Mity i fakty (1)

- Witold Jabłoński -

Przy okazji poprzedniego felietonu, rozpatrującego m.in. homoerotyczne aspekty naszego patriotyzmu, niektórzy czytelnicy wyraźnie się obruszyli na użyte przeze mnie określenie „gejowski styl życia”. Pod wpływem gniewnych komentarzy zacząłem się zastanawiać czy sam nie ulegam pewnym stereotypom. Czy rzeczywiście istnieje coś takiego? Czy zachowania owej mniejszości seksualnej znacząco odróżniają ją od reszty społeczeństwa? Drążąc temat, zrobiłem dyskretną sondę wśród znajomych (choć niekoniecznie bliskich) heteryków, podpytując, jakie są ich podstawowe skojarzenia i wyobrażenia na temat egzystencji gejów. Oto plon tych dociekań. Dla porządku ułożyłem go w punkty i odniosłem się do niech na bieżąco w formie przypisów.

1. Homoseksualizm to choroba psychiczna, a to, że przestano ją leczyć, nie jest wynikiem postępu nauki, lecz intryg wpływowego lobby „zboczeńców”.

*Mamy w tym punkcie klasyczną, uwielbianą przez proste umysły, teorię spiskową: geje, podobnie jak niegdyś Żydzi lub masoni, są jakąś demoniczną, złowrogą siłą, pragnącą zniszczyć świat ludzi „normalnych” i zaszczepić w nim „dewiację”. Krótko mówiąc, świat zachodni zwariował, bo został opanowany przez wariatów. Należałoby od razu zapytać, skąd bierze się owa niesamowita potęga? Jakim sposobem całe wieki pogardzana, spychana i wyszydzana w tysiącach wulgarnych dowcipów mniejszość zdołała opanować ludzkie umysły i zmienić świat? Skoro to, co propagują jest tak ohydne i „nienaturalne”, dlaczego normalni heterycy nie zbywają tej kwestii obojętnym wzruszeniem ramion lub nie odwrócą się po prostu ze wstrętem? Czemu uważają za swój święty obowiązek oburzać się, popisywać demonstracyjną homofobią, zwalczać i wypierać? Czego się tak boją? Odpowiedzi możemy szukać w bardzo już wiekowym (1948/53), lecz nadal aktualnym raporcie Kinseya, który w sposób wiarygodny udowodnił, że praktycznie 99% populacji bogobojnego (wówczas), purytańskiego i konserwatywnego społeczeństwa miewało biseksualne ciągotki lub przynajmniej homoerotyczne fantazje, nierzadko pokątnie realizowane przy nadarzającej się okazji, zwłaszcza we wczesnej fazie dojrzewania, a następnie wypierane ze świadomości pod wpływem wszczepianego przez edukację i obowiązującą moralność poczucia winy (badania były prowadzone w czasach, gdy homofobia była w USA powszechnie praktykowaną i pochwalaną normą). Problem nie dotyczy bowiem tylko 10% zdeklarowanej i ujawnionej mniejszości, ale po prostu WSZYSTKICH i warto sobie to czasem uświadomić. Bez wątpienia także najlepiej smakuje owoc zakazany. Biskup Pieronek (ten od „namiętności”) nazwał kiedyś gejów i lesbijki „ludźmi uganiającymi się za przyjemnością”, pośrednio tym samym przyznając, że jednak jest w tym coś przyjemnego...

2. Homoseksualizm nie jest wrodzony, tylko nabyty i bierze się z uwiedzenia albo oglądania filmów gejowskich. Wiadomo wszak, że „pedały” to pedofile namiętnie deprawujący nieletnich.

