Gejowski ambasador (część trzecia - finał)

W piątek, 4 czerwca, prezydent Clinton mianował 66-letniego Jamesa C. Hormela ambasadorem USA w Luksemburgu.



Kandydatura Hormela po raz pierwszy zgłoszona została w październiku 1997 roku. W 1998 r. uzyskał on poparcie senackiej Komisji Stosunków Międzynarodowych, jednak ze względu na blokowanie jej przez przywódcę republikańskiej większości Trenta Lotta kandydatura ta nigdy nie została poddana pod głosowanie na forum izby, pomimo tego że - jak twierdzą jego zwolennicy - uzyskałaby ona wymaganą większość głosów. Kandydatura Hormela została po raz kolejny zgłoszona w styczniu 1999 roku. 4 czerwca prezydent Clinton podpisał jego nominację pomimo braku poparcia Senatu, wykorzystując dziesięciodniową przerwę w obradach Senatu oraz swoje szczególne - rzadko wykorzystywane - prawo do zatwierdzania podczas takiej przerwy nominacji bez zgody izby.



Luksemburg wyraził swoją zgodę na kandydaturę Hormela. Hormel pozostanie ambasadorem do 3 stycznia 2001 roku.

James Hormel był dziekanem Wydziału Prawa Uniwersytetu w Chicago, członkiem amerykańskiego przedstawicielstwa przy Komisji Praw Człowieka ONZ-u w Genewie. W 1996 roku Senat zaakceptował jego nominację na członka amerykańskiej delegacji na Zgromadzenie Ogólne ONZ-u. Po zgłoszeniu jego kandydatury w 1997 roku, Hormel próbował uzyskać zgodę Senatu na swoją nominację, zapewniając między innymi, że w Luksemburgu nie będzie się angażował w walkę o zrównianie praw gejów oraz że na czas pobytu Hormela na stanowisku ambasadora jego partner zostanie w USA. W wydanym 4 czerwca oświadczeniu Hormel napisał, że z decyzji prezydenta jest zadowolony i że czuje się nią zaszczycony.



Hormel jest pierwszym w historii amerykańskim ambasadorem otwarcie przyznającym się do swojego homoseksualizmu. (rg)