburaków, Nopów i innych i informowaćoplicję za każdym razem, kiedy coś organizują. W końcu szerzenie nietolerancji jest poważnym zagrożeniem moralności publicznej!