*Od razu powiem, żeby wszystko było jasne: nie pochwalam molestowania seksualnego dzieci. To przekonanie jest jednak klasycznym myleniem skutku z przyczyną. Przypomina teorie na temat UFO: kosmici nauczyli wszystkiego jaskiniowców, będąc na wyższym poziomie rozwoju. OK, tylko kto wcześniej nauczył tego kosmitów? Podobnie w tym wypadku. Gdzie znajduje się źródło? Kto był tym pierwszym obrzydliwym deprawatorem? Lucyfer otaczający wężowymi splotami Adama? Kain gwałcący Abla? Zostawmy zresztą na boku mity judeochrześcijańskie, które bardziej zaciemniają nam obraz świata niż cokolwiek wyjaśniają. Można zadać inne pytanie. Dlaczego jedne osoby są podatne i otwarte na uwiedzenie przez osobę tej samej płci, a inne niekoniecznie (a nawet jeśli z ciekawości ulegną jednorazowo, nie ma to potem praktycznie wpływu na ich dalszy rozwój psychoseksualny)? Dlaczego tylu młodych ludzi sięga po gejowskie porno i znajduje w nim często większe zaspokojenie, niż w heteryckich erotykach? Gigantyczna podaż tego rodzaju produkcji byłaby przecież niemożliwa bez równie gigantycznego popytu. To podstawowe prawo handlu: nie ma odbiorców, nie ma sprzedaży. I wciąż powtarza się jak mantra zasadnicze pytanie, które mogłoby brzmieć niczym piosenka Marka Grechuty: „Kto pierwszy szedł przed siebie, kto pierwszy cel wyznaczył?...”

3. Pedały (dawniej „cioty”) są tym samym co transwestyci i transseksualiści. WSZYSCY są zniewieściali i chcą być „babami”.

*To mit mający długą historię i niesłychanie żywotny. Ciekawe, co by na takie stwierdzenie powiedzieli Spartanie i Ateńczycy. Przy wszystkich dzielących te nacje różnicach, jedno łączyło ich na pewno: homoseksualizm był dla nich absolutnie męską, wręcz super-męską sprawą i zniewieściałość nie była przez nich preferowana. Miłość do kobiety i do efeba były to sprawy odrębne, nie powodujące w ich umysłach żadnego konfliktu. Pragnęli obu płci z różnych przyczyn i w ogóle, jak to poganie, kładli się do łóżka z kim akurat mieli ochotę. Kto tego nie pojmuje, niech poczyta ze zrozumieniem „Ucztę” Platona. Nie da się jednak zignorować dwóch tysięcy lat chrześcijańskiej indoktrynacji, która niesamowicie zryła ludzkie umysły. W dzisiejszych czasach wielu heterykom łatwiej nawet zrozumieć, (o, paradoksie!), zniewieściałego kolesia, łasego na ich męskie walory: jakkolwiek by takim nie pogardzali, są jednak w stanie pojąć, że ktoś wielbi kobiecość do tego stopnia, iż pragnie się sam zamienić w obiekt pożądania czyli stać się kobietą. Męski, zdobywczy gej mąci ten obraz świata, przeraża i dlatego budzi agresję, jest bowiem podwójnie niebezpieczny, skoro nie można go zidentyfikować na pierwszy rzut oka, bo „nie wygląda na geja”. Byk pożądający byka? Goryl goryla? Jakże to tak? Ciota stwarza przynajmniej pijanemu lujowi wygodną iluzję... On przecież jest jak dziewczyna... Iluż takich niezidentyfikowanych osobników, kryjących się pod maską „normalności” krąży wokół nas, będąc w istocie utajoną większością, wiedzą tylko bogowie... Przyjrzyjcie się kiedyś trzeźwym okiem różnym pijackim ekscesom napalonych facetów, popatrzcie jak się kleją ku sobie, jak chętnie się obnażają, gdy pryskają wszelkie hamulce, a zrozumiecie, o co mi chodzi. Wyfiokowane, krzykliwie wystrojone cioteczki z dużych miast, wielbicielki Lady Gagi i Eurowizji, są przynajmniej od razu widoczne, ale w istocie to zaledwie wierzchołek góry lodowej, zatopionej w morzu nieświadomości, którą czasem ujawnia alkohol.

