Myśląc o pierwszym i drugim sezonie tego serialu czuje, że nie mogę jednoznacznie ocenić tej serii. Z jednej strony oczywistość: tematyka serialu opiera się o problemy społeczne, o których trudno jest dyskutować. Z drugiej strony przenoszenie do kultury popularnej scen gwałtu i romantyzowanie tego typu zachowań nie poprawia sytuacji ofiar przemocy seksualnej i osób, które mają myśli samobójcze. Oglądanie seriali to rozrywka, która czasami ma walory edukacyjne. Wielokrotne oglądanie sceny gwałtu nie jest komfortowe, nawet jeżeli stanowi to metaforę traumy.
Najważniejsza rzecz to właśnie pytanie: Czy taki serial może komuś pomóc? Być może, ale pewnie nie pomoże. Nie sądzę, że ofiary przemocy seksualnej chciałyby by każdy zobaczył nagranie z dnia, w którym je zgwałcono. Serial mimo tego, że ma mieć walory edukacyjne i ma uwrażliwiać społecznie to przed każdym odcinkiem emitowana jest informacja o tym, że osoby o słabej kondycji psychicznej nie powinny tego oglądać, pewnie dlatego że nikt nie chce brać odpowiedzialności za efekt Wertera.

Jeżeli chodzi o inną część fabuły to przede wszystkim należy traktować ją jako subiektywną retrospekcję. Hannah nie opowiada swojej historii każdego dnia. Ona opowiada ją ostatniego dnia. Analizuje rzeczy, które z początku nie zapowiadały się na początek tego w jaki sposób skończyło się jej życie. Mimo wszystko uznaje je za ważne w procesie podejmowania tej trudnej decyzji. Podobnie w drugim sezonie: osoby, które angażują się w proces opowiadają swoją część historii w taki sposób w jaki to widzą. Tak czy siak trup nie jest w stanie się bronić, więc koloryzowanie i kłamanie nie jest niczym szkodliwym.
Serial na pewno ukazuje to, że należy reagować jak najszybciej się da i nie należy zamykać oczu na problemy. Każda osoba ma potrzebę bycia wysłuchanym, zauważonym, chcianym i docenionym - bez wyjątku. Nie chodzi o to jakie powody są dobre by się zabić, bo każdy jest indywidualnością dla której życie z jakimś brzemieniem czy walka z jakimiś demonami może okazać się zbyt dużym wyzwaniem.
Serial podnosi też wątek obwiniania ofiar gwałtu za to co im się stało, na podstawie ich zachowania, atrakcyjności fizycznej czy ubioru. Hannah okazuje się być osobą bardzo wiktymną przez to, że jest osobą bardzo towarzyską i samotną. Podobnie w przypadku Tylera, który jest osobą nad którą ludzie są znęcają i której nie szanują. Jessica to zaś osoba, która w takiej chwili nie rozważa samobójstwa czy strzelaniny szkolnej. Jest wzorem dla tych, którzy zmagają się z podobnym problemem. Jej postać pokazuje, że będzie trudno ale trzeba poprosić o pomoc.
Poza tym to największa zaletą tego serialu jest to, że po czyjejś śmierci ludzie potrafią się wzajemnie zebrać i wesprzeć siebie w trudnych chwilach, nawet jeżeli robią to na swoje szczeniackie sposoby - to przecież są nastolatki. Takie życie po śmierci jak w przypadku Hannah jest oczywiście absolutnie nierealistyczne, ale pokazuje to że po śmierci ludziom zaczyna zależeć.

Czy polecam oglądanie? By wyrobić sobie własne zdanie. Tematyka jest trudna i jej realizacja jest dosyć płytka, ale jest to fabuła oparta na postaci nastoletnie, które nie mają nawet uformowanej osobowości i zmagają się z nastoletnimi problemami, które dla dorosłego odbiorcy bez wrażliwości są zbyt błahe i zbyt nudne.

Miałam wysokie nadzieje ale się zawiodłam. Fabuła przedłużona i ciągnięta na 13 odcinków gdzie akcja w książce rozgrywa się w ciągu jednej nocy. Bohaterowie szablonowi i puści, bez drugiego dna. Mnóstwo zapychaczy akcji, bezsensownych scen i dialogów na odwal się. Co zresztą do dialogów są banalne, nieskomplikowane. Fabuła zresztą też przewidywalna i irytujaca. Nie wiem jak pozostałych ale mnie osobiście denerwowało gloryfikowanie głównej bohaterki. Drama queen, ktoś podkrada mi moje karteczki z komplementami co za zły człowiek! Muszę go zapisać na liście! Ludzie mają poważniejsze problemy, walczą z chorobami a taka mała gówniara uważa, że pozjadala wszystkie rozumy. Typowy serial dla gimbów, myślałam, że będzie to coś lepszego, do przemyśleń... A cały sezon po prostu się męczyłam. Strata czasu.

Mnie się ten serial nie podobał ani trochę, obejrzałam i żałuję straconego czasu. Fabuła mocno średnia, wszystko jest przedłużane na siłę, ścieżka dźwiękowa jest zupełnie niesubtelna, ba, nieraz miałam wrażenie, że była podkładana losowo (np. po rozpaczy przez gwałt mamy jakiś pop w napisach końcowych). Pomysł na serial był naprawdę dobry, ale jego realizacja zupełnie beznadziejna. Miałam nadzieję na mocny, depresyjny serial z odrobiną patologii, a okazało się, że to kolejny, nudnawy serial dla nastolatek. Rozczarowanie w całej okazałości i nie polecam do obejrzenia, chyba że ma się dużo wolnego czasu, który chce się zmarnować, wtedy to serial idealny.

Netflix dajerade na maksa.

Nie mogę się doczekać drugiego sezonu ♥