Kilka słów o #metoo i empatii

W ostatnich tygodniach wiele w mediach się podziało wokół akcji #metoo. I za każdym razem, gdy wydaje nam się, że już koniec, że już czas na analizę, refleksje i wnioski - na jaw wychodzą kolejne afery, wyznania i sprawy. Nawet dziś. Z pewnością w wielu środowiskach na ten temat się rozmawiało - i gdy wydawało się, że w całej dyskusji nie będzie miejsca na porozmawianie o molestowaniu i przemocy seksualnej także w społeczności LGBT, wydarzył się Kevin Spacey.

To, co mnie najbardziej w ostatnich tygodniach uderzyło, to fakt, jak wielu moich znajomych gejów miało tendencję do bagatelizowania problemu molestowania seksualnego. A przecież nie trzeba mieć wielkiej wiedzy socjologicznej, by widzieć, że zarówno homofobia, jak i przemoc seksualna w społeczności LGBT to przecież kalka seksistowskich wzorców kulturowych. 

W wywiadzie mówi Pan, że:

Uważam, że popadamy w lekką paranoję. Ktoś opowiedział mi kiedyś taką historię: przy kawiarnianym ogródku w Paryżu stoi małe dziecko i płacze. Nikt do niego nie podchodzi, nikt nie reaguje, choć dziecko ewidentnie zgubiło się mamie. Nikt nie odważył się dotknąć dziewczynki, by nie oskarżono go o pedofilię. Podobnie teraz jest z molestowaniem. No jak ludzie mają sobie sygnalizować zainteresowanie seksualne? SMS-y? Nie wolno, bo stalking. Uśmiech? Nie wolno, bo lubieżny. Obejrzeć się za kimś? Przedmiotowe traktowanie. Położyć dłoń na ramieniu? Zaraz wołają policję. Podryw słowny? Oślizłość i myślenie ch**em. Ludzie, weźmy się opamiętajmy. Oczywiście, nie powinno się wykorzystywać stosunku władzy, będąc gwiazdą projektu czy szefem po prostu i łapać kogoś w pracy za jaja czy krocze.  Ale z drugiej strony, czemu jeden z drugim nie da takiemu śmiałkowi w mordę albo nie zgłosi tego na policję czy gdzieś, tylko teraz na fali owczego pędu roni publicznie łzy i przygotowuje grunt pod odszkodowanie?,

oraz:

Nie mówię oczywiście o gwałtach ani o innych formach przemocy seksualnej, o wykorzystywaniu dzieci. To jest jasne. Prawo jasno stawia granice i nie wolno tego robić. Jestem jednak przeciwny piętnowaniu gry erotycznej pomiędzy ludźmi, aluzyjności, żartów, a nawet mówienia świństw, które są elementem tej gry. Jeśli ktoś nie chce w niej uczestniczyć, to mówi jasno i wyraźnie "nie", zamiast popadać w histerię,

i dodaje w kontekście afery Harveya Weinsteina:

Mogły się na to nie godzić. Nie rozumiem tego, naprawdę. Jeśli rzuciły wszystko na jedną kartę i były zdeterminowane, żeby zrobić karierę za wszelką cenę, po czym szły do łóżka z facetem, którego uważały za obleśnego i brutalnego wieprza, to znaczy, że tak kalkulowały. Można pójść do innego producenta, chodzić na castingi i wygrywać je. Jest wiele sposobów, żeby spełniać marzenia i realizować plany. Uważam, że grubo przesadzamy. Niedługo nie będziemy mogli odezwać się do kogoś, kto się nam podoba. A jesteśmy istotami zmysłowymi. Jesteśmy tak stworzeni. Chcemy dotykać, iść z kimś do łóżka, kochać się, całować, przytulać. Jeśli sobie tego zabronimy, to znajdziemy się w jakimś orwellowskim piekle.

Wolałabym, by odpowiedziała Panu osoba, która z obawy o utratę pracy nie może powiedzieć "nie", nie może "dać w mordę" - jak sam Pan mówi. Wolałabym, żeby pisał to młody chłopak, któremu imponuje starsza i sławna osoba i który sam jeszcze nie wie czego chce, ale nikt mu nie pokazał jak i gdzie stawia się granice. Wolałabym, żeby była to osoba, która musi utrzymać rodzinę, kobieta, która umówiła się na randkę przez Internet, ale zmieniła zdanie. Albo osoba, która zgłosiła na policję gwałt i nie została potraktowana serio lub upokorzona, lub taka, którą partner/partnerka zmuszał do seksu w związku.

Te osoby zaczynają mieć twarz i głos, ale moim zdaniem nie pomoże w tym bagatelizowanie ich doświadczeń i sprowadzanie ich do absurdu.

Mnie to wszystko nie spotkało, mam przywilej mieszkania w dużym mieście, otaczania się porządnymi ludźmi, pracy w miejscu, gdzie nawet, gdyby ktoś potraktował mnie w sposób dla mnie nieodpowiedni - wiem, że nie zostałoby to zamiecione pod dywan. Wypracowałam w sobie umiejętność reakcji na niechciane "zaloty, żarty i świństwa" - pomógł mi w tym kurs samoobrony dla kobiet. Zdziwiłby się Pan ile było w mojej grupie kobiet, które doświadczyły przemocy seksualnej i dlatego zdecydowały się na takie szkolenie.

To, czego akcja #metoo powinna nas nauczyć to empatia do ofiar, umiejętność słuchania ich i uczenia się stawiania granic. Przede wszystkim nam samym. Bo żaden i żadna z nas nie jest tak naprawdę bez winy.

I tego także Panu serdecznie życzę.