4. W związku gejowskim jeden MUSI być (mentalnie) kobietą, a drugi facetem.

*Oczywiście, że tak się często zdarza, ale nie jest bynajmniej żadną regułą. Znowu kłaniają się wpojone nam heteryckie stereotypy, przekładane na związki homo. A co ze specyficzną więzią towarzyszy broni? Męskim uwielbieniem dla sportowych idoli lub androgynicznych gwiazd rocka? Co wreszcie z wieloletnią i często trwalszą od hetero małżeństw gorącą przyjaźnią? Czyż nie są one odmianami tego samego uczucia, a nawet skrytego pożądania? Znowu kłaniają się starożytni Grecy, którzy lepiej od współczesnych ludzi rozumieli, że uczucia miedzyludzkie są różnorodne i przejawiają się w różnych formach. Paradoks dzisiejszych czasów polega na tym, że geje pragnący zalegalizować swoje związki, nieświadomie powielają schemat przeciętnego, mieszczańskiego małżeństwa: od razu pojawiają się kwestie dziedziczenia, zagwarantowanej urzędowo wierności, podziału majątku itp. Zapewne ważne, gdy ludzie chcą być razem, ale chyba nie najważniejsze. Miłość schodzi jak gdyby na drugi plan, dominujący staje się problem kto z „małżonków” w razie śmierci lub rozwodu odziedziczy mieszkanie... Mają bowiem tylko jeden obowiązujący powszechnie wzorzec, wpojony do tego stopnia, że nie wyobrażają sobie żadnego innego. Wystarczająco już jednak rozjuszyłem w poprzednich tekstach wojujących działaczy, by dalej się nad tą kwestią rozwodzić. I tak pewnie znowu mi się oberwie za „nieprawomyślność”.

5. Pedały są bogate, bo nie wydają na żonę i dzieci, stąd „mają na chłopaków”.

*W istocie to kolejny popularny schemat: gejostwo jest fanaberią znudzonych, zepsutych do szpiku kości bogaczy, którym „przejadły się już kobiety” i szukają nowych, niezwykłych doznań. Powielały go często dawna literatura i film, ukazujące homoseksualizm jako wyraz dekadencji i moralnego upadku zdeprawowanej elity, choroby degenerującej się cywilizacji. Przyznam, że za młodu ja sam, wielbiciel Wilde’a i Viscontiego, żywiłem podobne przekonanie. Mit prysnął w momencie, gdy wraz z kolegą reżyserem postanowiliśmy pod koniec lat 80. XX wieku założyć jedno z pierwszych w Polsce pisemek gejowskich. Nie były to jeszcze czasy Internetu, w odpowiedzi na anons prasowy otrzymaliśmy więc masę entuzjastycznych listów... wcale nie od wyrafinowanych inteligentów, lecz pisanych niewprawnymi piórami górników, rolników, stoczniowców, rybaków, zawodowych wojskowych... Wierzchołek góry lodowej stopniał i wynurzyła się cała reszta, na co dzień nie dostrzegana i spychana pod powierzchnię rzeczywistości.

**Przypomniał mi się także popularny kawał z dość długą brodą: Syn przyznaje się ojcu, że jest gejem. Masz jacht, willę na Karaibach, markowe ciuchy, drogie zegarki i młodego utrzymanka? – pyta ojciec. Syn zaprzecza. To nie jesteś żadnym gejem, tylko biednym pedałem! – triumfalnie oznajmia tatuś. Dowcip dość prymitywny, ciekawa rzecz, iż najbardziej popularny wśród heteryków i opowiadany przez nich z dziwnie złośliwą satysfakcją. Mało kto zauważa, że anegdota ma dość dwuznaczną wymowę, ukazuje bowiem homoseksualizm jako luksusowy i najwidoczniej atrakcyjny towar, dostępny jedynie dla wybrańców losu, których na niego stać. Coś jak kawior, specjalny rocznik burgunda czy galeon ex-prezydenta Janukowycza. Jaki towar, takie ceny, chciałoby się powiedzieć. Dla żony woda, a dla dziwki szampan, mówią także niektórzy. Tego schematu nie ustrzegli się również realizatorzy „Płynących wieżowców”, (choć film programowo tworzony był wbrew schematom): wyoutowany Michał jest, (oczywiście!), chłopakiem z bogatej rodziny, dlatego może sobie na takie życie „pozwolić”, wedle obowiązujących u nas, drobnomieszczańskich standardów.

Felieton rozrósł się ponad miarę, gdyż niechcący otworzyłem chyba puszkę Pandory. Poruszyłem w nim tyle spraw, że starczyłoby na kilka osobnych artykułów. Temat okazał się ogromny jak ocean, toteż zmuszony jestem rozdzielić go na parę części. Ciekaw jestem, co Wy na ten temat sądzicie. Jakie jeszcze mity o LGTB krążą po Polsce? Podzielcie się własnymi wnioskami i obserwacjami.

C.d.n.